Home

melat-g-nigussieMet mijn zware zakken van de Lidl stap ik schoorvoetend naar mijn nederig stulpje. In mijn hoofd overloop ik snel mijn to-do-list: boodschappen doen. Check. Elektriciteitsrekening betalen. Check. Internet in orde brengen. Check. Ik zit nog maar net op kot in Brussel en moet nog honderd-en-één dingen regelen.

Terwijl ik in gedachten verzonken ben, zie ik in de verte een vrouw aan het kruispunt staan: een Afrikaanse dame van middelbare leeftijd die druk gesticulerend verwikkeld is in een hevig gesprek. Ik probeer een glimp op te vangen van haar gesprekspartner maar tevergeefs, er is niemand in de buurt. Een oud vrouwtje komt naar mij toe en vraagt in gebroken Frans of ik de vrouw in kwestie ken.  “Ze staat daar als sinds 8 uur deze ochtend, ça fait mal au coeur om haar zo te zien.”  Wanneer ik mijn hoofd schud, werpt ze teleurgesteld een laatste blik op de vrouw en zet daarna haar pad verder. Ik doe hetzelfde.

Om de één of andere reden bleef de vrouw door mijn hoofd spoken: ik zie haar daar nog zo staan aan het kruispunt, met haar gefronst gezicht en gebalde vuisten. Wie weet waren de stoppen even doorgeslagen. Leven in een grootstad kan tenslotte een tol van je eisen. Toch heb ik nog geen minuut spijt gehad van ‘mijn grote stap’. Ik wou eens zien hoe ik het zou redden in een totaal andere  omgeving en so far, so good. (Dat ik hier nog maar slechts een drietal weken woon, laten we eventjes buiten beschouwing.)

Uit recent onderzoek blijkt dat jongeren er steeds vaker voor kiezen om te studeren in hun eigen provincie. Het is goedkoper want je moet niet op kot gaan, al je vrienden wonen er en bovendien hoef je niet over te schakelen naar AN om je verstaanbaar te maken, maar kan je jouw dialect de vrije loop laten. Lekker gemakkelijk dus. Maar is de gemakkelijkste uitweg daarom ook de beste?

Dat jongeren willen studeren in de schaduw van hun kerktoren verbaast mij niet. Het aloude cliché wil nu eenmaal dat de Vlaming een gewoontedier is. De gemiddelde Vlaming is geboren in een klein dorp, niet ver van een middelgrote stad, zit in een jeugdbeweging van zijn zesde tot aan zijn 22ste, kijkt om zeven uur met het hele gezin naar het journaal, om daarna Simonneke en Frank aan het werk te zien en eet één keer per week spaghetti. Ik weet het, een veralgemening van jewelste maar het valt gewoon op dat mensen meer en meer op zichzelf terugplooien. In een geglobaliseerde en onzekere wereld zoeken mensen naar bepaalde zekerheden. Kijk alleen al maar naar de groeiende populariteit van regionale kranten.

Als ik zo rondkijk in mijn eigen leefwereld zie ik tal van mensen die vastgeroest zijn in hun comfort zone. Een comfort zone is zo’n Engels woord dat zich niet gemakkelijk laat vertalen naar het Nederlands . Zoals chillen bijvoorbeeld, hoewel dat woord nu al zo ingeburgerd is dat het een deel is gaan uitmaken van onze dagelijkse woordenschat. Of neem nu rebound: de persoon waar je (in een wanhopige bui) seks mee hebt nadat je net een punt hebt gezet achter een serieuze relatie.  Maar wie weet hebben we het daar nog wel een andere keer over.

Terwijl ik dit schrijf moet ik aan mijn leerkracht geschiedenis denken. Hij was zo één van die leraren die je voor de rest van je leven bijblijven. Niet alleen kon hij passioneel vertellen, hij was ook nog eens ontzettend grappig. En grappige leerkrachten moet je zeker koesteren. Toen mijn klas afstudeerde, gaf hij ons het volgende advies: doe wat je graag doet en hopelijk kom je jezelf ooit tegen. Voor een bende 18- jarigen sloeg die laatste uitspraak helemaal nergens op. Jezelf tegenkomen…wat bedoelde hij daarmee? Ach ja, het was niet belangrijk, we studeerden af en een heel nieuw leven wachtte op ons. Tenminste, dat dachten we toch.

Nu, op mijn 22ste, weet ik nog steeds niet volledig wat het betekent om jezelf tegen te komen. Wat ik wel weet is dat je jezelf wellicht niet gaat tegenkomen in het jeugdhuis of stamcafé. Begrijp mij niet verkeerd, ik wil vooral niet de toffe Brusselse hippie uithangen die je aanmoedigt om je ware ik te ontdekken. Zulke raad vind je eerder op een brochure van één of ander yogacentrum. Wat ik wel probeer te zeggen: ruk je af en toe eens los uit je comfort zone en wie weet bevalt het je wel.

Melat G. Nigussie is columniste. Haar column Bocale XL verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s