Home

hannah-boakyeMei en Juni. Studenten sluiten zich op, zagen, hebben zelfmedelijden, lopen slechtgezind rond, vreten hun binnenste op van de stress, prutsen aan hun gezicht, snakken naar zon en naar leuke dingen, hebben weinig fut, voelen zich alleen en vinden alle flauwe mopjes grappig.

Het is de blok.

De tijd dat studenten alles van het afgelopen semester in hun hoofd proppen of werkelijk proberen begrijpen om daarna examens af te kunnen leggen. Voor velen een stomme en donkere periode, voor anderen een rustperiode zonder de vele taken. Ondertussen heb ik al verschillende jaren blokervaring achter de rug. Het moet gezegd dat de leukste blokperiodes degene van dit jaar zijn. Dat komt door de redder in bloknood: de bibliotheek! Dat klinkt zeker nog veel saaier dan het blokken op zich. Niets is minder waar. Het gaat over het samen zijn, samen studeren, samen blokken. Massablokken. Met z’n allen werken in stilte en tegelijkertijd leuke pauzes beleven.

Lezen, lezen, lezen. Bladzijde na bladzijde, er moe van worden, hoofdpijn krijgen, andere dingen willen doen, al denkend: ‘was ik maar een werkende mens, dan verdiende ik geld en had ik geen examens meer.’ Natuurlijk is het gras altijd groener aan de andere kant. Zo slecht is het studentenleven niet. Dat wordt bovendien meermaals in mijn hoofd geprent door mijn vrienden die recent zijn beginnen werken. Allemaal goed en wel, maar op dit moment zit er voor mij niets anders op dan lezen, lezen, lezen. Ik ben wat artikels van onderzoeken aan het doornemen. Ik stuit op een artikel waarvan ik kriebels in de buik krijg. Geen verliefde kriebels, eerder van die bijtende-niet-op-mijn-gemak-kriebels. “Witte scholen, zwarte scholen, allochtonen, autochtonen”. Wat een strikte afbakening. Natuurlijk weet ik dat er keuzes gemaakt moeten worden om te onderzoeken, maar hoe ver kan dat eigenlijk gaan? Ik denk hier verder over na en confronteer me met mezelf: Hannah Boakye. Mijn vader is van Ghana. Ben ik dan allochtoon? Ik heb nochtans ook een moeder en die is van België. Ik voel mezelf autochtoon, in de zin van het woord dat ik van ‘hier’ ben. Ben ik nu eigenlijk allochtoon of autochtoon? Zwart of wit? Het ene of het andere? Verwarring. En als ik volgens theorieën autochtoon ben, word ik dan toch niet door sommigen als allochtoon gezien? Dat letterlijke zwart-wit denken stoort mij in zekere zin. Ik ben bruin, waar pas ik dan? Moet ik wel ergens passen?

Steeds meer wordt er gemixt tussen mensen met een verschillende afkomst, steeds meer ontstaan er prachtige mengelingkindjes en steeds meer zal het dus moeilijker worden om af te bakenen. Moet dat ook wel afgebakend worden? Moeten mensen zo in hokjes verdeeld worden? Ik bedoel, hebben veel effecten en mogelijke problemen niet eerder te maken met de levensomstandigheden in plaats van met de afkomst? Ik geloof alleszins in de enorme rijkdom die mensen met een verschillende afkomst met zich meebrengen. Dat zie ik als ik naar de winkel ga, als ik de bus neem, als ik rond fiets, als ik ga joggen, als ik op een bankje in het park zit, als ik een buurtfeest passeer, als de zon schijnt en zelfs als ik naar de bibliotheek ga. Zoals vandaag. Ik zit in de Bibliotheek.

Om mijn gedachten te temperen en de bijtende-ongemakkelijke-kriebels mijn buik uit te krijgen, schuif ik het artikel van me weg en kijk ik even rond. Heerlijk, die bib. Alle studenten ijverig aan het studeren. De realiteit, geen afbakening, wel gemengd. Tijdens mijn pauze buiten hoorde ik een groepje jongens leuk discussiëren (Limburgs, Leuvens, Brussels en Antwerps accent), naast mij hoor ik Franstalige meisjes fluisteren, over mij zit iemand van het leger te studeren, wat verder zitten mannen op leeftijd kranten en boeken te lezen. Gemengd. Verschillende talen, verschillende mensen, alle kleuren, alle leeftijden, alle vormen; dat maakt het extra mooi. Ik beëindig het rondkijken met een vluchtige blikwisseling met die knappe kerel aan de andere tafel. Oh ooh, ik voel dat ik een beetje rood word, maar dat heeft toch lekker niemand gezien. Laten we dat een voordeel noemen van mijn mooie bruine huidskleur.

Focus. Terug naar mijn boeken. Ach ja, elke student heeft wel eens zo’n rondkijkpauzetje. Heel lang duren die pauzes uiteindelijk toch niet. Het uitzicht is sober en rustig en al rondkijkend wordt het gauw duidelijk dat ongeveer iedereen zich richt op zijn boeken. Dat doet mij dan snel beseffen dat ik zelf ook maar beter verder doe. De kracht van de bib. Alleen zijn in de massa, maar je toch niet eenzaam voelen. Samen productief zijn, doen wat je moet doen.

Hannah Boakye is columniste. Haar column Relatieve realiteit verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

http://crossingtheborders.tumblr.com

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s