Home


aya-sabiEen geurloze ochtend. Alle rozen zijn deze nacht verwelkt. De rode bloembladen vallen als verdroogde stukjes hart aan de rand van een raam zonder zicht. De muizen hebben aan de verdorde houten poten van mijn stoel geknaagd. Nog even en ik zak in. Ondertussen verstrijken de jaren en de lucht wordt eerst vochtig, daarna licht, droog, grijs en opnieuw vochtig, maar ik zit nog steeds waar ik zit, op mijn stoel. De bestofte gordijnen laten alle beetjes licht buiten.

Maar toen moest ik toch eens mijn raam opendoen. De scharnieren kraakten, ik hoestte van het stof dat vrijkwam. Op het eerste zicht was alles gewoon. Daarom opende ik mijn raam nog meer en stak mijn hoofd naar buiten. Maar dat had ik nooit mogen doen. De mussen waren uitgestorven. Het was verdacht stil. Ons vogelhuisje was leeg en aan de oever van het vijvertje achter in de tuin, zat de kat van de buren met haar klauwen in het water. Ze wilde onze vissen verorberen.

Er waren mensen die dobberden op zee, die verdroogden van de honger en dorst, die zwegen of fluisterden dat ze beter konden zwijgen, die zichzelf verkochten, die verkocht werden, die kinderen baarden en zagen dat hun kinderen met de wapens in de hand de oorlog in werden gestuurd, die niet wisten hoe te slapen zonder angst, die niet mochten zijn wie ze waren, niet mochten dragen wat ze wilden, werden weggejaagd, van wie de enige wens was te sterven, heen te gaan en niet terug te keren.

De aarde draait door in haar poging om een evenwicht te herstellen. Een poging om goed en kwaad op gelijke hoogte te hijsen. Maar: De rijken worden rijker en de armen armer. De dagen worden korter en de nachten langer. Wie spreekt met liefde zwijgt en ondertussen worden we overstemd door klanken van haat en geweld. En in die wereld die schuin draait, in onevenwicht, waarin goed door kwaad overwonnen werd, verschuiven conflicten, lief en leed, verschuiven voor – en tegenspoed constant over de aardbol. Wie aan de ene kant van de wereld leeft, is angstig om wat er om hem heen gebeurt. En wie aan de andere kant leeft, vreest voor een aardverschuiving. De dag dat een conflict, armoede, onderdrukking aan onze deuren kloppen komt.

Alle uitersten vreten elkaar op en van de gewone, eenvoudige mens, die graag liefheeft en steeds opnieuw de liefde baart, blijft er niets over.

Denken we.


coverMaar dat is niet waar. Bleri Lleshi heeft met Liefde in Tijden van Angst de oeroude, echte, onvergankelijke liefde weer leven in geblazen. Hij zegt dat elk mens een bron van liefde in zich heeft. Dat elk mens dus in wezen goed is. 

Lleshi vertrekt vanuit een bijna dierlijke en instinctmatige liefde. Zijn muze ontspringt bij de bron van alle menselijkheid: de liefde van een moeder voor haar kroost. Deze liefde is zo sterk dat het de angst verdringt, in stukken hakt, verkruimelt en aan de rusteloze wind meegeeft. De angst voor de bevalling. De angst om het niet te overleven, de pijn, de verantwoordelijkheid na de geboorte wordt verdrongen door de moederliefde. Zo machtig is deze dat het de mensheid in leven houdt. Lleshi’s muze is zijn moeder.

Hij trekt ten strijde tegen alles wat angst voedt en zo liefde de mond snoert. Hij trekt ten strijde tegen onrecht, onderdrukking, terrorisme, oorlog, haat, verderf, materialisme, vergeten waarden en lege idealen, het kapitalisme en politici die hier gretig gebruik van maken. Tegen alles wat een mens doet overleven en niet doet leven. Hij nodigt uit tot meer liefde. Een uitnodiging die we niet mogen weigeren. Deze strijd moeten we voeren en voeren we ook dagelijks. Wanneer we tijdens donkere, geurloze ochtenden ontwaken en de ramen openen, de wereld in al zijn gebreken en met al onze gebreken tegemoet treden en toch  in onze armen sluiten. Warm en zacht fluisteren dat het einde nog niet in zicht is zolang we kiezen voor elkaar.

Dit is een pleidooi om de machteloosheid vaarwel te zeggen en het heft in eigen handen te nemen.

Het doet pijn. Dat weten we. Liefhebben doet pijn, verwondt. Maar heelt ook, het draagt onze dagen en het droogt onze tranen. Tot we in de verte de eeuwigheid zien die naar ons lacht.

Mijn lievelingsfragment? P 70. Lees het!

Aya Sabi is columniste voor o.a Deredactie.be

Meer info over Liefde in tijden van angst

http://www.epo.be/uitgeverij/boekinfo_boek.php?isbn=9789462670624

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s