Home

aya-sabiIk ben geen columniste. Ik ben een verhalenvertelster.

Duizend nachten en een nacht zou de titel worden van deze column, mijn laatste, waarin ik Scheherazade, die al vertellend haar leven verlengde, zou eren en de Arabische taal, oeroud, die mij doet bezwijken onder haar stille kracht, proza en poëzie voortbrengt, waard om te memoriseren, waarin woorden over elkaar struikelen, verstrengeld en ontward in naamvallen, overvloedig in aantal en heerlijke klanken, klinkend als de zinnen van Khalil Gibran met de stem van Fayrouz, de turquoise keizerin van het Arabische lied, mijn levensgezellin:

´Geef me de fluit, ik zal zingen
want zingen is het mysterie van het bestaan.
En haar geluid blijft klinken, wanneer de beschaving ondergaat.´

Het Arabisch laat zich niet temmen, eist alle atmosfeer rond uitgesproken woorden, slokt de lucht rond zich op en verspreidt zich buiten mijn gehoorafstand, buiten mijn vermogen om het helemaal te beheersen, te vangen, te temmen en haar manen te vlechten als een Arabische volbloed.

Dus in deze column, zou ik u vertellen over vertelkunst, literatuur, over Jeroen Brouwers, William Jones en over mijn personages, die ik dompel in een leven dat ze de adem beneemt, over mijn fictie en het feit dat ik eigenlijk geen columns schrijf.

Maar jaren geleden heeft een meisje mij midden in mijn bestaan getroffen, recht in de lens kijkend, haar ogen troebel en zwart, haar stem brak, haar woorden deden breken: ´Wienkoem ya Arab?´ Alsof ze mijn fantasievolle utopie niet was binnengedrongen met haar noodkreet, herhaalde zij: ´Arabieren, waar zijn jullie?´

Jaren ouder en wijzer treft ze me nog levendiger midden in mijn bestaan. Ik koester haar en de onmacht haar te helpen in mijn herinnering. In het Arabisch, het Palestijns-Arabisch, vloeken, smeken, schreeuwen, fluisteren, vertellen en beloven, verschrikkelijk veel mensen. Ze gaan onder en met een onmetelijke moed komen zij boven. Ze zijn en geloven.

Het meisje dacht dat ieder die haar woorden verstaat, zich ook zou haasten haar te helpen. Maar verstaan is niet begrijpen. Ik weet niet waar de Arabieren zijn, maar uw kinderlijke naïviteit had ik ook. Daarom ben jij mijn vriendin. Mijn allerbeste misschien. Ik versta je. Ik begrijp je, maar zij die er iets aan kunnen doen, prijken op Israëlische postzegels, schudden hier en daar handjes en er is slechts één woord dat zij in alle talen uitspreken: ´Olie´. Als het niet andere grondstoffen zijn, geen andere belangen, die ze najagen als harteloze leeghoofden, hun magen gevuld met kip en rijst, hun vrouwen omhangen met goud. Zij bouwen enkel in de hoogte. Zij veranderen een eervolle woestijn in een vervloekte woestenij. Kom niet dichterbij. Jullie zijn onze leiders niet.

Maar het is niet nodig een Arabier te zijn, om de Palestijnse noodkreet te horen suizen. Een kreet die in je oren galmt, in je hoofd weerkaatst en de geschiedenis herhaalt. Schrap die geschiedenislessen. We zijn toch doof, niet blind. We zijn blind, niet doof. We zijn blind en doof voor een verleden dat een heden domineert.

Superioriteit is een monster dat zich voedt met menselijke moraal.

Allen zien we hoe de Israëlische nederzettingen zich als een epidemie in, rond, boven, naast, om onder, en ver van Jeruzalem verspreiden. Ik hoef geen uitleg te geven bij de beelden, bij de geschiedenis, bij de Apartheid, bij de muur, bij de gedode jongeren, bij de dagelijkse mishandelingen, bij de huilende (lees: krijsende) vrouwen en de gevangen kinderen. Ik hoef geen uitleg te geven bij een oneerlijke oorlog en waar de Israëliërs haat gebruiken om hun territorium te vergroten, hebben de Palestijnen alle recht om de haat te koesteren tegen een Israëlische staat die hen verdrijft, verdreven heeft van hun eigen akkers, die hun olijfbomen in brand steekt, heeft gestoken, hun kinderen vermoordt, hun huizen verwoest, hun water steelt, hen isoleert van de rest van de wereld en een muur bouwt tussen waar ze zijn en waar ze waren, allebei ooit van hen, om dan wraak te nemen op de moord op drie Israëlische jongeren (laten we het bij deze beschrijving houden) door luchtaanvallen uit te voeren.

Als dit de wraak van Israël is na de moord op drie jongens, wat is er gerechtvaardigd aan Palestina? Hou zou hun wraak eruit zien na al deze gruweldaden van de Israëlische staat?

Als de VN de Palestijnen nu in de steek laat, hebben zij alle recht om elke vorige maatregel van de VN te ontkennen. Ik verbloem niet. Ik geloof in vrede, in menselijke idealen, in rust en in een mooier morgen, daarom geloof ik niet in de staat Israël. Ik hanteer geen dubbele standaarden. Dit is de naakte realiteit.

Ik heb gezegd wat ik zeggen wilde.

Vergeef me, ik kan nu niet over literatuur schrijven. Vergeef me ook dat ik het niet verdraag te kijken naar moedige Palestijnen die zelfs tegenover een van de best uitgeruste staat op de wereld blijven strijden, en als de kleine macht die ik in mijn gebalde vuisten grijp, van tussen mijn vingers glipt, blijft er niets meer over om aan vast te houden.

Palestina is bedekt met een laag stof, gebombardeerd, verwoest, van de kaart geveegd, maar onder die laag, onder de flinterdunne scheiding tussen beschaving en geen beschaving, vindt u literatuur, die u staande zal houden, een eeuwenlange traditie waar u zich best aan kluistert:

Hou vast
Ga niet onder
Citeer Mahmoud Darwish
´Schrijf neer, ik ben een Arabier.´
Bid tot uw heer:
´Hoeveel kleine troepen hebben niet grote verslagen?´
Zing Fayrouz:
´Jeruzalem, onze ogen reizen naar u, elke dag.´
Hou vast
Ga niet onder

Tussen de Middellandse Zee en de Jordaan bent u geklemd, maar uw vermogen reikt erboven
Ik buig voor u

Dit is voor de Indianen en de Aboriginals, voor de Joden en de zigeuners, voor de Palestijnen en voor Tibet, voor de zwarten, voor elk slachtoffer van een genocide, voor elk kind van een oorlog en voor elke moeder van een vrijheidsstrijder, voor elke vader die aan tafel zijn tranen bedwingt, voor iedereen die onderdrukking overleefd heeft of niet overleefd heeft. Hou u sterk, ik buig voor u.

Aya Sabi is columniste. Haar column Boven de storm verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Foto @ Sylvia Sinigaglia

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “Boven de storm // Palestina, انى انحن لك

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s