Home

NoëmiAntwerpen. Na een omzwerving voor studies langs Brussel en Utrecht, verhuis ik weer naar deze stad. Ik heb daar goesting in. Je kan beter waarderen wat je hebt als je even afstand hebt genomen.

De koekenstad, waar ik als kind opgroeide in de groene periferie. Waar ik eens per maand met m’n vader op zaterdag heen ging. En waar ik als meisje met onstuimig hart mijn middelbare school ging doen. Weg uit dat groen doch verstedelijkt dorp.

Ik werd bewust en vooruitstrevend opgevoed. Met de grondsmaak van biovoedsel en methode scholen waar ik mij tijdens ‘vrije werktijden’ kon uitleven. Ik kon mezelf ontwikkelen en ontplooien tot de persoon die ik nu ben en daar ben ik dankbaar voor. Maar dit alles in een uitsluitend homogeen milieu.

Die middelbare school. Een groot debat toen het eerste meisje met een hoofddoek verscheen. Hadden ze nog niet gezien in die tien jaar dat de school door enthousiaste ouders en leraren uit de grond gestampt werd. Geen Sahims, Youssra’s, Boumekadevi’s of Fideles. Zelfs geen Kelly of Bryan. Kimberly vertrok weer na twee jaar. Een leerlingengroep die voornamelijk bestond uit kinderen van ouders uit de welgestelde middenklasse. En niet eens opzettelijk. Gewoon omdat er enkel bepaalde ouders voor die school kozen. Maar deze homogeniteit leidde tot verveling en hardheid. Tot concurrentie. Kritisch. Niet gemoedelijk. Cynisch.

We voelen onszelf het beste bij gelijkgestemden. Onderscheiden ons graag met een veilige groep van de ander. Dat is menselijk. Gebeurt met de beste bedoelingen. Maar hier ligt uniformiteit op de loer. Een vervreemding van de realiteit. Tunnelvisie. En voor tunnelvisie wil ik mezelf behoeden. Want geen enkele tunnelvisie is legitiem. Links, rechts, progressief en conservatief.

Ik noem mijn generatie post modern. We zijn een generatie van zelfkritiek. Die enkel nog voorzichtig durft te dromen. Ons is geleerd ‘eerst zien, dan geloven’. Geen grote verhalen meer. Die werden al neergehaald, samen met de Berlijnse muur. De wereld valt niet meer te veroveren. We kunnen er enkel door gaan reizen. Met de rugzak, al couchsurfend. En dan komen we te weten dat deze toch niet zo boos is als ons soms wordt verteld. Dat er warmte en gastvrijheid heerst, op ieder plekje. Evenals angst en haat. Dat onze stad niet zo anders is als eentje aan de andere kant van de wereld. Of toch wel.

We hebben elk onze eigen werkelijkheid. Die stellen we samen uit wat we tegenkomen. Geen monopolie meer van godsdienst of wetenschap. Ik geloof wat ik wil geloven. Daar praten we wel niet meer over. Dat is vies. Of misschien respecteren we elkaar gewoon in stilte.

Wat is goed of slecht? Weten we niet en dat is ook geen vraag meer, want we leerden om alles vanuit verschillende kanten te bekijken. We weten in stilte ook wat we zelf willen. En we zijn ambitieus. We willen erkenning voor wat we doen. Willen voldoen aan het ideaal beeld dat we onszelf voorspiegelen. En als we een dag niet succesvol zijn is dat hard. Dan worden we weemoedig en vragen ons af of we nog wel graag gezien worden. Deze stille ambitie is daarom niet minder moordend dan de grote verhalen ooit waren.

Maar we zijn ook veerkrachtig en enthousiast zoals een jonge generatie betaamt. Daarom heb ik goesting om terug te gaan naar die stad. De smeltkroes die Antwerpen al eeuwen is, maakt het hier multicultureel. Diversiteit is voor mij een rijkdom. En deze diversiteit kom je niet snel tegen in een ander provincienest. Deze culturen botsen, hebben groeipijnen om met elkaar in één ruimte te kunnen staan, maar wat ik in Antwerpen zie gebeuren vind ik interessant en uniek. Liever hier dan een groene randgemeente, of een stad waar je leeft in de anonimiteit. Brussel. Of een uit de kluiten gewassen dorp. Utrecht.

Dat leer je pas door afstand te nemen.

Mensen kunnen beter relativeren met een breder referentiekader. Zijn milder en hebben meer respect voor elkaar. Het helpt als je weet hoe het op een ander is. Leeft naast mensen die het anders doen en met hen de uitwisseling aangaat. En deze uitwisseling kan je in Antwerpen volop aangaan. Omwille van die diversiteit. Niet wegcijferen of jezelf laten overrompelen, maar filteren wat je binnen wil krijgen en niet vergeten wat daar buiten leeft. Dat maakt mij minder angstig. En daar ben ik blij om. Want angst is een slechte raadgever.

Een meisje uit die middelbare school is kleuterleidster in het stedelijk onderwijs. Past haar eigen opgedane rijkdom uit de methodeschool toe in een gewoon klasje. Een klasje met Shelly, Elias, Nour, Emma en Abdullah. Plant daar zaadjes van uitwisseling. En dat bewonder ik.

Een jonge generatie die vernieuwt in stilte. Op onze eigen manier. Bescheiden. Niet van bovenuit geforceerd en gedirigeerd, maar gewoon, vanuit samenhorigheid en plezier. Weinig geloof in godsdienst, politiek, wetenschap of banken. Ook geen cultuurbobo’s met Rayban bril en Macbook Pro. Gewoon jonge mensen met goesting, die zich amuseren. Die via hun creativiteit en enthousiasme potten breken. Want dat zijn we. Creatief.

Noëmi Degrauwe is 23 en studente Theater in Educatie

De reeks Brieven uit Antwerpen

::: Waarom ik mij (nog) niet wil integreren door Yassine Channouf :::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/04/30/waarom-ik-mij-nog-niet-wil-integreren/

 ::::::::: Mijn park is wel mijn tuin door Zita Theunynck ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/04/22/mijn-park-is-wel-mijn-tuin/

:::::::::::: Wij – Zij = A door Ted Bwatu ::::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/04/15/wij-zij-a/

:::::::: Kerkstraat, tussen Borgerhout en Seefhoek door Laura Los :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/04/09/kerkstraat-tussen-borgerhout-en-seefhoek/

:::::::::: Muziek toont de weg door Desmond Badu :::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/04/02/muziek-toont-de-weg/

::::::: Outsourcing naar het buitengewoon onderwijs door Rihab Hajjaji

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/26/outsourcing-naar-het-buitengewoon-onderwijs/

:::: Liever niets door Vincent Van Meenen ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/19/liever-niets/

:::: Ik stik binnen uw norm door Amina Belorf ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/12/ik-stik-binnen-uw-norm/

:::: Over patsers en armoede door Nicolas Cosson ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/06/over-patsers-en-armoede/

Volg de reeks Brieven uit Antwerpen op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi

 

2 thoughts on “Jonge mensen met goesting

  1. Wat ik appreciëer in deze brief, is dat ze Antwerpen durft vergelijken met “een ander provincienest”. Antwerpenaars spreken graag over hun stad als een “Metropool”, en ze verbeelden zich graag dat ze in een grootstad wonen, quod non. Als je Antwerpen met zijn 500.000 inwoners als een grootstad gaat noemen, een naam die ik zelfs voor Brussel een maatje te groot vind, hoe noem je dan steden als Parijs, London, New York ? Of zelfs dichterbij Antwerpen, want ook havensteden Marseille, Hamburg, ShangaÏ ? De realiteit is dat er in België geen grootsteden bestaan, maar dat het land stilaan één grote verstedelijkte zone aan het worden is. De stad België ahw.

  2. Pingback: Aetas Nova | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s