Home

lauraDe douche is de enige plek waar ik A Change Is Gonna Come durf te zingen. Een leven lijd en een eeuwigheid revolutie vervat in drie minuten en elf seconden.

Het is zielig om naar een hard leven te verlangen, maar toch denk ik er soms aan. Noem het dan ook liefst niet verlangen, eerder de angst voor ongeloofwaardigheid en irrelevantie. De idee dat een oudere leeftijd, een armere afkomst, een overwonnen ziekte of een leven in diaspora me het recht van spreken zouden geven dat ik nu ook zonder telkens weer opeis. Zonder kloven in je hielen, eelt op je vingers of plooien in je huid spreek je altijd als iemand jong en bevoordeeld en bijgevolg, jong en wereldvreemd.

En dan toch maar niet zwijgen. Een column schrijven zelfs. Ik kijk in de spiegel en denk: wees entertainend doch relevant. Prematuur wijs doch bescheiden. Een boodschap krijgt u enkel als u haar wil en bent u niet akkoord, dan worden we het soort vrienden dat nee knikt naar elkaar en ook dat weet te waarderen.

Op plekken waar niemand me kent doe ik al eens klein sociologisch experiment naar de actie en reactie van en op wat men gek gedrag zou kunnen noemen. Wat moet je doen om de eerste blikken naar je te richten? Hoeveel verder moet je gaan om er dan vervolgens op aangesproken te worden? Het eerste bereikte ik door een pot paardenbloemen in een publieke urinoir te plaatsen. Het tweede door mijn spaarpot om te keren in een riool. Het was een man die me toen aansprak. Hij moest in de crisisperiode van de jaren tachtig zijn kinderen naar de universiteit sturen. Het is geheel normaal dat net hij banale experimenten met monetaire middelen afkeurt, maar niet omdat ik – zoals hij zelf terecht opmerkte – tot de jeugd van tegenwoordig behoor. Ik heb nooit geloofd in een onderscheid tussen jong en oud. Hij was ooit jong, ik zal ooit oud zijn. De verwachting van ouderdom en de herinnering aan jeugd geven ons misschien wel exact dezelfde leeftijd, want ik kan het verschil tussen verwachting en herinnering maar met heel veel moeite formuleren. Ze congrueren met elkaar als onderwerp en persoonsvorm.

Nu dit alles gaande is, merk ik vaak dat er een sterke drang heerst om hardheid uit het verleden te legitimeren door het verder te laten duren. Zoals een doop voor het leven. Wij die zijn opgegroeid met dromen in plaats van met de realiteit kennen het klappen van de zweep niet. Zoals Miet Smet zei bij de aankondiging van de verhoging van het inschrijvingsgeld: dat jullie verwende nesten eens gaan werken voor jullie studie, in plaats van jullie geld aan onnozelheden te verkwisten (licht geparafraseerd). Of het inschrijvingsgeld of bij uitbreiding de pensioenleeftijd vroeger werkelijk ook hoger lagen, doet er dan zelfs niet zoveel toe. De beproeving van het verleden wordt in het debat en in de straat gemythologiseerd tot iets dat de burgers met meer kilometers op hun teller trots kan maken en de nieuwe generatie tot bescheidenheid dwingt. Bewijs uzelf, jeugd. Laat ons zien dat je niet van was gemaakt bent maar over een ruggengraat beschikt. Binnen dit denken kan de afbraak van de welvaartstaat als een strenge, maar efficiënte leermeester gezien worden.

Mijn grootste eerbetoon aan wat u ooit wel of niet deed is het in stand houden van de ware erfenis: de rechten, de rechten, de rechten. En nog een keer. Die strijd kan ook hard zijn, dus wees gerust, die ruggengraat zet zich wel vast. Mijn toekomst zal uw verleden weerspiegelen, in het bewaren, renoveren en zo voor altijd eren van de strijd die u voerde om de hardheid te verzachten. In zo’n wereld zijn kloven bruggen.

Laura Los is columniste. Haar column We fluisteren in koor verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s