Home

yuriIk haat schrijven. Een tekst neerpennen is volgens mij vergelijkbaar met een verblijf in de Tartaros, het afgrijselijkste deel van de Griekse onderwereld. Niet per se omdat schrijven moeilijk is, maar omdat elke zin en elk woord steeds aangepast en veranderd kan worden. En omdat je altijd bijleert. Een afgeronde tekst transformeert zich dus in een eeuwigdurende kwelling. Ik vermijd dan ook het lezen van mijn stukken na publicatie, anders krijg ik steeds de neiging ze te herschrijven.

Maar wie anderhalf jaar geleden durfde beweren dat ik ooit zou schrijven (buiten de verplichte taken voor de studies), had ik voor gek verklaard. Intellectuele arbeid was niet voor mij weggelegd. Net als zovele jongeren doodde ik mijn tijd in de McDonald’s als jobstudent, op straat met vrienden of in het uitgaansleven. Dat hierin verandering is gekomen is niet uit goesting – het mooiste Nederlandstalige woord van 2004 volgens Radio 1 – maar eerder uit noodzaak. Deze verandering betekent met andere woorden de sprong van het weten dat er iets mis is met onze samenleving (wie weet dit niet?) naar de activiteit om te begrijpen en te veranderen wat er mis is.

Partijdigheid

En dat er iets mis is zullen weinigen ontkennen. Onze wereld is meer dan ooit tevoren een gewelddadige wereld. Dit geweld neemt plaats op dagelijkse basis en in verschillende vormen, waarvan het traditionele fysieke geweld maar een deeltje is. De reden hiervoor bij de menselijke aard leggen negeert de opvatting dat mensen geconditioneerd (en niet gedetermineerd!) zijn door de manier waarop de samenleving georganiseerd is. De meest geprivilegieerden onder ons ontsnappen vaak aan het geweld door allerlei mechanismen, waaronder het zich afzonderen van de boze buitenwereld achter omheiningen, veiligheidssystemen, enzovoort. Deze mechanismen vormen echter enkel tijdelijke maatregelen. Voor het creëren van een structureel alternatief, het “trekken aan de noodrem van de historische ontwikkeling” om Walter Benjamin te parafraseren, kunnen enkel wij, de uitgeslotenen en vervreemden, zorgen.

Naast deze objectieve vaststellingen speelden in mijn evolutie van weten naar activiteit ook persoonlijke factoren mee. Ik weiger namelijk te aanvaarden dat mensen zonder papieren in de toekomst zich nog verplicht gaan voelen hun mond toe te naaien om gehoord te worden. Of dat de zonen van mijn vrienden dezelfde obstakels als hun vaders zullen moeten trotseren. Ik weiger te aanvaarden dat een 14-jarige jongen uit Molenbeek door de politie wordt afgeranseld. Of dat vrouwen die een hoofddoek willen dragen zo hard moeten vechten om hun waardigheid te behouden. En zo kan ik nog een hele lijst afgaan van dagelijkse onrechtvaardigheden.

Dit samenvallen van objectiviteit en subjectiviteit leidt tot het innemen van een partijdig politiek standpunt. En enkel zo kan de waarheid kan gearticuleerd worden: vanuit een partijdige positie en bewezen door de praktijk. Al wie dan bewust een politieke strijd aangaat vanuit een tegengestelde positie is een opponent die bestreden moet worden. Polemisch en méchant als het moet. Niet uit goesting, maar uit noodzaak. Uit liefde.

De nieuwe democratische filosofen

Bovenvermelde activiteit beperkt zich dus niet tot actie, maar staat voor de eenheid tussen actie en denken. Hierin is ook een specifieke rol weggelegd voor wat Antonio Gramsci de “democratische filosoof” noemt: een nieuwe categorie denkers die zich op politiek focust in de brede zin van het woord en zo de traditionele wereldopvatting bekritiseert. Op deze wijze wordt ook de kloof tussen filosofen en niet-filosofen opgeheven. Hoewel deze categorie zich dus zeker niet beperkt tot academici, is een recent voorbeeld hiervan wel van binnen de universiteitsmuren afkomstig.

De makers van de Stemtest (in opdracht van De Standaard – VRT – La Libre Belgique – RTBF) hadden namelijk de beslissing genomen om enkel de zetelende partijen op te nemen in hun “conservatief instrument”. Opmerkelijk is dat hierdoor de PVDA+, die volgens de peilingen in stijgende lijn is in heel België en de verrassing van 25 mei lijkt te worden, benadeeld wordt. “Onverdedigbaar”, schrijven negen academici in een open brief aan De Morgen. Zonder nu dieper in te gaan op hun argumenten denk ik dat ieder mens met gezond verstand zich er wel in kan vinden. Ten slotte is deze interventie van de academici in kwestie niet gestoeld op verbazing, maar op het wijzen van de zoveelste contradictie in onze Herrenvolk democratie.

Yuri De Belder is columnist. Zijn column Work in progress verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Foto © Safiye Bingöl

http://sbinphotography.blogspot.be

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “Work in progress // Zichzelf harden uit liefde

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s