Home


Na twee jaar verblijf in Limburg ben ik terug in de stad waar ik geboren en getogen ben, Brussel. Niet alleen miste ik Brussel, ik wou hier ook mijn hogere studies aanvatten.

Eerst wou ik verpleegkunde gaan studeren, maar aangezien ik voor de stages geen hoofddoek mag dragen heb ik besloten om dat te laten vallen. Ik wou niet kiezen voor het een of het ander.

Dat ik geen hoofddoek mag dragen tijdens de stage vind ik niet alleen jammer maar ook onrechtvaardig. Ik heb daar heel wat vragen bij want ik begrijp nog steeds niet wat het probleem is? Ik wou verpleegkundige worden om mensen te helpen, om mensen bij te staan, maar die kans krijg ik niet.

Niets doen leek me geen optie. Ik heb me dan afgevraagd hoe ik iets kan doen tegen onrechtvaardigheid? Hoe kan ik toch nog mensen helpen of beschermen? Hoe kan ik opkomen voor mensen die hun rechten niet kennen en daardoor vaak onderdrukt worden? Zo besloot ik uiteindelijk om een tweetalige opleiding in rechten te volgen aan de HUB. Het belangrijkste is dat ik later iets kan doen waarin ik iets kan betekenen voor anderen. Het is in de strijd tegen de onrechtvaardigheid dat ik iets wil bijdragen.

Als je ziet hoeveel mensen slecht behandeld worden in onze samenleving, dan  kan je niet onverschillig blijven. Ik in elk geval niet. Het ergste is als je niet weet hoe reageren op onrechtvaardige situaties zodat je je machteloos voelt. Zoals onlangs in het Brussels Noordstation. Mijn zus en ik zagen een man die moeilijk stapte en nauwelijks kon rechtstaan. Hij leed pijn maar het leek alsof de voorbijgangers blind waren.  Alsof ze niet zagen dat deze man een beetje hulp nodig had. Dat schokte mij, maar ik besefte ook dat het toeval was dat ik deze keer wel zag. Op een ander tijdstip, als  ik druk bezig zou zijn, zou ik hem wellicht ook niet hebben opgemerkt.

Mijn zus en ik stapten naar hem toe en vroegen of we konden helpen. We hebben hem moeten dragen tot hij ergens kon gaan zitten. Wie was deze man? Zat hij aan de drugs? Was hij dronken? Een dakloze? Misschien zelfs illegaal? We wisten niet wat doen. We besloten om de hulp te vragen van de Security-agenten want iedereen liep zo gehaast voorbij.

Eenmaal de mensen van de Security gevonden leggen we de situatie uit en vroegen hen om een ambulance te bellen.  Een van hen bleek de man te kennen. “Ah, den die”, zei hij tegen zijn collega. “We nemen het verder op”, werden we verzekerd door de twee veiligheidsagenten, maar echt gerust waren we er niet op.

Wie in Brussel woont, weet dat die man niet alleen is. Er zijn vele anderen zoals hij. We zien spijtig genoeg steeds meer daklozen op de straten en in de verlaten hoekjes van metro- en treinstations.

Een paar maanden geleden heb ik mij aangesloten bij Aide au SDF/Daklozenhulp, een groep Brusselse jongeren die de daklozen helpen. Wat we zien is schrijnend. We komen mensen tegen die echt honger lijden. Mensen die vergeten zijn wat een warme maaltijd is. Mensen die nood hebben aan een klein gesprek om even hun situatie te vergeten. Ik zie ook dat er veel meer daklozen zijn dan ik eerst dacht. We gaan met de jongeren samen eten maken en dat eten nadien uitdelen aan de daklozen op verschillende plekken in Brussel.

Ik geef toe, ik had allerlei beelden en vooroordelen over daklozen. Je komt ze wel tegen, maar je praat er niet mee en dus oordeel je op basis van wat je hoort en wat je ziet op de straat. Maar als je wat met hen praat, dan merk je al gauw dat daklozen uiteindelijk ook gewoon mensen zijn en heel wat van je vooroordelen vallen weg.

Daklozen associëren we meestal met mannen, maar we komen ook veel vrouwen en jongeren tegen. De situatie van de vrouwen is het ergste. Ze moeten overleven op straat terwijl ze als vrouw dubbel zo kwetsbaar zijn. Laatst zag ik een vrouw in een verlaten pand: gedrogeerd, hulpeloos en omringd door een aantal mannen. Ik wist niet wat ik moest doen. Ze zag er zo weerloos uit. Het was bedroevend.

Ik denk dat we de situatie van deze mensen onderschatten en ze ook verwaarlozen. Als we met onze groep jongeren eten gaan uitdelen, dan zie je de dankbaarheid in hun ogen, maar ook de schaamte. Schaamte omdat ze uiteindelijk hun trots opzij moeten schuiven om te kunnen overleven.

Als ik vroeger deze mensen op straat zag, dacht ik dat ze toch wel ‘iets’ hadden en dat het niet mogelijk was dat ze echt niets hadden, zelfs geen droog brood.  Nu ik iets van hun wereld van dichterbij heb gezien, kan ik hun situatie niet meer ontkennen, kan ik niet meer onverschillig blijven. Het wordt dringend tijd dat we onze houding tegenover daklozen en zwervers veranderen en  zoeken naar manieren om hen echt te helpen.

Ik ben blij dat ik mijn steentje kan bijdragen. En dit samen doen met  andere Brusselse jongeren geeft mij hoop voor onze gezamenlijke toekomst.

Rabia Uslu is 19 jaar en eerstejaarsstudent tweetalige rechtenopleiding aan de HUB

In de reeks >>Brieven uit Brussel<<

::::: Durven kijken naar Brussel door Hannah Boakye

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/31/durven-kijken-naar-brussel

:::::::: Tussenin door Natacha De Rudder ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/24/tussenin

:: Brussel behoort niet enkel de pendelaar toe door Nathaniël Bovin::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/17/brussel-behoort-niet-enkel-de-pendelaar-toe

::Dochter van een zandneger door Danira Boukhriss Terkessidis ::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/10/dochter-van-een-zandneger

::::: De Vlaamse bril door Ibrahim Üçkuyulu:::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/04/de-vlaamse-bril

Volg de reeks op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

15 thoughts on “Blinde onverschilligheid

  1. Ik hoop dat Rabia haar wil om tegen onrechtvaardigheid te vechten niet verliest. Een idealist zijn wordt tegenwoordig als iets negatiefs beschouwd. Zo ervaar ik het toch. Anne Frank, jong maar bewogen, schreef hierover in haar dagboek “Dat is het moeilijke in deze tijd: idealen, dromen, mooie verwachtingen komen nog niet op of ze worden door de gruwelijkste werkelijkheid getroffen en zo totaal verwoest. Het is een groot wonder dat ik niet al mijn verwachtingen heb opgegeven, want ze lijken absurd en onuitvoerbaar. Toch hou ik ze vast, ondanks alles, omdat ik nog steeds aan de innerlijke goedheid van de mens geloof”. Als we maar samen blijven geloven én handelen.

  2. Pingback: Eéntalig in een anderstalige omgeving « Bleri Lleshi's Blog

  3. Zulk een prachtige tekst, en ik woonde zelfs in de Anne Frank Strasse in Duitsland, maar hoe kom ik nu in contact met mensen zoals Rabia, Bleri en andere idealisten met engagement? Alleen ben je niks; samen sta je sterk. Gilbert Akwasi Obroni
    (Gilbert Van Mol)

  4. Pingback: Geïntegreerd ondanks mezelf | Bleri Lleshi's Blog

  5. Pingback: Kansen krijgen is goed, ze grijpen is beter | Bleri Lleshi's Blog

  6. Pingback: Een stad die inspireert | Bleri Lleshi's Blog

  7. Pingback: Brussel fascineert | Bleri Lleshi's Blog

  8. Pingback: Mijn stinkende grote liefde | Bleri Lleshi's Blog

  9. Pingback: De kracht van taal | Bleri Lleshi's Blog

  10. Pingback: Ismaël, de Ivoriaan | Bleri Lleshi's Blog

  11. Pingback: Gezocht: solidariteit | Bleri Lleshi's Blog

  12. Pingback: De wil en vastberadenheid | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s