Home

amina belorfIk zie hoe Liesbeth Homans ‘de vreemdelingentaks’ verdedigt. Ze zegt dat nieuwkomers 250 euro moeten neertellen om evenveel mens te zijn als de andere mensen die vrij rondlopen in Antwerpen. Ik kan het niet vatten.

Ik dacht dat openbare dienstverlening een recht voor iedereen was? Blijkbaar is de ene nog altijd meer gelijk dan de andere. Tegenstemmen beweren dat gelijkheid een utopische droom is die ik maar snel moet opbergen. Ik weiger daarin mee te gaan. Ik wil geen scheidingslijnen trekken, niet mee bouwen aan de contouren van een angstmaatschappij. Die lijkt zich te wortelen in de straatstenen van Antwerpen.

Ik heb het proberen te begrijpen. Ik weet dat ik persoonlijk betrokken ben, maar ik weet ook dat zulke beslissingen mensonterend kunnen zijn. Dat waren ook de verhalen die ik van mijn vader heb gehoord. Hij bad dagelijks tot God wanneer hij in de mijnen moest neerdalen. Hij vertelde over die keren dat hij metaal ophoestte toen hij een tijdje in penibele omstandigheden in een metaalfabriek had gewerkt. Glas was ook geen uitzondering, dat vond hij nadien ook terug in het slijm dat bovenkwam in de nasleep van de periode in de glasfabriek. Klagen deed hij zelden. Maar ik denk dat hij over mevrouw Homans toch een potje zou klagen. Hij zou heel het kot (gemeentehuis) afbreken als ze hem zouden vragen om 250 euro neer te tellen om in Antwerpen te mogen verblijven. Hij zou gezegd hebben dat hij ook een mens is, net als de meneer/mevrouw achter de balie in dat gemeentehuis. Hij zou sowieso gezegd hebben dat hij twee handen en twee benen heeft. Hij zou op dat moment zijn handen tonen, met de palmen naar boven, om te tonen dat hij naar hier is gekomen om daarmee werken. Dat hij misschien zelfs gemotiveerder is dan alle werknemers samen, omdat hij wist wat armoede was, wat hard werken was. Hij wist van waar hij vertrokken was om hier te geraken. Hij zou er dan bij zeggen dat hij voor zichzelf en voor zijn eigen leven instond. Want zo’n dingen zei hij altijd.

Mevrouw Homans, u verdedigt de torenhoge vreemdelingentaks door te stellen dat de afronding van zo’n dossier zelfs nóg meer kost. Die zuiver economische logica betreurt mij nog meer dan de maatregel zelf. Ik vraag u: hoeveel kost het dan om een Brasschatenaar in Antwerpen in te schrijven? Moet die voortaan ook betalen voor de afschrijving van gebouwen en de verwarmingsketel? Mag ik nog gewoon naar de bakker, of moet ik tellen met hoeveel stappen ik de straatstenen verslijt? En: heeft mijn vader uiteindelijk zichzelf niet terugbetaald?

Ook ik probeer goed te doen. Streef dagelijks naar het ‘gemiddelde’, probeer steeds opnieuw mijn gebreken te verbergen en mijn onzekerheden weg te moffelen. De mens is een kuddebeest. Onderhuids zijn we bang, schichtig en onzeker. We houden de schijn feilloos op. We draaien mee met de stroom en zijn bang voor een misstap. Alleen het veiligste en meest betrouwbare is goed genoeg. We zoeken houvast, een baken van vertrouwen, een veilige haven.

Antwerpen is mijn veilige haven, mijn bron van inspiratie. In een stad als deze kan je niet stilzitten. Tijdens de zomer woon ik aan de kaaien en tijdens de herfst herleef ik tussen park en grasveld. De winter staat symbool voor de talloze muziek- en theatervoorstellingen die de stad me biedt en de lente behoud ik voor de schoonheid die ik terugvind op elke straathoek.

Of de tram. Trammen en bussen zijn mijn Antwerpen. Heerlijk vind ik ze. Hun vensters zijn mijn blik, ik krijg grip op de wereld. Sommige momenten wil ik in mijn binnenzak bewaren. Op lijn 24 zag ik hoe de chauffeur werkelijk elke passagier bij het opstappen warm begroette. Het deed me beseffen hoeveel spaties er tussen ons in leven. Ogen draaien, handen wringen en zuchten: ze wakkeren ergernis aan. Nog een mooi moment is die keer dat we met een groep onervaren acteurs de zaal plat speelden. En stralen dat we deden.

Het zijn van die momenten dat ik in de spiegel kijk en me afvraag wie ik vandaag ben en wie ik morgen zou kunnen zijn. Wie was ik in het verleden, in hoeverre heeft mijn opvoeding een invloed gehad? Wie zijn mijn vrienden, mijn buren, mijn familieleden? Wie ben ik met hen en wie ben ik zonder hen?  Wie ben ik helemaal alleen, zonder grond onder mijn voeten? Zonder stad om in te schuilen, na een kale reis naar het vreemdelingenloket? Wie ben ik zonder een ‘thuis’ om op terug te vallen? Wie ben ik in een nieuw land, in een nieuwe stad met enkel een droom in mijn hoofd? Een heel eenvoudige droom, die van een beter leven.

Zelf ben ik hier geboren, binnen de tolmuur. Maar ik voel me aangesproken. Mijn ouders komen uit Marokko, moet ook ik mijn meerwaarde bewijzen? En mag ik dan eerst mijn studies Sociaal Werk afronden of moet het nu meteen? Telt mijn bijdrage ook langs columns en gedichten of levert dat te weinig op? En als mijn glimlach of woord energie geeft aan een ander, mag ik dat dan inbrengen?  Zeg mij: waar ligt uw norm? Wanneer zal het goed genoeg zijn?

Amina Belorf is 23 en studente aan de Artesis Hogeschool Antwerpen

Ben je tussen 16 en 26 jaar en woon/werk/studeer je in Antwerpen? Mail je brief naar brievenuitantwerpen@gmail.com Wie weet wordt hij gepubliceerd op de blog van Bleri Lleshi.

:::: Over patsers en armoede door Nicolas Cosson ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/06/over-patsers-en-armoede/

Volg de reeks Brieven uit Antwerpen op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi

22 thoughts on “Ik stik binnen uw norm

  1. we hebben zoveel gemeen lieverdje, mijn peter( de broer van mijn moeder, geboren op dezelfde dag, maar één jaar vroeger, stierf aan stoflongen) heeft me de bossen leren kennen: ‘want niets is mooier dan de natuur Miaatje’. Voor een man die dagelijks de put in ging kan dat tellen.
    En je gebreken verbergen hoef je niet. Niemand moet dat. We hebben er allemaal en we werken eraan, dagelijks. En vroeg of laat wordt ‘de broederschap tussen de volkeren’ een feit.
    Ik zie u graag. Heel Sering ziet u graag.
    Tot gauw mijn dochter.
    Alle liefs, mama Mia

  2. Niet allen acteer je goed, maar jij schrijft ook erg goed. Ik ben ontroerd. Het is alsof ik mijn levensverhaal lees. Hopelijk heeft het zo’n effect op meerdere mensen.

  3. Alle respect.
    Weigeren die taks en ons Antwerpenaren van àlle origines blijven mobiliseren op de wijze die M.L.King en/of Gandhi ons liet zien. Je hébt het morele overwicht, da’s duidelijk. Dwing hen dat te zien maar laat je nimmer verleiden tot hun zwakste wapen : geweld om jouw/onze dromen te breken. Jouw/ons wapen is je/ons zelfrespect en de hoop van je/onze ouders hier een gastvrije wereld mee te maken. Onze dromen zijn dezelfde. We have the dreams !
    Ik deel je bericht bewust en hoop dat de recht-ge-aarden van deze stad dat ook zullen doen. Laten w’een” Facebook-vuist-zonder-duim” maken : “like this” !

  4. Mensen die zeggen dat gelijkheid een utopie is hebben taalkundig zeker gelijk, echt gelijk zullen mensen nooit zijn want we zijn allemaal anders en dat is maar goed ook. Maar als ze daarmee ook de droom van gelijke kansen opgeven zijn ze bijzonder cynisch bezig. Als een stadsbestuur dan zelfs het principe van gelijkwaardigheid opgeeft dan gaat het echt de foute kant op. Onderscheid maken tussen vrije mensen bij openbare dienstverlening toont dat bij deze mensen gelijkwaardigheid niet hoog op de agenda staat, wat zou de droom van gelijke kansen hen dan nog kunnen schelen? Buitenlands doorgaand verkeer een heffing laten betalen voor de wegen gaat niet, maar een onderscheid maken op afkomst voor de openbare dienstverlening wel. Wat is er toch aan de hand tegenwoordig?

  5. Pingback: Liever niets | Bleri Lleshi's Blog

  6. Pingback: Outsourcing naar het buitengewoon onderwijs | Bleri Lleshi's Blog

  7. Pingback: Muziek toont de weg | Bleri Lleshi's Blog

  8. Pingback: Kerkstraat in Borgerhout | Bleri Lleshi's Blog

  9. Pingback: Wij – Zij = A | Bleri Lleshi's Blog

  10. Pingback: Mijn park is wel mijn tuin | Bleri Lleshi's Blog

  11. Pingback: Waarom ik mij (nog) niet wil integreren | Bleri Lleshi's Blog

  12. Ja, prachtig geschreven. Gelukkig is Homans terug gefloten maar je hebt wel heel rake dingen gezegd die mij weer nog meer energie geven om te blijven geloven in beterschap voor allen in Antwerpen.🙂 dankjewel.

  13. Pingback: Jonge mensen met goesting | Bleri Lleshi's Blog

  14. Pingback: Aetas Nova | Bleri Lleshi's Blog

  15. Beste Amina

    Eerst zag ik de foto van een meisje dat mij bekend voorkwam, alleen wist ik dit nog niet meteen te plaatsen. Dan heb ik de tekst gelezen. Ik was onder de indruk van inhoud én vorm. Dit meisje kan schrijven. En ze schrijft rake dingen. En toen las ik je naam. En kwam de herkenning. Amina, blijven doen deze dingen. En waar kan ik jouw gedichten lezen?

    Warme groet van je ex-leraar gedragswetenschappen (K.A.M.)

    • Dag meneer Cooremans, wat leuk om je hier tegen te komen. Je was één van de leerkrachten waar ik naar opkeek en ook veel van geleerd heb. Het is daarom des te leuker om zo’n complimenten te krijgen.
      Sommige van mijn gedichten kan je lezen op mijn facebookpagina, ik heb niet echt een blog ofzo. Maar moest je interesse hebben wil ik gerust het één en ander mailen. Ik las trouwens enkele van u op ‘debrakkehond’ kan dan?

      Je mag me altijd toevoegen of mailen naar amina_1302@hotmail.com. Het is altijd fijn om in contact te kunnen blijven met inspirerende personen.

      Warme groet terug,
      Amina

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s