Home

hannah-boakyeEr is iets aan alcohol dat ik niet begrijp. De ene keer kan je veel drinken en er de volgende dag niets van voelen. De andere keer heb je niet het gevoel dronken te zijn en heb je de dag erna een kater van jewelste. Gisteren was ik eventjes gezellig op café geweest, vandaag stond ik op en leek het wel oorlog in mijn hoofd en maag. Zelfs water kon me niet redden. Je belooft jezelf dat je nooit meer gaat drinken. Want ah ja, waar is het eigenlijk goed voor?

De dag erna alleen maar vervloeken dat je dat duivels goedje naar binnen liet glijden. Niet veel later verdwijnt de belofte als sneeuw voor de zon, alsof ‘ie nooit had bestaan. Gek toch, hoe iets je zo miserabel kan doen voelen en hoe je toch weer snel een glaasje (of twee, drie) nuttigt als je er zin in hebt. Hoe komt dat? Is het een soort van ‘liefde maakt blind’?

Bon, ik stond vandaag op en had een hele fietstocht voor de boeg om ergens onderzoek te gaan doen. Al fietsend vroeg ik me af wie of wat bepaalt welke zaken aanvaard zijn en welke niet. We kunnen allemaal stellen dat alcohol aanvaard is in onze maatschappij. Waarom eigenlijk? Ongelofelijk wat er gebeuren kan, in dronken toestand . Pintjes drinken of glaasjes wijn ’s avonds, dat vormt geen probleem. Een jointje opsteken daarentegen, daar wordt wel vies naar gekeken en is maatschappelijk niet aanvaard. Waarom alcohol wel en wiet niet? Wie bepaalt dit? Na een lange fietstocht met veel moeite, veel pauzetjes, vele gedachten en af en toe gezeur tegen mezelf, kwam ik eindelijk aan.

Het onderzoek dat ik moest doen was interessant. Het was een focusgroep met mensen die hun secundair onderwijs afmaken in het volwassenenonderwijs. Mondige mensen met interessante verhalen en sterke ambities. Ik vind het altijd grappig hoe je op korte tijd al een goed beeld kan krijgen van een persoon. Al is het maar omdat die persoon veel antwoordt of juist stil is, gevat kan antwoorden of uren blijft babbelen. Ik bedacht me, dat als ik een werkgever zou zijn, ik zeker enkele van deze mensen hier zou aannemen. Ze hebben heel wat doorstaan, staan sterk in hun schoenen, weten wat ze willen en bieden vernieuwende perspectieven. Door verschillende verhalen te horen, besefte ik hoe moeilijk ze het gehad moeten hebben. En soms nog hebben.

Alsof de moeilijke situaties waar sommige als jongere inzaten nog niet genoeg waren, kregen ze bij hun zoektocht naar werk nog eens het deksel op hun neus. Zonder diploma secundair onderwijs zijn ze blijkbaar ‘niets’ waard: minachting, minderwaardig behandeld worden, niet aanvaard worden, kennis is het hoogste en daarom dat diplomapapiertje ook. Het is in onze maatschappij niet meer aanvaard zonder middelbaar diploma rond te lopen. “Het is de persoon zijn eigen schuld als dat gebeurt”. Degene die werk hadden gevonden maar daarna ontslagen werden, werden werkloos: hupla, weer die vieze minachtende blikken. Wat een vicieuze cirkel. Alle aanwezigen bij de focusgroep zaten opnieuw op de schoolbanken omdat ze hun diploma wilden halen. Diploma, dat papiertje, de toegang tot werk en waardering. Waarom zijn bepaalde zaken aanvaard en andere niet? Of eerder, waarom wordt het ene veroordeeld en het andere gewaardeerd? Waarom wordt er niet naar de volledige context gekeken, alvorens te oordelen? Natuurlijk moeten wij ons best doen op school en daarna werken, maar het verloopt heus niet even vlot voor iedereen.

Wiet, geen diploma hebben, werkloos zijn, … Het kan voor jullie misschien niet gelinkt worden, maar ik zag die dag werkelijk de hele tijd linken over ‘aanvaard’ en ‘niet aanvaard’ zijn. En dat allemaal met mijn katerkop! Waarom accepteren mensen het ene wel en het andere niet? Er wordt vies gekeken naar bepaalde dingen of situaties net omdàt het maatschappelijk niet aanvaard is. Waarom? Bovendien boeiend dat het zo verschilt van maatschappij tot maatschappij. Alcohol is bijvoorbeeld niet overal zo aanvaard als hier in België.

Pas op, ik wil het niet te breed open trekken en zeggen dat alles aanvaard zou moeten worden, want met die stelling ben ik het niet eens. Wat ik wil zeggen is dat het soms wel de moeite waard is om dubbel na te denken, dingen in zijn context te bekijken, er zelf kritisch over na te denken en interesse te tonen voor elkaar. In plaats van klakkeloos het gedachtegoed over te nemen van wat ‘onze maatschappij’ juist of fout acht. Laten we eens die meneer met zijn jointje beter leren kennen en het effect vergelijken met als hij gedronken heeft. Of die jongedame niet meteen een vieze blik toewerpen omdat ze 26 jaar is en nog geen middelbaar diploma heeft, maar vriendelijk zijn en vragen naar wat ze wil in het leven, waarom ze haar diploma nu haalt en waar ze van droomt.

Hannah Boakye is columniste. Haar column Relatieve realiteit verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

http://crossingtheborders.tumblr.com

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s