Home

aya sabi“Ik draai een mooie kleine ritselende revolutie af
en ik val en ik ruis en ik zing.”
-Lucebert

Doe mij geloven in Zeus en Hera, rokkenjager en jaloerse echtgenote, tegelijk goden uit de Klassieke Oudheid, maar overtuig me niet te geloven in drie muzen, wonderschoon draaiend rond de wonderboom, terwijl zij kunstenaars in muffe, kaarsverlichte kamers verleiden tot zinnen, beelden, doeken, noten en roem. Dus toen Homerus de muze aanriep, gierde er een wind vanuit de Mare Nostrum, klapperden de zuiderse, blauwe luiken van zijn ramen en klapten ze dicht. De kaarsen doven en de duisternis scheen. Er is geen muze. Schrijven is zwoegen, lijden, vergeten te leven, vluchten uit een betekenisloze wereld om zin te zoeken. Wat een geworstel. Wat een strijd.

Maar ik zie. Een vrouw geschetst door een grillig lot in papyrus van kommer en kwel. In de liefde vond zij geen liefde. Wat genegenheid leek, bleek verwoesting voor lichaam en geest. Geroofd van alles wat haar ooit een vrouw maakte, lag ze in puin. Toch raapte ze zich tot een massa, en sterkte hem in zijn tegenspoed, legde zich op haar rechterzij en hoopte dat hij zou zeggen: ´Ik heb werk, papieren. Het gaat goed, schat.´Op haar oude dag vertelt hij hoe zij als een scheepswrak onder aan de bodem ligt, geroest, terwijl de vissen in haar zwemmen, door wier omsloten, hoe hij haar zou kunnen inruilen voor jonger vlees. Genoeg meisjes in dorpjes, gedood door verveling, wachtend op een uitvlucht.

Deze vrouw vertelt mij, en ook ik heb ooit gewacht. Op een suikerspin. Overal mensen, geluid en getoeter. Plots: een duw en een opmerking, die ik liever niet herhaal. Een man moest langs, dus moest ik wijken, maar een woede woelde op vanuit mijn binnenste, kroop naar mijn mond, mijn vuisten balden zich, mijn wenkbrauwen fronsten en ik schreeuwde hem toe. Iedereen keek. Ja, ze keken. Ik dreigde de politie te bellen en hij wachtte tot ik hem bellen zou. Vol ironie keek hij naar mijn gezicht, maar hoorde de kreet om rechtvaardigheid niet, verstild door de logica die veel te vaak tegen mijn instinct indruist. Het verkeerde land. Ik dreigde de politie te bellen voor een duw, terwijl er vrouwen in datzelfde land verkracht worden, waarna een wet voorstelt om hen met de dader te doen trouwen, zodat dat monster zijn straf kan ontlopen en zij de schande en schaamte. En nadat één van de zovele meisjes zichzelf van het leven berooft, verschijnen er spandoeken op straat, die de volgende dag met het vuilnis worden opgehaald, op een hoop worden gegooid.

Als brandstapel voor alle revolutionairen, iedereen die vooraan in de rij voor verandering staat. Dus ik schrijf geen mooie kleine ritselende revolutie, maar ik val wel, ik ruis en ik zing vals tot ik de juiste noten haal voor een kreet om rechtvaardigheid. Gesmoord en hees. Boven de geluidsmuur.
Ik heb letters. Niets meer heb ik u te bieden. Ik heb letters lief.

Om de traditie die vrouwen domineert te verbrijzelen, verpulveren, vermorzelen en verpletteren, te smijten op een plaats waar de wetten van de zwaartekracht niet gelden. De traditie die een vrouw definieert, haar doet buigen onder een voortdurende schande en schaamte, omdat zij de erfzonde over de wereld roept en in mythes uit de staart van de duivel gemaakt is. Vergif en verleiding.

Want ik zie en ik kan niet zwijgen. Al heb ik maar zesentwintig letters om te schrijven over miljoenen vrouwen die genitaal verminkt worden. Lijdend onder de obsessieve traditie van mannen die vrouwen beheersen en vrouwen die nooit anders geweten, gekund hebben dan zich te wijden aan mannen, knielend, voeten wassend. De traditie die eer transformeert tot grote en kleine stenen die in wraakzuchtige handen genomen worden, neerkomend doen ze rood stof oplaaien en verstillen ze vrouwen onder gesteente. Alsof zij het niet zijn die leven dragen. De traditie waarin vrouwen niets waard zijn, als ze enkel dochters baren, want Als een dochter wordt geboren, huilt de drempel veertig dagen en Het is een zegen een zoon te baren, een ramp een dochter te baren, zijn oude wijsheden van alle uithoeken van de wereld. De traditie die het lot vervloekte bij hun geboorte, hen genitaal verminkte, hen stenigde omdat ze met de verkeerde trouwden, huwelijkte hen, als meisjes, uit.

Hoeveel hebben ze fout gedaan, wanneer meisjes, verkracht en opgehangen aan een boom, aan hun einde komen? Hoeveel meer is er fout gegaan, als het geen halfdronken, strompelende, over zijn eigen voeten vallende man was geweest? Nee, het waren er zeven. De politie werd verweten dat ze erg laat in actie schoten. Maar, verdomme, ze waren meteen ter plaatse. Ze waren het zelf. Het is 19:33 en elke 22 minuten wordt er een vrouw verkracht in India.

Zoals 99,3 procent van de vrouwen in Egypte wel eens te maken heeft gehad met seksuele intimidatie. En nu, vandaag, terwijl ik dit schrijf, lees ik dat Egypte het strafbaar stelt. De vrouwen die in de Arabische Lente luid de straten opgingen en op het Tahrirplein smeekten om alhoeriya, vrijheid. Waar konden zij heen na een inbreuk op hun eer, hun waardigheid? Wie hoorde hun smeek om rechtvaardigheid, als seksuele intimidatie niet bestond binnen het ´recht´?

Als één miljoen kinderen hun moeder verliest bij de geboorte. Als een half miljoen vrouwen jaarlijks sterft bij de geboorte. Als iedere minuut één moeder sterft – het is 20:28 – terwijl ze moeder is of moeder wordt, terwijl ze leven geeft. Alsof het haar recht niet is om toegankelijke, betaalbare en kwalitatieve gezondheidszorg te krijgen. Alsof ze het niet verdient, terwijl ze dapper de pijngrens heeft overschreden. Hoe bitter zou haar dood smaken, wetend dat de honderd rijksten vier keer de armoede uit de wereld konden helpen? Zou zij niet afschuwelijk verdrietig sterven. Machteloos. Alleen, hoewel één van een half miljoen.

Als 73 procent van de vrouwen zichzelf niet als ´mooi´ omschrijft. Als vrouwen gereduceerd worden tot een lichaam, mager en bijna breekbaar. Een ongezond schoonheidsideaal, alsof schoonheid eenzijdig is. Vlak, dof en afgestorven. Ingekleurd en onnatuurlijk. Onbereikbaar vooral, toch hoor ik enkel diëten, een zomerlichaam, calorieën verbranden en hoor ik dat Russische modellen op watten leven en zie ik meisjes steeds dunner worden. Terwijl vrouwen er zijn in alle vormen en wie schoon is, schoonheid ziet in anderen. Maar ongezond mager zijn, nooit schoon genoemd kan worden. Vrouwen opzadelen met rare eetgewoontes, met eetstoornissen, een laag eigenwaarde, nooit schoonheid geweest is.

Waarmee komt de wereld? Een hashtag: BringBackOurGirls. En dan zou ik zeggen BringBackOurFeminity, want wat was er van die meisjes geworden als ze niet ontvoerd waren. In een land waar één op de drie vrouwen geslagen, verminkt of verkracht wordt. Een cijfer dat in sommige gebieden van Nigeria oploopt tot twee op drie. Waarom zwijgen we langer dan gerechtvaardigd om uiteindelijk te reageren met een hashtag?

Ik zou nooit durven een kleine mooie ritselende revolutie te ontvouwen op papier, want inkt draait, tolt en revolteert, raakt nooit verstild. Levend, schieten er woorden door mijn hoofd en soms voelen ze als een oorlog die mijn open vlakte terroriseert en kan ik niet anders dan schrijven, verwoed schrijven. Ik heb enkel letters. Daarom schreeuw ik op papier dat alle misdaden tegen vrouwen erkend en bestraft moeten worden. Laat dat een begin zijn.

Een kleine, mooie ritselende revolutie zal echter wel beginnen bij vrouwen die zich niet minderwaardig voelen, die niet meer huilen bij de geboorte van een dochter, die geloven in het feit dat vrouw zijn hen veel narigheid heeft bezorgd, maar ook een absoluut voordeel kan zijn en hoewel hun plaats enkel binnen de muren is, kunnen ze toch invloed uitoefenen ver daarbuiten:

Moeders, bewapen uw zonen met respect voor hun zussen.
Moeders, vlecht vrijheidslinten door het haar van uw dochters.

Aya Sabi is columniste. Haar column Boven de storm verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Foto @ Sylvia Sinigaglia

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “Boven de storm // Een ritselende revolutie

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s