Home

melat-g-nigussieNa ongeveer een maand met mijn neus in de boeken te hebben gezeten, is het zover: een weekje lang genieten en niksen…of toch niet.  De tijd dat ik zorgeloos kon genieten van de lesvrije week is voorbij. Vanaf maandag werk ik één week lang bij een niet nader genoemd bedrijfje in Brussel.

De zaak waar ik zeven dagen lang gestationeerd zal zijn, was ook tijdens de zomermaanden mijn werkgever. Toen heb ik één maand lang telefoontjes zitten plegen met volstrekt onbekenden. U raadt het al: ik ga werken bij een callcenter. Wacht even voor u de wenkbrauwen gaat fronsen en mij denkbeeldig een veroordelende blik toewerpt. De blitse studentenjobs liggen nu eenmaal niet voor het rapen en ik kan het mij niet permitteren om kieskeurig te zijn. Trouwens, van al de vakantiejobs die ik vanaf mijn zestiende heb uitgeoefend (fabriekarbeidster, supermarktbediende, kuishulp, broodjessmeerder, …you name it, I’ve done it) kan ik met mijn hand op het hart zeggen dat werken bij een callcenter één van de leukere manieren was om extra centen te verdienen. De functieomschrijving – 8 uur lang mensen lastigvallen- was misschien niet zo aantrekkelijk, maar wat een leuke collega’s  had ik! Tijdens de zomer zat het er tjokvol met studenten van over heel Brussel met de meest diverse achtergronden die net zoals ik genoegen hadden moeten nemen met het eerste de beste flutbaantje.

En wanneer ik diverse achtergronden zeg, bedoel ik echt divers: onder de 13 studenten zat een Palestijn, een Chinese, vier Congolezen, een Poolse, twee Marokkanen en vier ‘blanke Belgen.’ Niet alleen de studenten waren een bonte verzameling van nationaliteiten en identiteiten, op de werkvloer leek het wel één grote reclamecampagne van United Colors of Benetton. Wie had ooit gedacht dat callcenters enorme trekpleisters waren voor allochtonen? Bij nader inzien is het natuurlijk wel een manier om hen tewerk te stellen zonder dat de klant effectief geconfronteerd wordt met De Ander. Cynisch vindt u? Wel hoe verklaart u dan, dat Mohammed telkens het deksel op de neus- of in dit geval het oor- kreeg toen hij zijn naam uitsprak. Vijf mislukte pogingen later schakelde hij over op de ‘Stijn’ en wonder bij wonder, de klanten luisterden naar hem. Ik was Sarah, by the way.

Maar wees gerust, dit wordt niet de zoveelste column over racisme en discriminatie, modewoorden waar ze u de laatste tijd mee om de oren zwieren! Ik ga een positief verhaal brengen, want daar is behoefte aan. Daar in dat bouwvallige callcenter in één van de ahum ‘gevaarlijkere’ gemeentes van Brussel, zag ik interactie tussen de meest verschillende mensen. Tijdens de lunchpauze zaten Albanezen, Congolezen, Marokkanen en ‘autochtone’ Belgen samen rond de eettafel te klagen over wat hen bond: lastige klanten, de drankautomaat die al een maand defect was, de veel te kleine rookruimte en uiteraard hun collectief ongenoegen jegens de grote baas.

Solidariteit van de puurste vorm. Want wanneer mensen samenwerken en zich inzetten voor een gemeenschappelijk doel, gebeurt er iets magisch: grenzen en stereotypen worden doorbroken. Werknemers identificeren zich met elkaar, los van hun etnische afkomst. Het traditionele denkschema, wij versus zij, wordt volledig doorgebroken omdat iedereen in hetzelfde schuitje zit. Denk bijvoorbeeld aan Meryame Kitir, de S.PA-politica die ongeveer anderhalf jaar geleden een emotioneel betoog hield voor het Vlaams Parlement. Zij was in de eerste plaats een Ford-werkneemster die in naam sprak van de duizenden Ford-arbeiders die hun werk hadden verloren. Dat zij een allochtone vrouw was, was bijzaak.

En zo gebeurde het dus dat vorige zomer, mijn vertrouwen in de mensheid weer gesterkt werd. In die microkosmos op de derde verdieping van een wat verkommerd gebouw, zag ik mensen die elkaar anders nooit zouden vinden, samen lachen, anekdotes vertellen en frustraties delen. Wij waren één grote familie en ik kijk er al naar uit om maandag weer aan de slag te gaan.

Melat G. Nigussie is columniste. Haar column Bocale XL verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “Bocale XL // Leren van een Callcenter

  1. Mooie column… toch een bedenking. Het gaat hier om een call center in de hoofdstad Brussel (waar de realiteit van multi-culturaliteit niet meer of minder in vraag gesteld wordt – en zo hoort het ook). Ik vraag me luidop af of dit verhaal nog wel kan in een metropool als Antwerpen waar het Vlaams nationalisme heerst?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s