Home

408083_314249228609216_1374672402_nIk ben geboren in Zimbabwe en ben deels grootgebracht door mijn grootouders. Toen ik naar België verhuisde, drie jaar geleden intussen, was ik een andere persoon dan nu. Mijn wereld ging niet verder dan de stad, de school, mijn vrienden. Over mijn dromen stond ik nog niet zo stevig in mijn schoenen. Daar kwam verandering in, gepaard met avonturen onderweg.

Samen met het verhuizen naar België, kon ik ook voor de eerste keer herenigd worden met mijn moeder. Ze schreef me in voor diverse activiteiten, zodat ik sneller het Nederlands onder de knie zou hebben. Sportkampen, jeugdwerkingen, zomerkampen. Ik werd er snel geconfronteerd met de stereotypen over allochtonen. Dat merkte ik aan de prikkende blikken van de onschuldige kindjes die nooit eerder een Nederlands-sprekend zwart meisje zagen.  Curieuze vragen over een cultuur die ze enkel kenden van het nieuws op TV met verhongerende, bijna-naakte kindjes. Het feit dat ik echte broodjes at tijdens de pauze, en geen lege brooddoos mee had wekte de nodige verbazing.

Een jongen vroeg me ooit: “Wonen jullie in een groot huis? Want mijn ouders hebben me gezegd dat de meeste immigranten in appartementen wonen met abnormaal veel mensen daarin.” Een antwoord kreeg die jonge man niet, maar een perplexe blik wel. Sommigen wilden niet met mij spelen en de begeleiders moesten hen soms dwingen om mij in hun groep op te nemen.. Soms kwam ik na een kamp in tranen terug naar huis, en dat herhaalde zich vaak. Ik wou niet meer terug, ik voelde me boos en gekwetst. Maar tegelijkertijd wou ik zo graag Nederlands leren. Toen heb ik met mijn moeder alle opties overwogen. We kwamen tot één conclusie: het ging sowieso niet gemakkelijk zijn, maar niemand en niets ging me stoppen. Ik zou de volgende dag terug gaan en verder meedoen.

Toen drong het tot me door dat mijn leven er nu plots heel anders uit zag dan in Zimbabwe omdat ik nu een immigrant ben. De maatschappij kijkt daar anders naar en je moet weten hoe je moet reageren op soms onverwachte, verrassende vragen. In mijn eerste dagen in België leefde ik in een luchtbel. Ik zat in een Onthaal Klas voor Anderstalige Nieuwkomers (OKAN) en wou zo snel mogelijk het Nederlands leren. Ik zat in de fase waarbij de nieuwe  taal zo zoet smaakt dat je nog naar meer hapt, vandaar al mijn buitenschoolse activiteiten. Op sommige dagen kwam ik heel ruige mensen tegen op straat  die het niet konden uitstaan dat ik nog  geen Nederlands sprak. Daarnaast kwam ik dan weer die overvriendelijke individuen tegen die maar al te graag alles wilden uitleggen wat ik maar wilde weten.

Mijn kennis van het Nederlands nu is het bewijs dat stereotyperen me niet vooruit hebben geholpen. Een mens wandelt niet rond met een etiket waarop karakter, emoties en mentaliteit zijn geschreven. Als dat zo was, dan zouden wij verrast zijn hoe vaak we sommige mensen onderschatten op basis van een subjectieve beoordeling.

Na deze fase begon mijn kring te groeien. Mijn taalluchtbel was gebarsten en ik begon mee te werken aan projecten van de Vlaamse Jeugdraad als Jongerenambassadeur voor Participatie. Alhoewel ik in Leuven op school zit, zit ik ook heel vaak op de trein tussen Leuven en Brussel op weg naar en van vergaderingen van de Jongerenambassadeurs. In 2012 kreeg ik de kans om de Vlaamse jongeren te vertegenwoordigen op de Europese Jeugdconferentie in  Cyprus en Denemarken. Ik kreeg de kans om deel uit te maken van de Living Library van het  Jongerenpact2020, een project van Minister Pascal Smet. Naast leren discussiëren, heb ik er ook veel andere zaken geleerd. Mijn wereld werd wijder en ik tastte mijn grenzen verder af. Mijn toekomst veranderde van een wazig beeld tot een minder abstracte figuur.

Als allochtoon hoor ik vaak mensen zeggen dat wij ‘luie mensen zijn die niet graag willen werken’. Daarnaast hoor ik ook dat het (bijna) onmogelijk is voor allochtonen het Nederlands goed genoeg onder de knie te krijgen, vooral als ze op een iets oudere leeftijd hier zijn gekomen.  Het zijn oude discussies die u hoogstwaarschijnlijk ondertussen vertrouwd in de oren klinken. Ongeacht de bovenstaande stereotypen die ik vaak heb moeten aanhoren, studeer ik wetenschappen in de middelbare school en wil ik cardioloog worden. Niets kan de wil van een vastberaden dame doen doven. En ik weet zéker dat ik niet de enige allochtoon ben die ook aan een carrière werkt. Er zullen wellicht redenen zijn waarom zulke veralgemeningen tot stereotypen gegroeid zijn, net zoals er ook mensen zijn die de ongeschreven regels van de stereotypen breken.

Allochtoon of autochtoon, je dromen waarmaken is mogelijk in België. Soms ondervind je meer moeilijkheden dan autochtonen. Tot vandaag heb ik daar ook mee af te rekenen, maar als ik mijn eerste dagen in België terug beleef in mijn hoofd, dan zie ik hoe ver ik al ben geraakt. Ik denk aan de school die me zoveel heeft geholpen om me te maken tot wie ik ben vandaag. Ik denk aan die school die me inspireerde om zo hoog te grijpen en die vorm aan mijn toekomstdromen heeft gegeven.  Als ik daaraan denk, dan weet ik weer waarom het geen zin heeft om op te geven.

Brussel is een heel diverse stad. Bij diversiteit komt veel kijken en daarbij hoort ook tolerantie. Ik droom van een tolerant Brussel, met begrip voor ieder individu. Dit is mogelijk,  maar vergt moeite van beide kanten. De wil van één vastberaden dame is er al, wie wil mee in mijn boot stappen?

Nozizwe Dube is 17 en Jongerenambassadeur voor Participatie bij de Vlaamse Jeugdraad. Ze is ook blogger op www.droomvanger.blogspot.be en  www.suitcasefullypacked.blogspot.be

In de reeks >>Brieven uit Brussel<<

:::::: Gezocht: solidariteit door Charlotte Landsheere :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/11/gezocht-solidariteit/

:::::: Ismaël, de Ivoriaan door Yuri De Belder ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/04/ismael-de-ivoriaan/

:::::: De kracht van taal door Melat G. Nigussie :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/25/de-kracht-van-taal/

::::: Mijn stinkende grote liefde door Jan Diego Kusters :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/18/mijn-stinkende-grote-liefde/

:::::: Brussel fascineert door Jeroen Magits ::::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/11/brussel-fascineert/

:::::: Een stad die inspireert  door Stella Kozyreva :::::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/04/een-stad-die-inspireert

:::::: Kansen krijgen is goed, ze grijpen nog beter door Blaise Turikumwe ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/28/kansen-krijgen-is-goed-ze-grijpen-is-beter

:::::: Geïntegreerd ondanks mezelf door Christelle Samba :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/21/geintegreerd-ondanks-mezelf

::::::Eéntalig in anderstalig omgeving door Jan Brumagne :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/14/eentalig-in-een-anderstalige-omgeving

::::: Blinde onverschilligheid door Rabia Uslu ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/07/blinde-onverschilligheid

::::: Durven kijken naar Brussel door Hannah Boakye ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/31/durven-kijken-naar-brussel

:::::::: Tussenin door Natacha De Rudder ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/24/tussenin

:: Brussel behoort niet enkel de pendelaar toe door Nathaniël Bovin ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/17/brussel-behoort-niet-enkel-de-pendelaar-toe

::Dochter van een zandneger door Danira Boukhriss Terkessidis ::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/10/dochter-van-een-zandneger

::::: De Vlaamse bril door Ibrahim Üçkuyulu:::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/04/de-vlaamse-bril

Volg de reeks op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s