Home

amina belorfOp de hoogte willen blijven, bijbenen, bijlezen: het eist zijn tol. Ik ben verslaafd aan het bindmiddel dat taal heet.  De media brengt wereldtalen tot bij ons en wij kunnen ze omzetten in een eigen taal, een andere taal, een verscheiden taal.  De radio, het internet en de krant zijn proviand voor elke dag.

Nieuwsstop

Maar soms wil ik een nieuwsstop. Misschien in behandeling gaan om te leren dat niet alle binnenstromende informatie gelezen moet worden, verwerkt moet worden, beoordeeld,  bekritiseerd en langs alle kanten geanalyseerd.  Ik ben moe en de wereld draait door. Kon ik maar voor even aan de zijlijn staan en doen alsof ik nergens een mening over heb. Neutraal, objectief, onpartijdig en onbewogen. Als we dat met z’n allen samen doen, zullen we er beter uit komen of betekent dat net de doodsteek voor een samenleving die al niet te veel ‘samen’ is? De stroom aan opinies, discussies en standpunten sleurt me mee en stort me in een zee vol schokken en schudden waar ik dobber en draai tot ik haast verdrink. Ik hap naar adem.

Een mens

Ik hap naar adem als ik Navid zijn naam hoor vallen. Afghaan en illegaal. Navid mag blijven want hij is goed geïntegreerd. De nadruk op aanpassing, want Navid met baard en religie zou nooit zoveel sympathie krijgen. Navid met een job en een lief is één van ‘ons’.

Beeld het je in: een nieuwslezer op de radio stopt plotseling bij het voorlezen van de eerste berichten over de Navid-hetze. Hij struikelt over zijn woorden, bladert door zijn papieren en schuifelt op zijn stoel. Navid zou criminele feiten hebben gepleegd in Iran? De luisteraars horen iets over wapens en agressie. De nieuwslezer schraapt zijn keel, excuseert zich voor de woorden ‘goed geïntegreerd’ en herneemt het nieuwsbericht. Deze keer zonder hapering.

Nog later: Maggie De Block is een heldin. Ze doet niet aan willekeur, ze heeft kennis van zaken. We moeten haar dus blijkbaar op handen dragen want zij gaf het migratiebeleid een duw in de rug. De ‘vrijwillige’ terugkeer is opzienbarend gestegen.

Maar één ding vergeten we steeds opnieuw: Navid is een mens. Mensen hebben basisbehoeften. Eén daarvan is veiligheid. Net als op school: je hebt altijd de verplichte vakken en keuzevakken. Ik wist niet dat veiligheid voor sommigen een keuzevak was.

Mevrouw De Block kan niet voor iedereen goed doen, daar moeten we ons van bewust blijven. Ik stel me steeds voor hoe ik het zou moeten aanpakken in haar functie. Maar we zullen nooit weten wat de ‘beste’ oplossing is zolang er niet op een menswaardige manier aan het asielbeleid wordt gesleuteld.

Ik dwaal door de stad. Er flitst iets voorbij over jeugdwerkloosheid. Ik had mezelf nog voorgenomen om even geen krant vast te pakken. Al is het maar voor enkele uren. Ik lees over schoolverlaters, over hoge cijfers en over de onvoldoende afstemming van onderwijs op de arbeidsmarkt. Ik bedenk me cynisch dat er steeds geklaagd wordt over openstaande vacatures waar men met moeite de juiste profielen voor vindt. Misschien schort er iets aan de functieomschrijvingen? Welke ervaring? Welk rijbewijs? Welk diploma? Diploma, diploma, diploma. Leg me uit hoe een schoolverlater, zonder geld, zonder enige werkervaring of vertrouwen in eigen competenties op een sollicitatie indruk kan maken?

Eigen schuld

Tussen de cijfers en de feiten door denk ik aan het rennen en het stressen vier jaar geleden om mijn middelbare schooldiploma voor de examencommissie in Brussel te kunnen behalen. Ik was 17 en levensmoe. ‘Eigen schuld’ dacht ik vaak, ‘je had maar op de schoolbanken moeten blijven’. Ik had twee keer hetzelfde jaar gedubbeld. Er werden mij tientallen keren andere richtingen voorgesteld en vernietigende blikken toegeworpen. De reactie van één leerkracht vergeet ik nooit: ik was de enige van de klas die nooit feedback kreeg bij verbeterde testen. Of ik nu gebuisd was of niet, haar houding had zoiets van “je kan het toch niet.” Maar er  was ook een leerkracht die me niet afstrafte op het feit dat ik thuis niet kon studeren. Hij kwam me steeds op het hart drukken dat een test niet alles zegt over wie ik ben en wat ik kon. Hij wees me de delen aan die ik nog wel goed had onthouden van de lessen en zei dat ik erin moest blijven geloven. “Toon je inzet in de lessen en verlies nooit de hoop.” Op zulke momenten wist ik weer wat ik in mijn mars had. Mijn enige houvast was mijn motivatie en mondigheid in de klas. Thuis was een verloren zaak. Daar was geen grond om op te staan. Geen ruimte voor een studie.

Ik begon het gehele schoolsysteem te haten en deed er alles aan om het te ontvluchten. Nu denk ik aan de cijfers van de schoolverlaters op de voorpagina’s. Hoe ze zich voelen met al die stempels op hun voorhoofd. Ze zijn net lappenpoppen. De ene instantie beweegt de benen, de andere de armen maar niemand durft te boren in het hoofd om de kern, de wortel aan te kunnen raken. Dat is te hels en te groot. En laat die angst nu net iets zijn dat ons allen verkrampt.

Maar het cynisme buigt zich vaak over naar positivisme. Ik zie hoe bedrijven zoeken en vragen naar hoe ze van meerwaarde kunnen zijn om de jeugdwerkloosheid in te dijken. Werkloze jongeren worden minder snel in negatieve vakjes geduwd. Men durft te denken in kansen creëren, in competenties en investeringen. Bij elk vallen is er een sterk opstaan, beginners mogen nog fouten maken. Solidariteit verruimt ons wereldbeeld.

Plotse bedenking: ik ken iemand waarvan haar ogen klein worden als ze lacht. Ze heeft reusachtig veel dromen. En ik ben bang dat de wereld daar te klein voor is.

‘Je vraagt niet zomaar om te sterven’

Een andere krant: ‘Nathan Verhelst kiest voor euthanasie wegens ondraaglijk psychisch lijden.’ Hij mocht dat niet volgens sommige stemmen. “De dood op bestelling” zegt de ene. “Geloof me, je vraagt niet zomaar om te sterven” zegt de ander. En hoe er op fora geschreeuwd en gespuwd wordt: het maakt me triestig. Ik denk alleen aan die goede vriendin van mij. Zij stapte twee jaar geleden uit het leven, in alle stilte. Ze stuurde me nog een laatste bericht voor ze van een gebouw sprong. Zonder mediastormen met pro’s en contra’s. Want iedereen heeft iets te zeggen.

“Naast mij zit een vrouw
ze weent en zegt
‘excusez-moi’
ik zeg
‘ce n’est pas grave’
zij zegt
‘si, c’est grave
vous n’en savez rien’
‘dat is waar’
zeg ik
‘ik weet er just niks van’

Voilà:
ons gesprek heeft
geen einde
en geen begin
zoals alles
in een stad
valt het ergens tussenin”

(Maud V. uit ‘Parijs’)

En dat is wat ik wil zeggen: eigenlijk weten we helemaal niets.

Amina Belorf is columniste. Haar column In licht verzet verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

2 thoughts on “In licht verzet // Eigenlijk weten we helemaal niets

  1. Mooi geschreven en een terechte titel. Ik vind het extra net dat je Maggie Deblock niet voor alle zonden laat opdraaien. Want het is inderdaad niet zij, maar het parlement dat beslist hoe de reglementen en wetten zullen zijn. Toch zijn er oplossingen. Maar daar is politiek moed voor nodig. Ik geef wat duidelijkheid.

    Wij “denken” vaak dat veel opgelost kan worden met geld in de politiek. En dat is waar, maar men moet het goed besteden en moet zorgen dat er genoeg bronnen voor wat men wil besteden zijn. We horen elke dag dat er moet gespaard worden. Andere zeggen dat de economie moet gestimuleerd worden om zo de inkomsten voor de staat te verhogen. Nog andere zeggen dat we de 2 tegelijk moeten doen. Iets anders horen we echter niet. Nochtans zijn er nog andere wegen. En wel wegen die véél (en ik wil eigenlijk “héél véél” schrijven) beter. En graag wil ik concreet zijn en een voorbeeld geven.

    Ik wil hierbij een voorbeeld uit het boek “De NV België” van Roland Duchatelet naar voren brengen. Ik probeer het eenvoudig uit te leggen. Het is een totale hevorming van de ontvangsten en uitgaven van de belastingen en sociale zekerheid. En het komt er op neer dat alleen BTW zou zijn blijven en de andere belastingen, taxen en bijdragen zouden wegvallen. Dit is een erg vereenvoudigd systeem dat enorm veel voordelen heeft. De BTW zal wel fors verhoogd worden, maar de prijzen voor de consument zullen aan het einde van de rit lager zijn omdat de hele staatsgewicht veel kleiner wordt in de kostprijs van de producten. En om dezelfde redenen zal de staat overschot hebben en dus véél méér kunnen besteden aan bv. al de noden die je in je column aanhaalt.

    Hoe komt dat? Omdat de kostprijs van de bedrijven zo drastisch zal dalen dat de prijs van het basis-product van de bedrijven extreem veel lager zal zijn. Doordat het staatsbestel veel eenvoudiger is (veel minder administratie, controles enz..) zal de totale last naar de bedrijven toe veel lager zijn. Bovendien zal, doordat de prijs van het basis-product van de bedrijven daalt, de export van de bedrijven drastisch stijgen. En dat brengt dan weer meer werkgelegenheid met zich mee. En dus ook meer consumptie. Beter voor de bedrijven en beter voor de inkomsten van de staat, want de btw is binnen dat systeem juist datgene waar de staat zijn inkomsten haalt.

    Best kan je zo’n systeem Europees zien, maar het is niet echt nodig. Men moet er over durven nadenken en vooral moet men de politieke moed hebben. En daar schuilt het probleem.

    En er is natuurlijk niet alleen dit systeem uit het boek “De NV België”. Er zijn er nog vele andere. Dit is maar een voorbeeldje. Maar het is goed om het te lezen en om je horizon wijd te maken. Hoewel ik besef dat zo’n hervorming echt noodzakelijk is want het is niet de eerste cultuur die ten onder gegaan is aan de omslachtigheid van administratie, wetgeving en regelgeving. Ikzelf heb niet meer de mogelijkheid om me echt actief in te zetten voor zo’n totale andere kijk op de maatschappij. Maar Amina, jij bent nog jong. Mag ik jou inspireren om dat te doen? Studeer bv. economie en politieke wetenschappen en ga in de politiek. Zorg dat je in het parlement komt en overtuig de anderen aldaar. Maar werkgroepen om zulke thema’s enzovoort. In het parlement ligt de bevoegdheid om dat allemaal te verwezenlijken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s