Home

bleri lleshi door Fred DebrockDe aanslagen van 22 maart vormen een litteken op Brussel. We wisten dat die aanslagen er vroeg of laat zouden komen. De redenen hiervoor zijn talrijk: het oorlogsbeleid van België, Brussel als hoofdstad van Europa, de jarenlange verwaarlozing van de nationale veiligheidsdiensten en vooral ons collectief falen om onze jongeren toekomstperspectieven te bieden.

De honderden soldaten en politiemensen hebben die aanslagen niet kunnen vermijden. Het zullen ook niet de laatste zijn, zolang de oorzaken van extremisme niet worden aangepakt. En dat lijkt onwaarschijnlijk met deze regering die volop inzet op de angstcultuur en met ministers zoals Jan Jambon die hele bevolkingsgroepen en woonwijken stigmatiseren. Die aanpak levert twee dingen op: nog meer angst bij de burgers en nog meer kans op aanslagen in ons land.

Racial profiling

In een interview in DS (16/4) gaat Jambon een stap verder: ‘Een significant deel van de moslimgemeenschap danste in de straten naar aanleiding van de aanslagen.’ Ik daag de minister uit om hiervan een bewijs te leveren. Niemand anders blijkt die honderden dansende moslims gezien te hebben. Indien hij geen bewijzen heeft van zijn beschuldigingen, moeten er sancties volgen. Je kan niet zomaar 700.000 moslims, burgers van dit land gratuit stigmatiseren. Deze onzichtbare dansende moslims en honderden jongeren in Molenbeek, die met stenen en flessen naar de politie zouden hebben gegooid tijdens de arrestatie van Abdeslam, zijn volgens Jambon ‘het echte probleem’.

Als jongerenwerker en auteur van verschillende boeken over Brusselse jongeren stel ik vast dat Jambon geen kennis heeft over deze jongeren. Het klopt dat bij de actie in Molenbeek een groepje jongeren met stenen gooide. Iets wat ik afkeur. Maar beweren dat ze dit deden om Abdeslam te beschermen is een regelrechte leugen. Die jochies kennen hem niet en wisten ook niet waar Abdeslam verbleef. De Mechelse politie wist dat overigens wel.

Feit is wel dat jongeren een slechte relatie hebben met de politie. Uit onderzoek van de KULeuven bleek dat racisme door de politie het grootste probleem is voor Brusselse jongeren. Zoals Jambon, heeft de meerderheid van politieagenten geen voeling met de stad of haar jongeren. De politie weet dan ook bijzonder weinig over hetgeen in de wijken gebeurt of wie er woont. ‘Racial profiling’ door de politie is doodgewoon.

Rambo Jambon

Een collega uit Molenbeek -en van Marokkaanse origine- werd onlangs in vier dagen tijd drie keer aangehouden door de politie. Twee van die drie keren was hij onderweg om leerlingen thuis te brengen die bang waren om de metro te nemen, vanwege de aanslagen.

‘Bij de arrestatie van Abdeslam heeft niemand me op triomfalisme kunnen betrappen’, beweert Jambon in hetzelfde interview. Jambon is vergeten dat hij onmiddellijk na die arrestatie een foto op Twitter plaatste van zichzelf en premier Michel, staande voor een jeep met paracommando’s, vergezeld van de tekst: ‘You got him boys! So proud of you.’ Het Rambogehalte kon niet groter.

Falend beleid

Op één punt ben ik het eens met Jambon: het migratiebeleid heeft gefaald. Volgens hem heeft het in Wallonië erger gefaald dan in Vlaanderen. Rare redenering, want Vlaanderen telt 195 Syriëstrijders en Wallonië slechts 47.

Het falen ligt in het feit dat België migranten aan hun lot heeft overlaten, toen de jobs waarvoor ze werden ‘geïmporteerd’ niet langer bestonden. Dat geldt niet alleen voor de huidige regering, maar voor alle regeringen. Het is daarom dat nergens anders in Europa de situatie van migranten zo slecht is als in België. Armoede, werkloosheid, racisme en discriminatie ontnemen perspectieven en kansen aan deze burgers. Dit is ‘het echte probleem’ meneer de minister. Zo lang we die problemen niet aanpakken, gaan we niet verder komen. Deradicaliseringsprogramma’s zullen ook niet helpen.

Wat wel helpt is investeren in jongeren en hen echte kansen en perspectieven bieden binnen het onderwijs en de arbeidsmarkt.

De relatie tussen politie en jongeren moet verbeterd worden. Dit kan indien de politie preventief werkt. Aanwezig zijn in de wijken, samenwerken met sleutelfiguren, straathoekwerkers, onderwijs enz. Preventief beleid is efficiënt tegen alle vormen van extremisme.

Tenslotte: kunnen we er nu eens ernstig over denken om de wapenexport naar Saudi-Arabië en de Belgische deelname aan bombardementen en oorlogsdaden te stoppen? Oorlog voeren heeft consequenties. En al is die oorlog nog zo ver, de gevolgen liggen soms hier, zoals 22 maart heeft laten zien.

Bleri Lleshi is politiek filosoof, jeugdwerker en auteur van o.a De neoliberale strafstaat, 2014 en de bestseller Liefde in tijden van angst, 2016 (EPO)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s