Home

Jeroen MVoor ik in Brussel kwam wonen, had ik twee herinneringen aan deze stad. De eerste was die aan de ‘Markt van het Zuid’, waar ik als kleine jongen -en overigens nog steeds- dol was op de omringende theehuizen met hun overheerlijke ‘crêpe marocaine’. De tweede was die aan de wekelijkse vogeltjesmarkt op de Grote Markt, waar ik mijn eerste parkiet kocht.

Tussen die tijd en mijn aankomst als student in deze stad, is er veel veranderd. De vogeltjesmarkt is verdwenen, net als de parkiet die eens thuis niet tam, maar wel verdoofd bleek te zijn. Brussel is constant in beweging, een experiment van kleuren en culturen. Velen zijn echter van mening dat dit experiment ernstig mis loopt. Van mijn vrienden uit mijn vroegere woonplaats, een Vlaams stadje, heeft slechts één de moed gehad me op te zoeken in Brussel, om bij aankomst in het Centraal Station vrijwel onmiddellijk bedreigd te worden door ‘Brussels crapuul’.

Deze negatieve ervaring heeft hem echter niet tegengehouden, en sindsdien is ook hij een bewonderaar van Brussel en zijn verscheidenheid aan culturen. Deze mengelmoes van culturen/identiteiten is in mijn ogen geen bedreiging, maar een verrijking.

Mijn huidige verblijfplaats, gelegen op één van de talrijke heuvels van Brussel, ligt tussen twee werelden. Daalt u de zuidkant af, komt u bij Flagey, gegeerde residentie voor de meer gegoede binnen- en buitenlanders. Hier nemen op hete zomerdagen talrijke zonnekloppers de plaats in van zwanen en ganzen naast de vijvers van Elsene. Gaat u naar het noorden, valt u ten prooi aan de donkere aantrekkingskracht van Matongé. Deze wijk was een jaar geleden in het nieuws wegens de agressie van sommigen en de protestactie van velen tegen het herverkozen regime van Kabilla. Matongé vertegenwoordigt in vele harten alles wat misloopt met Brussel. Te vreemd, te vuil, te agressief, onveilig. Oudere Vlamingen en scholen die hier een begeleide (!) rondleiding nemen, krijgen te horen dat je hier als Vlaming (of blanke) nooit alleen mag rondlopen, te gevaarlijk. Niet enkel voor Vlamingen, maar voor iedereen, vertelde een oudere zwarte dame me eens. Zij woont in hartje Matongé, en doet haar inkopen liever in de Aldi bij Blyckaerts (die gerund wordt door blanken) dan in haar buurt. “Want”, zo zei ze me zachtjes: “laten we het maar toegeven; blanken zijn nu eenmaal netter dan zwarten”.

Die rondleidingen, de reactie van die oudere dame en de nieuwsverslagen in de media ten spijt, heb ik een ander beeld van Matongé, en van Brussel. Plaatsen die al dan niet als gevaarlijk worden omschreven, zijn ’s nachts vaak gevuld met mensen die drinken, eten, feesten en genieten. Degenen die de doemscenario’s van de Belgische media niet kennen of negeren, genieten van hartenlust mee, onwetend en gelukkig. Waardoor ik me vragen begin te stellen over de correctheid van de verslaggeving over Brussel.

Wat me fascineert, zijn de vele gezichten die deze stad dagelijks toont. De rommelmarkt aan het Vossenplein in de Marollen is zowel jachtterrein van de Frans-, Vlaams- en anderstalige ‘Bobo’s’ (bourgeois-bohémien) als stroopveld van de minderbedeelden. Dit levert soms taferelen op die de stad onwaardig zijn. Wanneer de vintage zonnebrillen verkocht zijn, vindt het achtergelaten residu van de rommelmarkt –een kapotte schoen, een tafelpoot– een nieuw leven in de marges van de samenleving. De schoen wordt opgelapt, de tafelpoot wordt brandhout.

De observaties verbleken echter in het niets bij de contacten met de Brusselaars zelf -die zowel Kim, François als Mohammed kunnen heten. Alle waarschuwingen over vereenzaming en asociaal gedrag in grootsteden ten spijt, zijn de mensen naar mijn ervaring vriendelijk en spraakzaam.

Één herinnering uit de minder idyllische Nieuwstraat: een Arabische vrouw van middelbare leeftijd vroeg mijn hulp bij het zoeken naar een schoolboek voor haar dochter. Zij, gesluierd, kon lezen noch schrijven, maar haar dochter, vertelde ze trots, zat op de universiteit. Wat als een typisch voorbeeld van mislukte integratie beschouwd kan worden, lijkt me eerder onderdeel van een hoopgevende tendens.  De volgende generatie, die studeert. En daar is ze trots op.

Zijn er problemen in Brussel? Zeker. Verhalen over agressie tegenover homoseksuelen zijn talrijk, ook in mijn naaste omgeving. Vrouwen worden geregeld lastig gevallen. Werkloosheid en alle bijkomende problemen tieren welig in sommige wijken. Dramatisch weinig allochtone jongeren vinden de weg naar hoger onderwijs.

Door de constante focus van de media op de negatieve aspecten van Brussel, lijkt de stad onleefbaar. Als Brussel zo onleefbaar is, hoe houden al die mensen het hier dan uit? Gewoonte? Geen alternatief?

Bij alle bevolkingsgroepen is er onbegrip en bestaan er vooroordelen. Naast ‘sale pute’, ‘pédé’ en ‘vuile Turk’ is ook Vlaming in de Brusselse straten een scheldwoord geworden als synoniem voor racistisch, onvriendelijk, arrogant.

Het overgrote deel van de Brusselse bevolking -Vlamingen, Walen, Brusselaars, eerste, tweede en derde generatie immigranten- zitten tussen deze extremen en proberen, ondanks  het getier van media en politiek, samen te leven.

Hoe je het ook bekijkt, in Brussel leven is en blijft een avontuur.

Jeroen Magits is 23 jaar en student sociologie aan de VUB

In de reeks >>Brieven uit Brussel<<

:::::: Een stad die inspireert  door Stella Kozyreva :::::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/04/een-stad-die-inspireert

:::::: Kansen krijgen is goed, ze grijpen nog beter door Blaise Turikumwe ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/28/kansen-krijgen-is-goed-ze-grijpen-is-beter

:::::: Geïntegreerd ondanks mezelf door Christelle Samba :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/21/geintegreerd-ondanks-mezelf

::::::Eéntalig in anderstalig omgeving door Jan Brumagne :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/14/eentalig-in-een-anderstalige-omgeving

::::: Blinde onverschilligheid door Rabia Uslu ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/07/blinde-onverschilligheid

::::: Durven kijken naar Brussel door Hannah Boakye ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/31/durven-kijken-naar-brussel

:::::::: Tussenin door Natacha De Rudder ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/24/tussenin

:: Brussel behoort niet enkel de pendelaar toe door Nathaniël Bovin ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/17/brussel-behoort-niet-enkel-de-pendelaar-toe

::Dochter van een zandneger door Danira Boukhriss Terkessidis ::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/10/dochter-van-een-zandneger

::::: De Vlaamse bril door Ibrahim Üçkuyulu:::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/04/de-vlaamse-bril

Volg de reeks op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

5 thoughts on “Brussel fascineert

  1. Pingback: De kracht van taal | Bleri Lleshi's Blog

  2. Pingback: Ismaël, de Ivoriaan | Bleri Lleshi's Blog

  3. Pingback: Gezocht: solidariteit | Bleri Lleshi's Blog

  4. Pingback: De wil en vastberadenheid | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s