Home

Hoe vaak heb ik het niet gehoord ‘genoeg met dat politiek correcte gezever’ of ‘u kijkt niet naar de realiteit’, ‘u benoemt de problemen niet’. Er was een tijd dat dit soort geklets uit extreemrechtse en rechts marginale hoek kwam. Vandaag is het anders.

Die groep van toen is dominant geworden, dus Jan en alleman gebruikt die termen, alsof zij alles weten over armoede, uitsluiting, werklozen, daklozen en jongeren. De laatste jaren zijn ook veel ‘linkse’ mensen dit discours gaan delen want ze zijn het beu om constant als politiek correcte idioot nagewezen te worden, ze hebben geen antwoord meer en gaan van lieverlee meehuilen met de wolven.

Ik werk nu al een tijd zowel in de praktijk als aan de theorie. Het is essentieel voor mijn werk om te vertrekken vanuit de realiteit. Mij interesseert het niet wat correct of incorrect wordt genoemd. Ik probeer te begrijpen, te analyseren en een bijdrage te leveren in het zoeken naar oplossingen voor de problemen en uitdagingen waarmee we geconfronteerd worden.

En naar mijn mening zijn de problemen vooral structureel. Structureel betekent voor mij: door factoren en/of oorzaken waarover het individu geen of slechts beperkte controle heeft. Is dit ‘linkse politiek correcte praat’? Het kan mij niet schelen. Want of men nu het graag hoort of niet, het grootste probleem vandaag is de sociale ongelijkheid. Concreet betekent die dat je een groep mensen hebt die het heel goed stelt (de rijken) en een groep die denkt dat ze het goed heeft en dat het altijd zo zal blijven (merendeel van de middenklasse) en de rest, die het gewoonweg slecht heeft.

Het slecht hebben, betekent: geen degelijk onderwijs, erbarmelijke huisvesting, armoede, geen werk, weinig of geen toegang tot basis gezondheidszorg… Klinkt dit bekend in de oren? Ja, ongetwijfeld. Vaak gehoord, ook door beleidsmensen, maar door datzelfde beleid wordt er weinig mee gedaan. En tot er echt iets wordt gedaan zal ik (als ik voor mezelf mag spreken) blijven hameren op het belang van een structurele aanpak. Want dit is de realiteit, en erop wijzen wordt door velen ‘politiek correct gezwam’ genoemd. Dit zijn de problemen die vandaag voor veel mensen ‘niet de echte problemen zijn’.

Maar goed, dit verhaal hebben jullie al zo vaak gehoord en ik heb besloten om maar eens politiek incorrect te zijn, richting zij die trots zijn op hun politieke incorrectheid. Bij velen van die mensen zie ik fascistische trekken anno 2011. Anno 2011, want wel vergelijkbaar met andere tijden, maar niet hetzelfde. De geschiedenis herhaalt zich nooit op dezelfde manier. Fascisme is niet uitsluitend Hitler of Mussolini.

Men zal het niet graag horen, maar je kan spreken over fascistische tendensen en praktijken als je naar de realiteit kijkt. We leven in tijden waarin de focus van de staat steeds meer ligt op straffen, disciplineren en controleren. Onze staat is een repressieve staat. Het individu is gedegradeerd, getemd en onderworpen aan het systeem. Het kapitalistisch systeem wordt in stand gehouden door de staat en door de ruimte die de staat biedt aan criminele elites die macht en rijkdom verwerven ten koste van de burger.  En wat doet de burger? Die neemt het discours over als de zijne zonder het ooit kritisch in vraag te stellen.

Of laten we kijken naar de aanpak van veel overheden de afgelopen jaren. Hoe men over de armen spreekt (responsabiliseren van de armen), hoe men over cultuur denkt (afschaffen subsidies), of over migratie (criminaliseren van de migrant), of uitsluiting (negeren van miljoenen uitgeslotenen) en de ongelijkheid, die blijft toenemen.

We leven in staten waarin we steeds meer rechten verliezen. Waar steeds minder ruimte is voor de mens en waar de beperkte vrije ruimte wordt volgestouwd met camera’s en hekken. In de huidige staten krijgt een bepaalde analyse en discours de totale macht, en elke andere analyse of discours wordt onderdrukt. Er worden miljarden dollars gestoken in militaire macht en manipulatie en brainwashing van de mensen door commerciële media en politici die alleen van populisme iets bakken. Via het populisme en de brainwashing van de media wordt de burger overtuigd. Kan het nog triester? Ik denk het niet.

De geschiedenis leert ons dat de frustraties, ergernissen en agressie van de mensen een basis kunnen vormen voor fascisme. Ze moeten daarvoor niet eens op straat komen. De zwijgende meerderheid, weet je wel? De politiek incorrecten die het prima vinden om een discriminatoir, racistisch beleid te steunen dat voor het afschaffen van vrijheden en sociale rechten pleit.

Als we naar het verleden kijken dan zien we dat fascisme altijd uit een economische crisis voortkomt. De laatste economische crisis dateert van niet zo lang geleden en het fascisme steekt de kop op in Europa, vermomd als de politiek incorrecten.

Bleri Lleshi is filosoof en documentairemaker

7 thoughts on “Politiek incorrecten

  1. Scherp gezegd. Fascisme blijft taboo gezien het verleden van Europa. Ik ben benieuwd naar de reacties.
    Wat bedoelt u met de zwijgende meerderheid?

  2. Veel boosheid in je tekst.
    Analyse deel ik – de structurele dimensie krijgt veel te weinig aandacht. Toch, het is niet of/of – eerder en/en. Collectieve verantwoordelijkheid staat naast individuele betrokkenheid. De manier waarop je vervolgens naar het facisme fietst, laat ik voor jouw rekening. Dat is m.i. meer dan een stap te ver.
    De moeilijkste stap is m.i. echter die van analyse naar realiteit. Hoe pak je de dingen aan in een samenleving als de onze? En daar lijkt historisch links maar niet in staat om een samenhangend vertoog naar voor te schuiven als alternatief voor het graaikapitalisme, de perverse gevolgen van de globalisering en de teloorgang van het welvaartstaatmodel. Hoe komt dat toch? Judt maakte een mooie analyse, maar had jammer genoeg ook niet het antwoord op hoe het anders zou kunnen. Dus, zeker met betrekking tot ‘remedies’ is enig links politiek incorrectisme misschien wel op de plaats? Wat creatief denken en de platgehamerde paden verlaten… Dogmatisch gebetonneerde denkstructuren, links en rechts, hebben zelden de luciditeit om creatieve keuzes te formuleren (en ze verhullen al te vaak ook een achterliggend ideologisch machtsdiscours).
    Spreken we nog echt met elkaar? Daar ontbreekt het in het huidige debat aan. Zijn we ter linkerzijde niet verzandt in een ‘kerk’positie, waarbij wie ons woord niet spreekt of deelt opzij gezet wordt als ‘incorrect’ of – in jouw tekst zelfs ‘facistisch’? Smoren we daarmee het debat niet in de kiem? ‘Plak’ , label er op: dit is ‘fout’, en daarmee is de kous af. Maken we ons daarmee maatschappelijk en politiek ook niet irrelevant?
    Tot slot. Er valt altijd iets te leren uit tegengestelde meningen, zo lijkt me. Tegengestelde meningen doen me anders kijken naar mijn eigen denkpatronen, confronteren me met alternatieven. Is werkelijk alles wat de flinksen en incorrecten naar voorschuiven fout omdat het niet in ons denken past? Het lijkt me de uitdaging van vandaag om vooral niet in egelstellingen te verzanden, maar onszelf relevant te maken.
    En om die reden moeten we de spraakmakers van dat incorrecte discours (dat by the way heel verschillende richtingen opgaat – duizend bloemen bloeien) niet neerzetten als ‘facist’. Het is niet terecht, het klapt de deur naar elke dialoog dicht en … het brengt ook geen zoden aan de dijk.

  3. De nagel op de kop! Dit opiniestuk print ik uit en zal het ophangen bij mij op het werk.
    Bedankt

    Sofie Vanleerden

  4. Toch een nuance: niet alleen fascisme komt voort uit een economische crisis, ook links extremisme.
    Ik denk dat je het algemener mag stellen: uitzichtloosheid leidt tot extremisme. Of dat nu links, rechts of religieus is.

  5. Aangeslagen volgde ik vandaag het nieuws. Zoveel onschuldige mensen vermoord, door een gek, een extremist, een nationalist. Noorwegen heeft nu zijn eigen Van Themsche in het kwadraat, een triest record. Maar staan de mensen even stil, bij deze tragische gebeurtenis? Sommigen wel, de meesten razen er hier op los, meninkjes verkondigend hier en daar, strijdend om hun grote gelijk.

    Zelf, weet ik het niet meer. Ik bedoel maar, hoe kan je geest omvatten, hoe kan een redenering duiden, wat daar, in Oslo en op dat eiland, plaatsvond? Dus spreek ik vanuit mijn buik, vanuit dat knagende, zwaarmoedige gevoel, dat mij de laatste tijd steeds meer overvalt. Er klopt iets niet, in onze Westerse samenleving. De schaamteloze stigmatisering van bevolkingsgroepen, de verrechtsing, het individualisme, ze infiltreren mijn gemoed dagelijks. Ik lees de diverse invalshoeken, de opinies, ik probeer een ‘open geest’ te bewaren, te begrijpen waar al die haat en angst vandaan komen. De verzuring is tastbaar aanwezig, negatieve energie, die ons als een mist omringt. Steeds moeilijker wordt het om wat zonlicht op te vangen, wat hoop te koesteren. Mijn buik vertelt mij, dat onze samenleving, het klimaat schept, waarin gekken als Anders Behring Breivik, goed gedijen. Zieke geesten dagelijks populistische onliners voeden, heeft zo zijn gevolgen. Eenzijdige berichtgeving in de populaire media, zonder veel diepgang en duiding, het gaat erin als zoete koek, bij de simpelen van geest. De verontwaardiging is groot, ook de vaandelzwaaiers vinden dit ongehoord. Nochtans, het is exact hetzelfde mechanisme, dat Al qaida hanteert, om terroristen te recruteren.

    Het is zo erg geworden, dan elk hoopvol bericht op fb, meteen neerbuigend neergesabeld wordt, door zij die niet langer ‘geloven’ in de multi-culturele samenleving. Dat deze laatste een feit is en dat we moeten streven naar een samenlevingsmodel, waar we allemaal ons bestaansrecht in hebben, wordt weggewuifd als naïeve praat. Nergens lees ik van die eeuwige zeurders, één haalbaar voorstel, één oplossingsgericht denkpatroon. Als ik tracht objectief te blijven, mij niet te laten meeslepen in het rechtse discours, wordt mij struisvogelpolitiek verweten. Alsof mijn verontwaardiging rond vb de homo-bashing in Brussel, nep is, omdat ik weiger alle moslims over dezelfde kam te scheren?

    Ik blijf een eenvoudig meiske, ik ken het antwoord niet en heb geen flauw benul hoe het moet. Wel besef ik dat de waarheid, voor zover die al bestaat, altijd ergens in het midden ligt. De complexiteit van de problemen en de snelheid waarin deze maatschappij verandert, vragen om flexibele projecten, die voortdurend moeten bijgestuurd, aangepast worden. Ik laat het begrijpen van die complexiteit en het klaarstomen die plannen, graag over aan socio- en andere logen. De knappe koppen mogen het uitdokteren.

    Ik vertrouw ondertussen op mijn buikgevoel, en dat vertelt mij: ‘We zijn hier echt niet goed bezig!’ Maar ik voel mij ontieglijk eenzaam, mateloos machteloos en heel erg moe, van het ingaan tegen de stroom.

  6. Pingback: Woorden en daden « Bleri Lleshi's Blog

  7. Pingback: Les politiquement incorrectes « Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s