Home

fatmaWaarom ik geen Belgische vrienden heb, ondanks het feit dat ik hier geboren en getogen ben, weet ik niet. Ik heb ook geen idee hoe het komt dat ik mij geen evenwaardige burger van dit land voel.

Als ik op straat loop, voel ik mij soms onveilig. Niet omwille van de criminaliteit, hangjongeren, mensen zonder papieren of moslimextremisten. Ik voel mij onveilig omdat ik kennis heb over de verkiezingsuitslagen en over de beeldvorming van allochtonen in de media. En over de onderzoeken van verschillende Vlaamse universiteiten over hoe warm of koud autochtonen zich voelen als ze in de bus een vrije plek zien naast een zwarte Afrikaan en deze plek liever vrij laten.

Ik voel me onveilig als ik denk aan de commentaren die sommige autochtonen schrijven onder artikels over allochtonen op websites of facebookpagina’s van kranten zoals Het Laatste Nieuws of Het Nieuwsblad. Onveilig, als ik terugdenk aan hoe miserabel mijn situatie was toen ik maar geen appartement kreeg omwille van mijn naam.

Ik voel me emotioneel onveilig als ik ’s avonds een blanke oudere dame aanspreek op straat om een adres te vragen. Want ik weet dat ze bang is om overvallen te worden.  En ik weet dat ik in haar ogen een potentiële dievegge, een vreemdelinge of tenminste een nietsnut ben die misbruik maakt van het sociaal systeem. Ik weet dat in Antwerpen, de stad waar ik woon, velen ons liever zien gaan, dan komen.

Toen ik afstudeerde liep ik trots in toga en afstudeerhoed door de straten van de universiteitsstraat op zoek naar het auditorium waar de ceremonie zou plaatsvinden. Beste dag van mijn leven maar ook daar en toen voelde ik mij onveilig. Vergezeld van mijn (stereotype) vader (heeft een erg bruine teint, snor en sigaret) en moeder (luide stem & Turks babbelend) zag ik de blikken van ouders van klasgenoten naar ons gericht. Wanneer een blik meer zegt dan duizend woorden, heb ik de neiging om die non-verbale communicatie te interpreteren. En in mijn referentiekaders interpreteerde ik deze als “confronterend”. Ik werd herinnerd aan onze verschillen. Aan het wij/zij denken in deze maatschappij. Ik was de uitzondering, zij de regel. Ik was allochtoon, islamiet, onderdrukt, minderwaardig, taalonmachtig, van lage sociale klasse,… De meerderheid van ons hoort niet thuis op een diploma-uitreiking van een universiteit? In de Abdijstraat, Brabantstraat of Sleepstraat rondslenteren wordt verwacht, maar een hoge managementfunctie bekleden in een multinational verbaast.

Als je kampt met bovengenoemde gemoedstoestand en zo’n sociale sfeer, hoe slaag je er dan in om toch iets te betekenen voor de maatschappij? Hoe zet je die angsten, die onzekerheid en dat wantrouwen aan de kant en breng je het beste van jezelf naar boven? Wetende dat 8 op de 10 interimkantoren discrimineren, hoe treed je daar dan in alle vertrouwen binnen in de hoop op een job?

Het welbevinden van de etnisch culturele minderheden in dit land moet serieus worden genomen. Ik heb getracht dit scherp te stellen met bovenstaande (ongenuanceerde) voorbeelden. Willen we evolueren naar een maatschappij waarin hier geborenen zich hier ook thuis voelen en zichzelf kunnen zijn, dan moet er worden geluisterd en rekening gehouden met hun noden.

Onze culturele eigenheid heeft haar belang maar het is niet onze enige identiteit. Laten we focussen op onze professionele identiteit en elkaar in dit aspect terugvinden. Wanneer we elkaar ontmoeten op school, op werk, in televisie-uitzendingen, op vakantie,.. wil ik niet alleen maar spreken over mijn Turkse roots, mijn islamitische waarden en oriëntaalse keuken. Laten we spreken over de economische recessie, het Ebola-virus, de industriële productie in China,.. Of over mijn vakgebied: marketing.

Ik wil uitgenodigd worden bij Terzake, niet om over migrantenproblemen te spreken, maar over marketing. Over hoe we communnicatieprocessen kunnen optimaliseren binnen bedrijven, bijvoorbeeld. Ik zou ook willen naar voren geschoven worden als expert in het vakgebied waarvoor ik jarenlang heb gestudeerd, niet telkens weer als expert in migrantenproblematiek. Want is het geen zonde van ons talent, onze kennis en energie om al die hoogopgeleide allochtone jongeren steeds een job te geven in vzw’s die rond migratie werken ondanks hun diploma’s in andere wetenschapsgebieden?

Geef ons echte gelijke kansen om ons te ontplooien in de bedrijfswereld, in de media, in een mooie residentiële buurt… Echte integratie gebeurt wanneer er een weerspiegeling is van diversiteit in alle lagen en op elk niveau van de samenleving.

Fatmagül Dinc is columniste. Haar column Het ongehoord woord verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “Het ongehoord woord // Onveilig

  1. Waarom schrijft U dan niet iets over marketing en communicatie in plaats van over uw subjectieve onveiligheidsgevoel? Het voelt wel wat vreemd dat u schrijft over waar u het niet wil overhebben maar niet waar U het wel wil over hebben.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s