Home


fatmaMijn naam is Fatmagül Dinc en ik ben een kind uit een Turks arbeidersgezin. Ik ben geboren en grootgebracht in Genk, het juweel bij de Limburgse mijnen.

Mijn vader ambieerde destijds om in de mijnen te werken, maar na lang aandringen en solliciteren kreeg hij in tegenstelling tot mijn opa en ooms geen job in de “charbonnage”. Hij heeft zijn leven dan maar bovengronds gesleten, aan de band, eerst in een fabriek die zakken produceerde, later in een toeleveringsbedrijf van Ford. Momenteel is hij werkloos, ziek en voortdurend thuis.

Mijn moeder heeft een groot deel van haar leven gespendeerd aan het poetsen van de klaslokalen en de toiletten in een Hogeschool. Ze is poetsvrouw. Ik ben de oudste dochter van het gezin, heb nog een zusje van 21 dat momenteel aan de VUB studeert en elk weekend 12u per dag werkt om haar zakgeld te verdienen. Heel mijn leven lang woonden we in sociale woningen; als ik vandaag terugblik naar mijn jeugd, noem ik mezelf “the ghetto star”.

Wel.. Ik heb een super tijd beleefd in dat getto, ik was een gelukkig kind. Ondanks het regelmatige contact met negatieve materies die maatschappelijk kwetsbaren ervaren, was dit voor mij de normaliteit zelve. Ik had nooit iets anders of beters gekend. Ik kon er toen ook geen betekenis aan geven. Jaren later, nu ik alles analyseer, wel.

Sta mij toe enkele jeugdherinneringen met u te delen…  We hadden bijvoorbeeld bovenburen met een alcoholverslaving en het koppel sloeg wekelijks een fles stuk op elkaars hoofd. Als achtjarige letterlijk een ‘gat’ in de man zijn hoofd zien, was helemaal niet uitzonderlijk of traumatisch. Politie en ambulance kwamen bijgevolg regelmatig langs met veel machtsvertoon, dat zorgde voor extra vertelmateriaal, het was spannend. Huiselijk geweld was geen afwijking in onze wijk, links en rechts hoorden we geroep, getier en dingen kapotslaan. Of we zagen onze buurvrouwen met een blauw oog. We verstopten ons dan en luisterden mee naar de verhalen. Pittige sprookjes voor het slapengaan, noem ik ze. We vonden het leuk.

Drugshandel in het bos achter ons appartementje, daar waren we stiekem een stille getuige van… en de mysterieuze mannen op brommers vonden we stoer. Vooral die ene meneer die mankte, enkel in het donker naar buiten kwam en zijn auto elke avond verstopte door in het bos te parkeren. We hadden hem door, hoor. Hij verstopte zich voor de maffia, die bende weet je wel, waar we van hadden gehoord op tv.

Of die ene keer toen ik tien was en onze buurman een geweer op ons richtte omdat wij teveel lawaai maakten tijdens het spelen buiten. Ja hij schoot.. En ja, hij miste. Godzijdank. Echtgenoten die hun vrouw bedrogen, en mannenkleren die uit het raam werden gezwierd, diefstallen uit onze auto’s, onze appartementen,.. Vervuiling, geweld, vandalisme (bushokjes zonder glas waardoor ik telkens in de regen op de bus moest wachten), Tupac-quotes aka “Thug Life” en “Smoke weed nigga” via graffiti op de muren van onze garages, onze appartementen én de ‘East side versus West side’ herrie onder mijn vrienden, cent-per-cent geldtelling voor de aankoop van schoolschriften, materiële en immateriële problemen.. Ik heb het allemaal gezien, allemaal meegemaakt.

Wat mij nu het meest verwondert, is dat ik toen niet één persoon kende die op een bureau werkte of die verder had gestudeerd.  Niemand. Echt niemand.  Mijn voorbeelden waren allemaal arbeiders, werklozen, invaliden, OCMW-trekkers, ex-gevangenen,.. En allemaal migranten. Ik snap ook niet waarom de gemeente ons allemaal bij elkaar propte. Alle kindjes in onze straat waren Turken of Marokkanen. Echt waar, buiten enkele senioren waren er geen Belgen.  Er waren geen anderen dan arbeiders.

Vandaag, bijna 25 jaar later, wonen mijn ouders nog steeds in dezelfde wijk. De overgrote meerderheid van onze buren toen, zijn onze buren nu. De kinderen van toen zijn opgegroeid, volwassen en getrouwd. Ze hebben zelf kinderen. En de maatschappelijk kwetsbaren van toen, zijn de maatschappelijk kwetsbaren van nu. Ze zijn de huidige slachtoffers van het Ford-drama. En de huidige daders van de drugshandel.

Waarom ik jullie dit allemaal vertel in een politiek, sociale column? En wat nu mijn punt is?

Eerst en vooral maak ik mij zorgen over de toekomst van de (allochtone) jeugd die daar, in “mijn getto”, momenteel opgroeit. Jaren later heb ik beseft dat het allesbehalve normaal is voor een kind van acht om te leven met criminaliteit, alcoholisme, vandalisme, armoede,.. en dat het broodnodig is om goede rolmodellen te hebben. Die kinderen hebben inspirerende voorbeelden nodig. Willen we dat de dingen veranderen, dan moeten ongelijkheid en armoede worden aangepakt. Tegelijk moet ook het integratie- en stedenbeleid veranderen. Intensieve kinder- en jeugdwerkingen zijn een must. Elk burger heeft recht op kwaliteitsvol onderwijs. In hoeverre worden leerkrachten opgeleid om te kunnen omgaan met kinderen die leven in zo’n sociale en economische sfeer? Hoe redden we de toekomst voor hen?  En wie of wat kunnen ze daarvoor raadplegen? Hoe hoog is de drempel naar de sociale instanties die bijstand kunnen leveren? Is hun doelgroep wel op de hoogte van hun bestaan? En: 25% van de werklozen in Limburg zijn jonger dan 25 jaar. De overgrote meerderheid is laaggeschoold. Wat doet de overheid eigenlijk om werkgelegenheid te creëren? Voor zover ik de actualiteit volg, verhuizen fabrieken als Ford naar andere landen waar de loonkost lager ligt. De jobmarkt krimpt, ondernemerschap wordt ontmoedigd, de subsidies voor sociale kwetsbaren worden verlaagd, de discriminatie van moslims en allochtonen stijgt..

Ik hou mijn hart vast.

Fatmagül Dinc is columniste. Haar column Het ongehoord woord verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s