Home

orlando verdeMaggie De Block heeft een opmerkelijke evolutie doorgemaakt als staatssecretaris. Na een stuntelig begin en initiële twijfels over haar dossierkennis is ze uitgegroeid tot een van de meest populaire politici van het land.

De bevoegdheden asiel en migratie, maatschappelijke integratie en armoedebestrijding werden onmogelijk geacht voor de Open Vld’ster, maar met haar kruistocht voor een “correct en humaan asielbeleid” bewees ze de persoon te zijn die het strengere asielbeleid waar het land bijna unaniem om vroeg (DM 12/11) eindelijk kon uitvoeren.

Haar carrière bereikte een onverwacht hoogtepunt op 22 juni 2013, toen ze aankondigde dat ze 90 miljoen euro van haar budget zou teruggeven, wat op dat moment goed was voor “een vijfde van het begrotingstekort“ in de trotse woorden van Alexander De Croo. Door verschillende maatregelen die door haar werden genomen, was er minder geld nodig voor de opvang van asielzoekers en daarom besliste ze die som terug te geven. Eigenlijk is haar prestatie nog indrukwekkender, want een maand later kopte De Standaard dat het federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers (Fedasil) begonnen was met de afbouw van een deel van hun infrastructuur omwille van een “spectaculaire” daling in de bezettingsgraad van hun bedden. En dat als gevolg van minder asielaanvragen en een snellere behandeling ervan, wat het mogelijk maakt om mensen sneller terug te sturen naar hun herkomstlanden of – het moet ook gezegd – in de illegaliteit te dwingen.

Meermaals heb ik de Staatssecretaris haar beleid horen verdedigen. Wie internationale bescherming nodig heeft, zal die ook krijgen, maar wie denkt dat België El Dorado is, een land van melk en honing, die zal niks krijgen zegt ze, woordje meer, woordje minder, in het Frans of in het Nederlands. En dat klinkt logisch. Zo’n betoog is een uitnodiging om geen vragen meer te stellen.

Wie is wie

Welke “asielzoeker” als “vluchteling” kan worden erkend wordt bepaald door het verdrag van Genève en hun opvang is dus een internationale verplichting. Volgens het verdrag zijn vluchtelingen mensen die persoonlijk worden bedreigd of achtervolgd, en meestal uit een handvol landen in oorlog komen. Volgens statistieken van het kabinet De Block spreken we in 2013 over ongeveer 9.000 aanvragen, waarvan minder dan 30% een positief antwoord krijgt. Amper 30% van de asielzoekers zijn, volgens de logica van de staatssecretaris, mensen die internationale bescherming nodig hebben.

Nu, betekent dit dat 70% van de asielzoekers, volgens de logica van de staatssecretaris, naar België zijn gekomen omdat ze denken dat België El Dorado is? Neen. Dat is eigenlijk zeer weinig respectvol. Mensen vluchten uit hun landen omwille van complexe redenen die niet zomaar kunnen gereduceerd worden tot de eenvoud van een streng asielbeleid. De meeste mensen migreren uit noodzaak, niet uit comfort. Zeker de migranten die asiel aanvragen.

Dat gelukzoekers bestaan is duidelijk en zij moeten indien mogelijk geïdentificeerd en teruggestuurd worden. Maar de grote meerderheid van de asielzoekers zijn mensen die echt vrezen voor hun toekomst en die van hun naasten. Migreren, en vluchten in dit geval, is geen spel.

Als ons asielbeleid maar een fractie van de aanvragen positief beantwoordt, zijn de anderen dan ordinaire avonturiers die geen hulp verdienen? Neen. Maar dan verschijnt het meest gebruikte argument ten tonele om de instroom van migranten te beperken, met name “we kunnen niet iedereen helpen”.

En dat is natuurlijk waar. En daarom maken we een apart potje om mensen te helpen. Omdat we ons bewust zijn van de ellende van de wereld, schrappen we uit onze begroting wat niet noodzakelijk is om daarmee onze medemensen te helpen. En dan noemen we dat “budget voor asiel en migratie” en we denken voor onszelf: “Voilà, we hebben ons best gedaan, met dit potje kunnen we zeker een hoop mensen uit de nood helpen”. En dat is prachtig, ik zeg het zonder sarcasme, want dan mogen we eindelijk de juiste vraag stellen: is het zo dat we ons best hebben gedaan om mensen uit de nood te helpen? En gezien Maggie de Block 90 miljoen uit haar budget teruggegeven heeft, is het duidelijk van niet. Dat we niet eens de middelen die we apart hadden gelegd om mensen te helpen, gebruikt hebben. Idealiter zouden we zo veel mogelijk mensen moeten proberen helpen binnen onze budgettaire beperkingen, maar in plaats daarvan evolueren we naar een scenario waarin we zo veel mogelijk mensen willen terugsturen, ondanks de beschikbaarheid van budget voor hun opvang.

Gaat het zo goed met de wereld dat we zo veel geld mogen teruggeven? Neen, met de wereld gaat het helaas nog altijd even slecht. Vraag het aan Rudi Vranckx. Maar we hebben ervoor gekozen om op een efficiëntere manier hulp te weigeren. En dat is mogelijk omdat we veronderstellen dat wie geweigerd wordt door een strenger asielbeleid een gelukzoeker is, dat een vermindering in de bezettingsgraad van de bedden van Fedasil moet worden toegejuicht.

Het is pas als we dat begrijpen, dat we ons andere vragen zullen beginnen stellen: 90 miljoen, wat hadden we daarmee kunnen doen? Hoeveel asielzoekers hebben we niet geholpen?

Ondertussen blijft De Block een heldin, tot dat we begrijpen dat we minder gedaan hebben dan we konden doen.

PS: Deze week werd een relevant artikel van Karen De Clercq gepost op de website van Meeting vzw.

Orlando Verde is columnist. Zijn column Achteraf gezien verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

http://abouttheshuffle.blogspot.be

Twitter

foto @ Yel Ratajczak

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s