Home

nathanic3abl-bovinNeem de ouders van spijbelende jongeren hun uitkering af, want werkloze jongeren van Maghrebijnse afkomst verdienen een schop onder hun kont. Die jongeren moeten immers maar eens ophouden zichzelf als slachtoffer te beschouwen.

De uitspraken van Thierry Willemarck, voorzitter van de Brusselse werkgeversorganisatie BECI, zijn niet van die aard dat ze oproepen tot een genuanceerd debat. Geconfronteerd met tegenwind kwam Willemarck al snel met halfslachtige excuses, zijn mond zou zijn gedachten voorbij gehold zijn en meer van dat fraais. Nu goed, excuses, inhoudelijk staat hij nog achter zijn uitspraken, enkel de inkleding was wat problematisch vond hij. Schoppen onder de kont en collectieve bestraffing, dat heeft de Brusselse jeugd nodig. Noteert u ook even dat Brusselse jeugd en Maghrebijnse jongeren inwisselbaar mogen gebruikt worden. Jan en Kevin, die spijbelen niet. Hoezo stigmatiserend?

De ironie dat de werkgevers klagen over iemands slachtofferhouding is u natuurlijk niet ontgaan. Dat BECI en konsoorten in allerlei mediakampioen zijn in het wentelen in de slachtofferrol is ook niet bepaald nieuws. Een eierschaal maakt tegenwoordig deel uit van uw welkomstpakket als u aan de slag gaat bij BECI, VOKA of UWE. Dat het niet hun schuld is wanneer de arbeidsmarkt in Brussel vierkant draait, maar die van de jongeren, gemeenschap en onderwijzers. Het is niet hun schuld dat de economie niet aantrekt, maar die van de regeringen, consumenten, Dame Fortuna en bij uitzondering de financiële markten.

Niet van de ondernemers, die zijn slechts passieve actoren, die men enkel een te veel aan verantwoordelijkheid kan verwijten. Uiteraard, enkel als het slecht gaat. Draaien de zaken in hun voordeel, dan is het hun visie, durf en daadkracht die daar voor zorgt. Privatiseer de winst, nationaliseer de miserie. Wie heeft dat gedaan? Ik niet, tenzij het goed was.

Goed, als al die werklozen maar gewoon op de schoolbank bleven, of tenminste niets aan de samenleving kosten, dan ging het al wat vooruit. Vooruitgang is zeer belangrijk voor dynamische go-getters als Willemarck. Bedrijfsleiders zoals hij, zo herinnerde hij er ons aan, houden ervan als de zaken bougeren.

Dezelfde week wist de nationale media echter nog meer goed nieuws over de arbeidsmarkt wereldkundig te maken. Namelijk dat bij Actiris de zaken niet bougeerden. Want, zo noteerde men, de stageplaatsen in het groots programma om jongeren met weinig tot geen kwalificaties aan het werk te krijgen, dreigden niet ingevuld te raken.

Wat mag u onder een dergelijk programma verstaan? Bedrijven krijgen een financiële tegemoetkoming om jongeren met lage kwalificaties een stageplaats aan te reiken en bij de arbeidsmarkt te betrekken. Wat blijkt? Bedrijven hebben vaak veel te hoge verwachtingen bij de kandidaten. Tot ieders grote verbazing blijken de jongeren die in dit type programma’s ingeschreven raken niet tweetalig, noch gediplomeerd. Alsof zwakke kennis van de tweede landstaal en een lage scholingsgraad structurele kenmerken waren van de langdurige werkloosheid in het Brusselse. Maar dat konden deze altruïstische werkgevers uiteraard niet weten toen ze hun gesubsidieerde stageplaatsen open stelden. Straks moeten ze ook nog oog hebben voor hun omgeving en hun werknemers, kom op.

Dat de Brusselse samenleving met grote problemen kampt is geen geheim. Dat de werkloosheid in sommige wijken gevaarlijke proporties aanneemt ook. Om als voorzitter van een belangrijke maatschappelijke middelveldorganisatie dan dergelijke simplistische en karikaturale voorstellen te doen, is om te huilen. Met karikaturen zwaaien is gemakkelijk, dat heeft u onderwijl ook al begrepen, maar nuance brengen is dat veel minder. Het zou Willemarck dan ook goed doen om zelf wat minder de karikatuur van de  wereldvreemde patroon uit te hangen en dergelijke stigmatiserende en polariserende nonsens achterwege te laten.

Willen de werkgeversorganisaties serieus genomen worden, dan zou wat nederigheid tegenover de samenleving sieren. De Randiaanse overmoed die sommige onder hen de laatste jaren als credo hebben opgenomen, kan men beter laten aan slechte schrijvers, geflopte regisseurs en Fox News. Brussel verdient beter dan dat.

Nathaniël Bovin is columnist. Zijn column De Façadeklacher verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

http://nbovin.wordpress.com

Twitter @nbovin

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “De Façadeklacher // Willemarck loopt niet op eierschalen, want die horen op zijn hoofd

  1. Pingback: Willemarck loopt niet op eierschalen, want die horen op zijn hoofd. | Nathaniël Bovin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s