Home

31487_10150185439595151_672239_n1Wat al langer dan vandaag beweerd werd door het vrouwelijk geslacht lijkt door wetenschappelijk onderzoek bevestigd te worden.  Een recent onderzoek gevoerd door een team van ambitieuze onderzoekers van de universiteit van Baltimore die een uiterst boeiend kwalitatief experiment uitvoerden met 400 koppels, telkens man en vrouw, toonde aan dat de vrouw  in stalen van logisch denken het in 97% van de gevallen won van de man!

Heb ik uw onverdeelde aandacht? Goed, want bovenstaande is,helaas voor de dames die hun partner al zijn beginnen treiteren, compleet verzonnen. In plaats daarvan mag u verder lezen over hoe we ook kunnen stilstaan bij 50 jaar migratie. Jawel, de zoveelste column over 50 jaar migratie dient zich aan. Toegegeven, het is een beetje vals van mij maar hoe anders kan men nog de aandacht trekken in het kielzog van zo’n overaanbod aan columns en artikelenrond dit thema?

Herdenken we 50 jaar migratie of het moment dat  “dé hardwerkende Vlaming” er  geen zin meer in had en wat buitenlandse hardwerkers importeerde?  Ik schrijf dit met een vleugje sarcasme uiteraard want de kunst om hele groepen mensen samen te vatten (of liever te reduceren) in een kort maar allesomvattend begrip laat ik over aan diegene die het neoliberalisme prediken. Zo valt mijn vriend die een geweldige echtgenoot en vader van drie kinderen is,  een sportman en geschiedenisliefhebber, een reiziger en denker, louter  te herleiden tot een “werkloze”. .  een loser.  Hoeveel mensen die opgesloten raken in zulke negatieve constructies, opgejaagd worden en al snel in depressies vervallen willen we niet eens weten.

Waar ik niet te lang stil wil bijstaan is hoe onze (groot-)ouders hebben gezweet en gezwoegd voor bitter weinig erkenning. Dat heeft menige schrijver reeds gedaan en gelukkig is er, nog in veel mindere mate weliswaar, ook een beetje  aandacht geweest voor de vrouwen en hoe zij hun migratieverhaal beleefden, zoals in het voortreffelijke boek van psychologe en schrijfster Birsen Taspinar. Ik kan uit mijn eigen omgeving zeggen dat 50 jaar migratie een serieus stuk van mijn vader zijn gezondheid heeft gekost. Mijn ene oom overleefde de fabriek van Union Minière zelfs  niet en stierf  in 1980 aan kanker. Mijn andere oom werkte jarenlang hard aan de metro rond het  Centraal Station.Jawel, het Station die zo veelvuldig gebruikt wordt door ons allemaal, ook door rechtse tenoren die al twitterend in eersteklas hun gal spuwen over migranten en migratie in zinnetjes als “We kunnen het OCMW van de wereld toch niet zijn,zeker”..

Neen, we hebben dat stuk herdenking en sentimentalisme wel gehad. Ik ga het ook niet hebben over de kleine maar groeiende middenklasse onder migrantenkinderen.  Succesverhalen vertellen die ego’s strelen en een meritocratisch narratief bevestigen.  Ik ben eerder geïnteresseerd in die grotere groep die zich als een onderklasse aan het vormen is en waar sociale mobiliteit bijna nihil is. Een jaar terug stond ik op een buurtplein met wat jongeren te praten. Eén van de jongeren vertelde aan de groep dat hij na een lange zoektocht aan de slag kon bij Union Minière. Zijn vader werkte daar al tientallen jaren en zo geraakte hij er binnen.   Zijn vader als sociaal kapitaal; het netwerk dat hem aan een job hielp. Hij was ook een succesverhaal voor deze groep,gezien de rest het moest doen met af en toe wat interimjobs of helemaal niets. Dat 50 jaar nadat de eerste migranten binnenkwamen op de werkvloer, met taal noch diploma,  het een succes is wanneer hun kinderen net dezelfde job mogen doen als de ouder stemt toch tot nadenken.

Wat het verhaal ontbreekt is hoe we het tastbaar kunnen maken  vandaag, als wapen in de strijd tegen discriminatie en ongelijkheid. Waar er vanuit de politiek  de herdenking wordt gebruikt  om de loftrompet naar boven te halen of om voorzichtig lippendienst te bewijzen dienen we te kijken hoe dit moment verder dienen te politiseren. De strijd tegen discriminatie ligt zoals velen weten niet bijster hoog op de politieke agenda. Het zweeft ergens tussen méér plas- en poepparken voor de hondjes én de afschaffing van FC De Kampioenen. Nog ruim achter de panda’s dus. Hoe lang gaan we nog pikken dat armoede stijgt, en de gevolgen ervan geculturaliseerd wordt? Dat fabrieken sluiten en de werklozen ook nog schuld treffen voor hun lot? Wat wij nodig hebben is een duidelijk statement en een gericht plan dat discriminatie en achterstelling prioritair aanpakt! Dat is de enige manier om tot een solidaire maatschappij te komen waar sociale cohesie en rust heerst.

Daarom beste politici, waar staan jullie vandaag in de strijd tegen racisme en uitsluiting? Discriminatiebestrijding moet uit de sfeer van liefdadigheid worden gehaald. Alsof je iets doet voor één bepaalde doelgroep uit goodwill, om zo je geweten wat te sussen. Alsof discriminatie niet verwerpelijk én strafbaar is. Het maakt je geen Ghandi of Martin Luther King wanneer je pleit voor een harde aanpak van uitsluiting. Er niets tegen doen of de situatie ontkennen brengt jullie wel op het morele gelijk van degene die Apartheid onderhielden. Het is jullie plicht als verantwoordelijke  en democratische bestuurders om gelijkheid te garanderen en  de sociale orde te herstellen. Met repressie alleen en wat vrijblijvende intentieverklaringen hier en daar komen we er niet meer.  De klok tikt.

Mohamed Benhaddou is politoloog

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi

One thought on “Waarom vrouwen steevast altijd gelijk hebben?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s