Home

charlotte landshereIk lees vaak de krant. En elke keer opnieuw spookt dezelfde gedachte door mijn hoofd: “Waarom toch wordt Brussel zo negatief afgebeeld?”. Het getto van België, zo klinkt Brussel wanneer ik het van anderen mag horen.

Al heel mijn leven woon ik in de stadsrand en trek ik geregeld de stad in. Ik woon hier, studeer hier, fuif hier, leef hier. En ik zie ook de armoede in bepaalde wijken, hoor verhalen over diefstal en criminaliteit en voel het racisme om me heen. Ik zie echter ook de schoonheid van al die verschillende culturen, hoor de verhalen over leuke plekjes en activiteiten in Brussel en voel het plezier van het stadsleven.

Er is veel kritiek maar weinig actie. In plaats van kritiek te geven zouden we beter allemaal onze handen uit de mouwen steken en de problemen aanpakken. Armoede bestrijden, een wijk opknappen en centra opbouwen waar jongeren kunnen samenkomen. Met kritiek alleen gaan we er niet komen. Ik begrijp dat kritiek geven zoveel makkelijker is dan actie ondernemen. Maar actie is nodig want er moet veel gedaan worden in Brussel en enkel met ieders hulp kunnen we iets veranderen.

Wat ik mis. Hulp. Solidariteit. Verdraagzaamheid. Want er is zoveel potentieel in Brussel. Hier zijn jongeren met geniale ideeën en mooie dromen. Maar velen van hen belanden uiteindelijk als hangjongeren op straat en halen vandalenstreken uit. Vaak omdat ze geen andere uitweg zien.

Hoe zou jij je voelen als je al heel je leven werd bekeken als een nutteloze buitenlander? Als je zonder zelfs maar bewogen te hebben, geplaatst wordt in de categorie van mensen die geen moeite doen om iets te bereiken? Ik vind het persoonlijk niet abnormaal dat daarop gereageerd wordt. Dat sommige jongeren uit wrok en woede vieze blikken teruggeven. Dat ze vandalenstreken uithalen. Ligt de schuld dan bij hen? Als probleemjongeren wél de kansen zouden krijgen die iedereen verdient, en aangemoedigd zouden worden, zouden ze geen probleemjongeren meer zijn.

Het levende voorbeeld hiervan is een jongen die ik ken en die vroeger volledig de verkeerde kant opging: high naar school komen, nooit iets doen voor school, zich nergens achter zetten,… Maar toen ontdekte hij het boksen. En je moet hem nu eens zien! Een respectvolle jongeman die altijd zijn best doet. Hij pleit nu voor meer sportgelegenheden voor jongeren in Brussel, omdat hij beseft wat dat met je doet.

Ik besef dat er veel problemen zijn in deze stad, maar waarom mondt dit uit in racisme? Daar wordt toch niets mee opgelost? Hoe vaak heb ik Vlamingen in Brussel al horen zeggen: “Ik ga mijn kind naar een andere school sturen, want hij is één van de enige blanken”, “Ah neen hoor, in die wijk kom ik niet, daar zitten te veel allochtonen!”? Wel, ik ben onderwezen in een klas met maar enkele Vlamingen en ik kom in buurten met een hoge concentratie allochtonen. En, ik leef nog!

Alle Brusselaars van allochtone afkomst dragen een unieke culturele bagage met zich mee. Dàt wordt vaak vergeten. Ik vraag me trouwens af wie eigenlijk de echte allochtonen zijn. Zijn de mensen die leven in een stad of wijk en er elke uithoek kennen, de ‘allochtonen’? Of zijn dat eerder de Vlamingen die er nog nooit geweest zijnn maar er toch commentaar op hebben? Hebben zij ooit al de moeite gedaan om de schoonheid van de stad te zien? Ik dacht het niet. “Want als je geen Nederlands kan, dan doe ìk ook geen moeite hoor.” Wat maakt dat nu uit? Is een persoon nu echt goed of slecht omdat hij een bepaalde taal al dan niet spreekt? Is een persoon nu echt al dan niet gevaarlijk omdat hij een bepaalde huidskleur heeft? Ik hoor trouwens geen kritiek wanneer een geïmmigreerde EU-werker enkel Engels spreekt.

Ik ben een Belg. Maakt het uit of ik Vlaming ben, Waals, of van Marokkaanse afkomst? Ik woon, studeer, fuif, leef in Brussel en ben daar trots op. Ik zie de problemen in mijn land en probeer er iets aan te doen. Door kleine gebaren zoals vriendelijk zijn en mensen helpen op straat, waardoor zij zich beter voelen. En door de mentaliteit van sommige mensen te veranderen: tijdens het babysitten bijvoorbeeld hoor ik vaak genoeg racistische uitspraken en daar ga ik steeds tegen in. Ik leg die ouders uit waar zij volgens mij fout redeneren.

Ik vraag wat meer solidariteit en verdraagzaamheid omdat ik weet dat enkel een positief ingestelde mentaliteit positieve veranderingen kan teweegbrengen. En: ik dacht dat volwassenen dit wisten, maar elke ochtend als ik de krant lees, wordt het tegendeel bewezen.

Charlotte Landsheere is 17 jaar en studeert Latijn-Grieks aan het Koninklijk Atheneum Koekelberg

In de reeks >>Brieven uit Brussel<<

:::::: Ismaël, de Ivoriaan door Yuri De Belder ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/03/04/ismael-de-ivoriaan/

:::::: De kracht van taal door Melat G. Nigussie :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/25/de-kracht-van-taal/

::::: Mijn stinkende grote liefde door Jan Diego Kusters :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/18/mijn-stinkende-grote-liefde/

:::::: Brussel fascineert door Jeroen Magits ::::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/11/brussel-fascineert/

:::::: Een stad die inspireert  door Stella Kozyreva :::::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/02/04/een-stad-die-inspireert

:::::: Kansen krijgen is goed, ze grijpen nog beter door Blaise Turikumwe ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/28/kansen-krijgen-is-goed-ze-grijpen-is-beter

:::::: Geïntegreerd ondanks mezelf door Christelle Samba :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/21/geintegreerd-ondanks-mezelf

::::::Eéntalig in anderstalig omgeving door Jan Brumagne :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/14/eentalig-in-een-anderstalige-omgeving

::::: Blinde onverschilligheid door Rabia Uslu ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/07/blinde-onverschilligheid

::::: Durven kijken naar Brussel door Hannah Boakye ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/31/durven-kijken-naar-brussel

:::::::: Tussenin door Natacha De Rudder ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/24/tussenin

:: Brussel behoort niet enkel de pendelaar toe door Nathaniël Bovin ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/17/brussel-behoort-niet-enkel-de-pendelaar-toe

::Dochter van een zandneger door Danira Boukhriss Terkessidis ::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/10/dochter-van-een-zandneger

::::: De Vlaamse bril door Ibrahim Üçkuyulu:::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/04/de-vlaamse-bril

Volg de reeks op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

3 thoughts on “Gezocht: solidariteit

  1. Beste Charlotte Landsheere,
    Ik Heb ook op een Brusselse school gezeten. Het Atheneum van Koekelberg en ja ik heb het ook overleefd maar niet zonder de nodige portie racisme. Dit enkel en alleen omdat ik een trotse Nederlandstalige jongen was op school die niet zomaar zijn mond hield tegen bepaalde jongeren van buitenlandse afkomst.
    Dit resulteerde een aantal keer in een probleemsituatie.
    Het probleem zit niet in te weinig solidariteit en verdraagzaamheid, het zit in de dubbele nationaliteit: ook al zijn sommige kinderen op school nu al derde of zelfs vierde generatie immigranten, ze blijven zichzelf zien als niet-belgen. Ondanks het feit dat ze geboren en getogen zijn in Belgie
    Je zegt het ook zelf, en ik citeer: “in een klas met maar enkele Vlamingen”, is het al zo ver gekomen dat elke vlaming in het Brusselse onderwijs een aparte categorie is geworden
    Hoogachtend, een VUB student

  2. Beste VUB-student,

    Ik begrijp je reactie. En inderdaad, er is nog racisme op school, racisme dat komt van beide kanten. Het is daarom net dat ik oproep tot meer verdraagzaamheid: je moet niet altijd akkoord gaan met andermans normen en waarden, maar je moet ze wel respecteren.
    En soms botsen die waarden, dat zal altijd blijven gebeuren. Dit mag gewoon niet uitmonden tot racisme, en dus moeten ook die jongeren waar jij het over hebt, verdraagzaam leren zijn.

    Wat die dubbele nationaliteit betreft, ik denk eerder dat je het ‘geen nationaliteit’ mag noemen. Sommigen vinden namelijk hun eigen identiteit niet. Ik heb al vaker gehoord van mensen die zich hier ‘de buitenlander’ voelen, maar als ze naar hun land van oorsprong gaan, worden ze ook bekeken als ‘de buitenlander’. Ze zitten in de knoop met zichzelf en worden door anderen steeds bekeken als de allochtoon. Uiteindelijk resulteert dit onbewust in zo’n gedrag.

    En over het begrip ‘Vlamingen’ dan, ik schreef dat omdat het ook echte Vlamingen waren. We moeten een stoel ook gewoon een stoel kunnen noemen he.🙂

    Hopelijk kan je je vinden in m’n antwoord,

    Charlotte

  3. Pingback: De wil en vastberadenheid | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s