Home

Laura LosVanuit mijn raam op het eerste verdiep zie ik veel. Ik staar of gluur niet, maar als je op een klein kot zit wordt je blik automatisch naar buiten getrokken. Voor mij ligt het basketbalkpleintje van de Kerkstraat. Een multiculturele buurt, zo men zegt. En het is ook zo. Laat mij u voorstellen aan vroegevogelvrouw, zoals ik haar noem.

Afhangend van het tijdstip waarop ikzelf mijn dag begin of laat eindigen na een decadente avond, ben ik getuige van het mooie ritueel van vroegevogelvrouw. Rond halfzes in het ochtendgloren komt zij -zonder naam, maar als ik haar gelaat kan vangen, lijkt ze mij van Poolse of (Wit-)Russiche afkomst- het pleintje op, op schoenen die geen schoenen zijn maar pantoffels en met een jas tot aan de kin dichtgeknoopt boven haar nachtkleed. Wanneer ze het midden -en steevast het midden- van het plein heeft bereikt, gooit ze een broodzak leeg. In de broodzak zitten altijd volledige boterhammen, geen hapklare kruimels, vreemd genoeg. Misschien wil ze dat de vogels even hard werken voor hun eten als zij. Ik kan haar geen ongelijk geven.

Aan de overkant van het plein is een behoorlijke tot soms zeer smakelijke pizzazaak. Ik ga er vaker dan ik graag toegeef. De man achter de toonbank is Egyptisch, dat weet ik want hij heeft me dat verteld. Tijdens het wachten geeft hij mij een muntthee en vraagt hij me dingen over mijn leven. Wat ik doe, waarom ik het doe enzovoort.

Ik zeg hem dat ik naar de universiteit ga en in mijn vrije tijd bijles geef. Zijn gezicht licht op en hij vertelt me over zijn wens om beter Nederlands te leren, maar dat het moeilijk is om regelmatig lessen bij te wonen gezien zijn verplichtingen in de pizzazaak. Ik begrijp het. Hij vraagt me of ik ook Nederlands geef. Dat heb ik nog niet vaak gedaan maar ik maak graag een uitzondering voor hem. De pizza is klaar en hij vraagt of we bij mijn volgend bezoek (en uit ervaring weet hij dat dat ergens in de nabije toekomst zal zijn) kunnen praten over bijlestarieven. Bij het naar buiten gaan voegt hij er nog schalks aan toe dat hij mij heeft zien basketballen met vriendinnen, en dat ik meer moet oefenen.

Dan zijn er ook nog de jongens met de Mercedes. Ik ben zeer gehecht aan mijn prachtige retrofiets, maar de wittebroodsweken zijn gedaan. Mijn stalen ros hapert als een oude platenspeler en de laatste keer dat dat gebeurde stopte er een Mercedes. Er stapten vier jongens van – vermoed ik – Marokkaanse afkomst uit. Lachend en elkaar omverduwend, zoals jongens doen, kwamen ze mijn richting uit en vroegen of ze konden helpen. Het is hen niet gelukt mijn fiets te repareren, maar ze hebben het wel één voor één geprobeerd.

Ik ken deze protagonisten van de Kerkstraat niet goed. Eigenlijk ken ik ze niet. Maar de façade is alvast vriendelijk en voelt een beetje als thuis. Toen ik net de studentenbuurt voor Borgerhout had ingeruild, wachtte ik een beetje angstvallig het realiteit worden van de vooroordelen af. Wanneer werd ik nu eindelijk eens de huid volgescholden of brutaal lastiggevallen door ongure personen? Het is nog niet gebeurd, en mocht het ooit gebeuren zal ik de nuance opbrengen niet elke Borgerhoutenaar over dezelfde onwetende kam te scheren.

Het is ontvreemdend wanneer het huidige bestuur zo haar best doet om mensen die in principe maar één ding gemeenschappelijk hebben, het in de zij-groep behoren in de ogen van de wij-zijdenkers, te criminaliseren op basis van de plek waar ze wonen, de inkomsten die ze wel of niet genereren en het ‘niet van hier zijn’. Het is een enge gedachte dat de prioriteiten van het stadsbestuur liggen bij het verdachtmaken van jonge mensen met een schijnbaar te dure auto, dat ze de verantwoordelijkheid van budgettaire problemen bij de bewoners van sociale woningen leggen en nieuwe nieuwkomers aan de stadswallen reeds proberen te stoppen met een absurd hoge tol. Het zijn simpele oplossingen die geen oplossingen zijn, maar verkiezingspamfletten. Ze erkennen de realiteit van Antwerpen niet maar spotten ermee.

Nochtans anders kan ook. Beste burgemeester,  het zou alvast een heel mooi begin van het beter kennen van uw stad en al haar wijken zijn, mocht u naar het buurtfeest op het Moorkensplein komen op 1 mei. Of beter nog! Woon een voedselbedeling aan het station bij, in plaats van ze te saboteren. Je kent een stad pas als je haar vele gezichten kent.

Laura Los is 20 en studeert Taal- en Letterkunde

Ben je tussen 16 en 26 jaar en woon/werk/studeer je in Antwerpen? Mail je brief naar brievenuitantwerpen@gmail.com Wie weet wordt hij gepubliceerd op de blog van Bleri Lleshi.

:::::::::: Muziek toont de weg door Desmond Badu :::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/04/02/muziek-toont-de-weg/

::::::: Outsourcing naar het buitengewoon onderwijs door Rihab Hajjaji

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/26/outsourcing-naar-het-buitengewoon-onderwijs/

:::: Liever niets door Vincent Van Meenen ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/19/liever-niets/

:::: Ik stik binnen uw norm door Amina Belorf ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/12/ik-stik-binnen-uw-norm/

:::: Over patsers en armoede door Nicolas Cosson ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/06/over-patsers-en-armoede/

Volg de reeks Brieven uit Antwerpen op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi

15 thoughts on “Kerkstraat, tussen Borgerhout en Seefhoek

  1. Ook een heel aantal jaar gewoond en samengewoond, aan de andere kant, twee huizen naast t’Fonteintje – prachtige tijd, prachtige plek – heel herkenbaar wat je schrijft.

  2. Pingback: Kerkstraat tussen Borgerhout en Seefhoek | BorgerhouDt van Iedereen

  3. Toffe eerlijke getuigenis net zoals je het voelt maar toch heb ik 1 bedenking.

    Is het nu echt weer nodig om deze positieve gevoelens af te sluiten met een potje Bart bashing? Als jij een andere politieke mening hebt dan anderen kan je daar dan echt geen respect voor hebben?

    Je verzuchtingen naar de huidige burgemeester zijn gebaseerd op enkele nieuwshypes uit de media.

    Waarom kan je gewoon niet deel zijn van de oplossing en je als vrijwilliger opgeven bij je buurtvereniging en zo ook zelf iets positief toevoegen. Maar nee, we nemen een feelgood story en we geven Bart de schuld als er iets verkeerd loopt. Makkelijk wel…

  4. Pingback: Wij – Zij = A | Bleri Lleshi's Blog

  5. Pingback: Mijn park is wel mijn tuin | Bleri Lleshi's Blog

  6. Pingback: Waarom ik mij (nog) niet wil integreren | Bleri Lleshi's Blog

  7. Pingback: Jonge mensen met goesting | Bleri Lleshi's Blog

  8. Pingback: Aetas Nova | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s