Home

bleri lleshiUit alle kanten wordt ons gezegd dat we terecht angst hebben van de ander die niet is zoals ons en dat diversiteit een bedreiging is. Zolang we diversiteit blijven problematiseren, laten we elke dag kansen liggen om onze steden en samenleving beter te maken.

Diversiteit is realiteit en vanzelfsprekendheid. Het maakt niet uit welk beleid wordt ondernomen de komende jaren, diversiteit zal blijven toenemen. We zouden dus beter al onze energie steken in hoe we deze uitdaging op een constructieve manier aangaan.

Ik zeg bewust constructief want dat houdt ook kritiek in. Om te beginnen zelfkritiek. We kunnen geen stap vooruit indien we niet toegeven dat we fouten hebben gemaakt en dat er een probleem is, namelijk dat van racisme. Eens we zover zijn is het belangrijk dat we bewust worden, elk van ons, van de vooroordelen, stereotypes, clichés, dagelijks taalgebruik en andere racistische gewoontes.

We kunnen niet claimen dat we voor diversiteit zijn terwijl er vaak latent racisme is in wat we doen en zeggen.

We kunnen niet zeggen dat we anti-racisten zijn omdat we tegen extreem-rechts zijn en voor de rest neerkijken op andere culturen en religies.

We kunnen niet zeggen ‘ik ben allochtoon, dus per definitie geen racist’ terwijl we geloven in de superioriteit van onze eigen cultuur en religie.

Het is daarom dat we bewust moeten worden over racisme. Er zijn verschillende manieren om bewust te worden. Ons informeren is één ervan. Maar ook door samen te komen zoals vandaag. Iets wat we veel te weinig doen. En dit is geen toeval.

Al 50 jaar wordt naast elkaar leven gepromoot. Het resultaat hiervan kennen we intussen: nergens in Europa hebben mensen met migratieachtergrond het zo moeilijk als in ons land. In weinig andere Europese regio’s heeft extreem-rechts zoveel succes als in Vlaanderen.

Het is hoogtijd dat we hiermee breken en durven zeggen: we willen samen leven. Samenleven zal zelfs niet genoeg zijn. Er zijn nog twee andere dingen die we moeten doen.

We moeten samen dingen doen: van buurtfeesten tot buurtfestivals.

We moeten samen delen: van momenten tot ruimte.

We moeten ons eigen alternatief ontwikkelen en versterken.

We moeten kiezen.

Kiezen voor samenleven is kiezen voor diversiteit.

Kiezen voor samen dingen doen is kiezen voor verbondenheid.

Kiezen voor samen delen is kiezen voor solidariteit.

Dit moet onze keuze zijn. Dit is alvast mijn keuze. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat deze keuze mij een gelukkig mens maakt, een burger die zich goed voelt, een Brusselaar die fier is op zijn stad en zich op zijn eigen manier voor een betere stad en een betere samenleving engageert.

Vandaag is het moederdag. Geen diversiteit zonder vrouwen. Geen diversiteit zonder moeders, bron van het leven. Even belangrijk als de strijd tegen racisme en voor diversiteit is de strijd tegen seksisme en voor feminisme.

Een samenleving waar diversiteit, verbondenheid en solidariteit centraal staan tolereert geen racisme, geen seksisme, geen homofobie, geen islamofobie, geen antisemitisme. Kortom geen enkele vorm van onderdrukking of uitsluiting. Zo’n samenleving is mogelijk. Wij hier vandaag zijn het bewijs.

Bleri Lleshi is politiek filosoof en auteur van o.a De neoliberale strafstaat, EPO, 2014. Momenteel werkt hij aan een boek over racisme. Zijn blog vind je hier en je kan hem volgen op Facebook en Twitter

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s