Home

orlando-verdeDit is mijn laatste post uit de reeks “Achteraf gezien”, voor de blog van Bleri Lleshi en ik wou hem daarom bedanken om deze virtuele ruimte open te laten voor een waaier aan meningen en stemmen.

We zitten op een scharnierpunt, dat beseffen we allemaal. Het is voor niemand een wonder dat er zo veel wrijvingen en spanningen in de lucht hangen. Het is een moment dat voor velen het juiste is om eisen op tafel te leggen, om geen water bij de wijn te schenken. Want we willen op dit moment een sterke basis leggen voor de toekomst van ons land en dat is enkel mogelijk als we eerlijk zijn en een minimum verwachten (neen, eisen) van alle betrokkenen.

In die zin wil ik mijn eigen eisen als burger op tafel gooien. Mijn eisen als belastingsbetaler en rijhuisverbouwer. Als betrokken Belg, Vlaming, Antwerpenaar en immigrant die zijn best doet om bij te dragen. Om bruggen te bouwen. Om onze samenleving te verbeteren.

Ik eis niet veel. Ik eis geen straf, bijvoorbeeld. Ik eis geen compensatie, dat hoeft ook niet. Ik eis wel een verontschuldiging. Een oprechte verontschuldiging. Want dat betekent dat er besef is van wat iemand misdaan heeft. En dat vind ik noodzakelijk, vooraleer we aan onze toekomst als land blijven werken. Niet alleen besef, maar ook spijt. Ik verwacht (neen, ik eis) een oprechte en eerlijke verontschuldiging van iedereen die bijgedragen heeft tot de meest ernstige problemen van onze samenleving.

Ik eis een verontschuldiging van procureur Herman Dams, voor zijn schaamteloze stigmatisering van mensen omwille van hun uiterlijk. Ook van Bart De Wever en Annemie Turtelboom die in hun rol als burgemeester en minister van justitie respectievelijk, in plaats van afkeuring van foute signalen, onvoorwaardelijke steun gaven aan de grove en beledigende uitspraken van de procureur.

Van schepen Liesbeth Homans voor haar minimalisering van de grootste maatschappelijke kwaal van onze samenleving. Omdat ze de verantwoordelijkheid voor de dramatische discriminatie van minderheden in dit land op de schouders wilt leggen van de gediscrimineerden.

Van journalisten die van de vermelding van irrelevante etnische en culturele kenmerken een sport gemaakt hebben. Want etnische kenmerken horen niet bij de berichtgeving over misdaad, die horen bij een politieel opsporingsbericht, als die relevant zijn om een crimineel te vatten. Als je etnische kenmerken aan de berichtgeving toevoegt, wordt er verondersteld dat die relevant zijn. Maar etnische en culturele kenmerken, net zoals schoenmaat of kleur van de ogen, zijn niet relevant in zo’n berichtgeving. Vooral is het bijzonder hypocriet dat dergelijke kenmerken enkel en alleen worden vermeld als de betrokkenen van allochtone afkomst zijn. Ik eis dus een verontschuldiging van journalisten die de demonisering van buurten en bevolkingsgroepen mogelijk hebben gemaakt. En van de commentatoren en opiniemakers die op basis van die irrelevante gegevens de demonisering gerealiseerd hebben.

Van ex-burgemeester Patrick Janssens eis ik ook een verontschuldiging als gezicht van de invoering van het neutraliteitsprincipe en het hoofddoekverbod dat vandaag de rechten van Belgische moslima’s beperkt. Omdat we ons daarom vandaag moeten afvragen hoe ver we moeten gaan in het verbergen van onze identiteit om te voldoen aan die zogenaamde neutraliteit.

Van staatssecretaris Maggie De Block ook, want de dood van een mens valt niet te minimaliseren. Want de dood van een Belg zou ze nooit minimaliseren. Want het leven van een Belg of een Afghaan is even veel waard en bij de dood volgt er alleen maar een nood aan introspectie. Ik eis geen verontschuldiging voor een beleid dat mensen terugstuurt naar onveilige landen, want dat is niks meer dan een vraag van de overgrote meerderheid van haar kiezers. Ik kan geen verontschuldigingen eisen omdat iemand niet durft in te gaan tegen haar kiezers om een menselijk beleid te voeren. Maar zeggen dat we niet moeten overdrijven bij de dood van een Afghaan is haar eigen keuze. Of zeggen dat het zichtbaar maken van de miserie van wie minder geluk heeft, een vorm van chantage is. Daar eis ik wel een verontschuldiging voor. Omdat de ware dimensies van een probleem laten zien geen emotionele chantage is. Maar ook omdat het debat rond een ernstige problematiek erdoor verziekt wordt, tot het punt dat iemand zoals Sarah Smeyers de ongemakkelijke aanwezigheid van vluchtelingen op een kerstmarkt ook chantage kan noemen.

Van iedereen die onderscheid maakt tussen mensen op basis van huidskleur, religie, familienaam, taal of zelfs accent, eis ik een eerlijke verontschuldiging. Als je een woning niet verhuurt, een werkkracht niet aanneemt of aan de deur van een discotheek iemand weigert op basis van groepskenmerken. Als je de droom van een kind te horen krijgt en op basis van familienaam beslist of je die aanmoedigt of wegblaast. Als je iemand verdacht vindt omwille van zijn of haar uiterlijk. Van jou eis ik een verontschuldiging. En dit is een minimum, moge dat duidelijk zijn.

Van alle kopstukken van het Vlaams Belang eis ik een eerlijke verontschuldiging voor hun kinderachtige manier om aandacht te trekken door de demonisering van een grote groep mensen die gepresenteerd worden als genetisch bestemde criminelen en luiaards, van een religie die gepresenteerd wordt als een school van haat. Om heel veel medemensen, medeburgers, medebelgen, medevlamingen, te presenteren als een bedreiging. Van de Vlaams Belang-kiezer eis ik op dezelfde basis een verontschuldiging, want stemmen op een openlijk racistische partij is niks anders dan een democratische vorm van misdaad. Maar als een verontschuldiging wordt geboden, dan moet die ook nageleefd worden. Want we doen niks met verontschuldigingen zoals die van partijvoorzitter Gerolf Annemans begin vorig jaar, die in de praktijk niks meer zijn dan een reclamestunt, want aan zijn partij en zijn eigen houding verandert er niks.

Ik verwacht enkel oprechte verontschuldigingen en ik herhaal, dit is een minimum. Dit eis ik als een vertrekpunt om samen onze toekomst te bouwen.

Ik besef dat mijn positie aan deze onderhandelingstafel heel zwak is. Ik kom namelijk met lege handen, ik heb niks anders dan eisen. Ik heb vandaag niks te bieden. Behalve het feit dat ik een medeburger ben en dat ik respect verdien. En de hoop dat dat iets waard is.

Orlando Verde is columnist. Zijn column Achteraf gezien verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

http://abouttheshuffle.blogspot.be

Twitter

foto @ Yel Ratajczak

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

9 thoughts on “Achteraf gezien // Ik eis

  1. Als ik jouw post lees, voel ik me als Vlaming toch nogal beledigd. Ik voel me nagewezen, veracht, gestigmatiseerd. Ik weet dat dat niet zo is en dat ik me zo niet moet voelen, maar ik voel het toch even op die manier. Ik heb geen probleem met andere meningen of met mensen die anders zijn, zich anders gedragen of er anders uitzien. In tegendeel, ik heb mensen die anders denken, een andere cultuur of afkomst hebben altijd aangetrokken. Ik heb steeds geprobeerd met de andere mens in mijn buurt een zo goed mogelijke relatie te hebben. Nu al bijna 50 jaar lang. Omdat ik weet dat deze mensen het meer nodig hebben dan andere Vlamingen. En ik ken veel Vlamingen die ook zo zijn. Een dankwoord hiervoor zou hier wel fijn zijn. Maar dat vraag of ”eis” ik zeker niet. Mijn vrienden weten dat. Vooral al mijn anders-zijnde vrienden. Vrienden die komen wonen zijn bij ons in Vlaanderen. En bij ons dat zijn niet alleen de Vlamingen. Dat zijn alle bewoners van het lapje grond dat een voorschot groot is en Vlaanderen heet. En dat ben ook jij die een afkomst van buiten Vlaanderen hebt en hier woont. Of jij die nog steeds een andere nationaliteit hebt en hier in gelijk welke hoedanigheid woont.

    Orlando, ook met jouw mening heb ik geen probleem en ik heb er ook begrip voor. Ik vind het jammer dat je je zo voelt en dat je zo denkt. Op de eerste plaats voor jezelf. En ik weet wat het is, want ik voel het nu ook zelf. Ik voel me nu door jou gestigmatiseerd, gedominiseerd en onheus bekeken. Niet begrepen. Terwijl ik mijn uiterste best doe. En dit gevoel is niet de eerste keer dat ik het heb. Ik heb het ook op vele ander vlakken meegemaakt. Het doet pijn. Veel pijn. Maar je kan deze gevoelens beter loslaten. Want ze zijn meestal niet helemaal juist. En vaak zelfs helemaal verkeerd. Het zijn niet alleen gevoelens die niet goed voor je zijn, maar je zet jezelf ook in een kastje. Een kastje waar je niet meer uitgeraakt en waarvan de geuren alsmaar sterker in je hele zijn doordringen. Je geraakt doordrenkt. Geuren die niet van jezelf zijn. Geuren van het kastje. Je dreigt zelfs onderdeel van het kastje te worden. En van wat er buiten het kastje leeft en gebeurt zie je niets meer. Het kastje sluit zich steeds meer en meer. En wat je over de dingen van buiten het kastje denkt en voelt is verkeerd. Hoe langer hoe meer verkeerd.

    Er zijn zo vele mensen die andere mensen stigmatiseren, demoniseren en verkeerd behandelen. Dat weet iedereen. Het heeft wel niets te maken met Vlamingen of met niet-Vlamingen. Ook niet met Belg of niet-Belg. Het heeft ook niets te maken met alochtoon of autochtoon. Er zijn xenofoben en er zijn xenofielen. Er zijn vrouwen-haters en er zijn mannen-haters. Er zijn mensen die homofielen nawijzen en er zijn die er even goed mee omkunnen als met heterofielen. Er zijn sociale mensen en er zijn asociale mensen. Sommigen zijn introvert, anderen extravert. Het is nooit correct om al de slechte dingen op een bepaalde mensengroep te projecteren. En ook niet op bepaalde individuele personen. Mensen zijn gewoon verschillend en denken verschilend. Het is nooit correct om te stigmatiseren, te demoniseren, te discrimineren of vooroordelen te hebben. Commniceren met de betreffende persoon of groep mensen is vaak genoeg om een andere kijk op de andere te krijgen. En dan voel je jezelf ook beter. Het beste is het anders zijn of het anders denken te respecteren. Dan stel je geen eis. Dan waardeer je. En voel je je veel beter.

    Orlando, omdat het je laatste post in de reeks is, wens ik hierbij op de meest hartelijke manier mijn gevoelens van hoogste respect voor je te betuigen en wens ik jou verder nog heel veel succes toe.

    • Piet,

      je laat uitschijnen alsof Orlando de zaken te eenzijdog en gekleurd bekijkt. Je stelt dat zijn gevoelens niet juist zijn maar zelfs meestal helemaal verkeerd en hij zich daardoor in een kastje plaats. Je stelt dat hij dient te waarderen ipv te eisen…

      ikzelf ben hier geboren en getogen, evenals mijn voorouders en dit tot zover mijn stamboom me bekent is ergens in de 11e eeuw. Als ik gecategoriseerd dien te worden denk ik dat autochtoon in die zin het meest van toepassing is.

      echter ik voel me net zoals Orlando, en dan bedoel ik niet een gespiegelde visie waarbij ikzelf gestigmatiseerd zou worden. Neen, ikzelf voel identiek hetzelfde als Orlando, zijn aanklachten komen me zeer bekend over, sterker nog ik wordt er keer op keer dagdagelijks mee geconfronteert, niet als slachtoffer maar als getuige. Zover dat ik me ontheemd voel. In die mate dat als ik me thuis wil voelen ik me dien terug te trekken naar wijken als Stuyvenberg, omdat als er tussen mij en de bewoners daar al verschillen bestaan dat die allesinds kleiner zijn dan die met de ‘modale werkende vlaming’.

      Xenofiel ? wat is dat voor een onzinnige uitdrukking, het zegt meer over de gebruiker van de uitdrukking dan waar ze op dient te slaan. het is net alsof je stelt dat open-minded en of humanist zijn een afwijking is. Wel in het vlaanderen van vandaag lijkt dat misschien ook wel zo.

      • Beste Abrimont, ik voel me ook zoals jou en Orlando. Dat is wat ik schrijf. Ik voeg er aan toe hoe ik er mee omga. Zo gaat het verhaal van het kastje over mij. Dus niet over Orlando zoals je denkt. De jij-vorm die ik hier gebruik is een vorm die in delicate persoonlijke ondewerpen veel gebruikt wordt.

        Wat het woord xenofiel betreft. Ik gebruik het alleen als tegenstelling van xenofoob. Dat dat juist is kan je zien onderaan op deze link http://nl.wikipedia.org/wiki/Xenofiel.

  2. Beste Orlando,

    stellen dat ik je inzendingen erg op prijs stel alsook jezelf als intellectueel is een open raam ingooien. Ik voel me dan ook in het geheel niet gestigmatiseerd beledigd of wat dan ook. Ik voel me wel schuldig, niet om wat ik gedaan zou hebben, ik behoor tot geen van je aangehaalde categoriën, maar ik voel me wel beschaamd om de onmacht die ik voel. Iedere dag vecht ik oprecht tegen het onrecht dewelke je aanhaalt, maar veel verandert dit niet aan de problematiek. Toch blijf ik zeer sterk geloven in de noodzaak van dit individueel gevecht, vanuit menselijk oogpunt of symbolisch voorbeeld. Verontschuldigingen zul je niet krijgen vrees ik, niet van die lieden. Je krijgt er wel van mij, zij het dan niet als schuldbekentenis van een dader maar veeleer als teken van solidariteit als mede-eiser, ik hoop dat je er toch nog iets mee bent.

    Met één opmerking van je ben ik het echter geheel niet eens. Je stelt dat je met lege handen komt en niets te bieden hebt, echter niets is minder waar. Je brengt inzicht, intellect, menselijkheid en menswaardigheid, kortom ethiek… en als er iets is waar we nu écht nood aan hebben Orlando dan is het nét dat ! Er zijn zeer weinigen die zoveel bieden.

    • Beste Abrimont, zo zie je dat mensen verschillend zijn en anders reageren op dezelfde dingen. En dat is juist het punt waarrond ik zo vaak schrijf: Mensen respecteren omdat ze anders zijn. Zowel mensengroepen als individuele personen. En ik zeg erbij dat je je (ik me) dan beter voel(t). En ik wil zeggen: “veel beter voel”.

      • Ik ben het daar helemaal niet mee eens.
        Je spreekt over mensen respecteren, maar hoe doe je dat als je ze niet begrijpt ? Je ziet Orlando’s houding als contra-productief, als negatieve gevoelens die harmonie tegenwerken. Daar zit je helemaal mis !
        Orlando’s houding is zeer essentiëel voor een emancipatorisch proces. De typische goed-verhaal-boodschap, daar hebben slachtoffers van discriminatie niets aan, het is van cruciaal belang dat de problematiek erkend wordt. Orlando heeft generwijze naar jou of mij verwezen, als je jezelf gestigmatiseerd voelt dan ligt dat louter aan je eigen interpretatie en zelf situering.
        Respect is een woord dat te pas en te onpas en zeer lichtzinnig gebruikt wordt, ikzelf mijd het omwille van de hypocriete bijklank die er dikwijls aan hangt. Ik spreek liever over menselijkheid en menswaardigheid in een niet automatisch of noodzakelijk wederkerige vorm.

      • Beste Abrimont. Je vergist je in mij denk ik, want ik ben het veel meer eens met jou dan dat je schrijft. Zo goed als helemaal zelfs. Alleen is het mijn mening dat als je mensen niet begrijpt, dat het dan pas goed aangewezen is om respect op te brengen voor die persoon en zijn mening. Voor der rest: Ik vind Orlando’s houding ook niet contra-productief, noch negatief of onharmonieus. Over wat je zegt over de emancipatorische waarde van Orlando’s houding ben ik het ook eens. Ik ga bovendien absoluut akkoord met de waarde van erkenning van discriminatie. En inderdaad ligt het aan mij als ik me stigmatiseerd voel door Orlando. Dat schrijf ik net. Dus met al je opmerkingen ben ik het eens.
        Ik denk echter dat er weinig mensen het eens zullen zijn met wat je schrijft over respect. Het doet mij persoonlijk erg denken aan de uitspraak van Liesbeth Homans over racisme. Nochtans ben ik het zelfs daarin met jou eens. Ik vind dat het woord respect inderdaad al te vaak te pas en te onpas gebruikt wordt met de gevolgen van dien die jij omschrijft. En dat vind ik ook jammer.

      • Beste Piet,
        blij dit te horen,
        de reden waarom ik erg schuw ben om het woord respect te gebruiken is omdat dit te dikwijls misbruikt wordt : ik refereer daarbij uiteraard niet naar Orlando’s slot, maar wel naar talrijke politieke en aanverwante campagnes waarbij respect aangehaald wordt en dit in feite in een danige context geplaatst wordt waarbij dat respect als een noodzakelijke wederkerigheid beschouwd wordt en omwille van het uitblijven van respect van de andere zijde men een excuus aangrijpt om er zelf niet mee te moeten starten of om te pas en te onpas het ontbreken van de respons de andere partij’s ongelijk en onredelijkheid menen te kunnen aantonen. Echter is zoiets onredelijk vanuit de positie van een dominante groep ten aanzien van gediscrimineerden. Ik gebruik dan ook liever de term erkenning ipv respect (in de praktijk staat ze immers heel dicht tegen elkaar in deze context maar kan men de wederkerigheid niet als excuus aanhalen).

        het is essentieel om zich ervan te vergewissen dat Orlando niet enkel de belangen verdedigt van minderheden, hij verdedigt evenzeer die van u en mij tegen een onverdraagzame maatschappij en apparaat, het zou bijzonder dom zijn te geloven dat ook wij daar niet het slachtoffer van (kunnen) zijn (worden). Daarin zijn wij allen gelijken, afkomst speelt geen rol, het is de mate van bewustzijn dat telt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s