Home

lauraSinds een week laat ik de tv-journaals links liggen. Ik neem het nieuws enkel nog in de vorm van artikels tot mij, en selecteer zodus in de selectie. U vraagt zich misschien af waarom. Wel, het medium van het bewogen beeld is een krachtig goed, en het werkt in op mijn nuchterheid en op mijn gemoed.

Natuurlijk heb ik het over IS. Beste lezer, onder een vergrootglas schieten dingen in brand. De media houden de raison d’être van IS in stand. Ziet u ook hoe onmiskenbaar de American Dream in hun zonnebrillen flikkert? Wat je uitsteekt doet er minder toe dan de omvang ervan, en dat is niets nieuws. Nog voor onze christelijke jaartelling bestond een archetype Syriëstrijder. Zijn naam was Herostratos. Hij vernietigde de tempel van Artemis, een van de prachtigste gebouwen die ooit hebben bestaan, een architecturaal wereldwonder. De autoriteiten wilden hem als straf voor eeuwig doodzwijgen (wat zoals u ziet niet gelukt is). Zelf gaf Herostratos als motivatie van zijn misdaad dat hij zo’n gebouw nooit had kunnen bouwen. Hij kon het echter wel vernietigen… Spring lichtjaren verder naar de Hollywooddroom van de Syriëstrijder. De verschillen zijn gering.

Die Hollywooddroom komt nu voor hen uit in een vast journaalsegment en dagelijkse beelden die niet voldoende geduid worden. Onder een vergrootglas schieten dingen in brand. Angst is jammer genoeg het juiste woord voor wat gegenereerd wordt, angst voor de Hollywoodiaanse antihelden op onze tv, die we dan vervolgens in ons eigen straatbeeld denken te herkennen. Achter elke baard schuilt een potentiële terrorist en ethnic profiling is terug van nooit weggeweest. Life imitates art imitates life imitates art tot u niet meer kan volgen.

Overbelichting is gevaarlijk. Omwille van de versterkende kracht van schijnwerpers, maar evenzeer omwille wat onderbelicht blijft. Een basisregel van de fotografie: wanneer je iets overbelicht, overschaduw je iets anders. Wat de media niet op ons beeldscherm centreert zijn de oorzaken die jongens naar die American-dream-op-locatie drijven. De beelden van allesvernietigende Amerikaanse drones waarmee zij gehersenspoeld worden zijn niet getrukeerd. Het decenniaoude en recente verleden van westerse napoleonstreken evenmin. We zien de beelden niet die hen tot waanzin dreven, wel een Midden-Oosterse incarnatie van het kwaad die als vanuit het niets in uw televisiebak opdoemt.

Overbelichting is gevaarlijk omwille van het feit dat een angstaanjagend beeld veel maskeert. Een doctrine van angst verlamt de optimistische zoektocht naar oplossingen maar geeft alle vrijheid aan recuperatie die in veel gedaantes verschijnt. Kijk maar naar de sympathieke jongens en meisjes van Vlativa, ook wel de radicalisering in autochtone uitgave met een groepsnaam die ze na hun hopelijk kortstondig succes aan een fabrikant van maagzuurmedicijnen kunnen verkopen. Kijk maar naar het feit dat men in Parijs als één lichaam marcheert achter de ruggen van staatsleiders van wie er enkele een even grote tegenmanifestatie verdienen. Kijk maar naar ons eigen beleid dat geen echte oplossingen lijkt te bieden voor de lange termijn maar onkunde en onwil onder een hele hoop soldaten verbergt De flashy heerschappij van de oppervlaktepolitiek voelt zich in het overheersende angstgevoel vrij genoeg om heel wat dingen van hun ideologische bucketlist te strepen.

Angst en verdriet, je mag er niet mee lachen, maar wanneer de knuffels geknuffeld zijn moet je oplossingen beginnen zoeken, moet er inhoudelijk gepraat worden en mogen de verblindende horrorbeelden ons er niet van weerhouden om net die dingen te doen. De media dragen een grote verantwoordelijkheid maar falen momenteel, resulterend in die schijnbaar onbreekbare cirkelbeweging: bepaalde jongeren viseren leidt tot uitsluiting leidt tot dromen van erkenning leidt tot vliegtuigen leidt tot gruweldaden leidt tot nog meer media-aandacht leidt tot glorificatie in bepaalde ogen leidt tot veralgemening in andere ogen leidt tot viseren van bepaalde jongeren en de cirkel is helaas rond.

Verslaggeving moet meer doen dan alarmeren. Het moet een kader bieden waarbinnen gevolg met oorzaak verbonden wordt, waarin uitleggen minstens even belangrijk is als tonen en de kijker gewapend wordt met informatie in plaats van ontwapend door angst.

Laura Los is columniste. Haar column We fluisteren in koor verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

2 thoughts on “We fluisteren in koor // Over vergrootglazen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s