Home

bleri lleshi @ studioschrever-1Momenteel schrijf ik aan een nieuw boek dat u hopelijk snel in handen zal krijgen.. Gezien de deadline nadert besloot ik om even het drukke Brussel in te ruilen voor de rustige Ardennen.

Na een dag schrijven en met een bos net achter het huis waar je verblijft, hoort een avondlijke boswandeling er bij. In het dorpje kom ik heel wat Nederlanders en zelfs Duitsers tegen. Onlangs ontmoette ik tijdens een van die wandelingen een Vlaming. We volgden beide geen vaste route dus besloten we (zonder er over te spreken) om een stuk samen te wandelen.

De man vertelde dat hij naar hier was ‘gesleurd’ door zijn vrouw. Hij was een paar weken geleden op pensioen gegaan en dus had ze als verrassing een weekje Ardennen geboekt. Of dit een goed idee van haar was weet ik niet zo goed want hij leek me niet echt enthousiast. “Er is niet veel te doen hier. Ik heb beweging nodig”, klaagde hij.

Ik vertelde hem dat ik naar hier was gekomen net omdat er ‘niet veel te doen is’ zodat ik kan schrijven aan mijn boek. “Een roman?”, vroeg hij. “Niet bepaald. Het gaat over de neoliberale strafstaat”. Ik heb hem een lange uitleg moeten geven over dit boek want met minder was hij niet tevreden.

Toen hij daarna het woord nam, was het eerste wat hij zei dat hij een N-VA-er was. Ik heb nog steeds niet begrepen waarom hij met deze melding kwam. Niet dat ik verrast was, want met de opmars van de N-VA in Vlaanderen is het bijna vanzelfsprekend. Na die ene zin volgde een heel betoog. Hij was het eens met een aantal dingen die ik zei. Zoals over de GAS-boetes bijvoorbeeld, die hij zinloos vond. Maar verder begon hij te klagen over de traditionele partijen, de vakbonden, de mensen die niet harder en langer willen werken ‘want iemand moet het allemaal betalen’. Voor Di Rupo en de federale regering had hij ook geen goed woord over. En het had niet te maken met het feit dat Di Rupo een Waal is, maar dat hij een socialist is, vond de man veel erger. Het werd dus een lange wandeling.

Ik vroeg hem wat hij vond van de prestaties van Bart De Wever in zijn eerste half jaar als burgemeester. “Bart doet het goed maar de Antwerpenaren weten alleen maar te klagen”, was het antwoord. Het huidig debat over de onderwijshervorming kwam ook aan bod. Ik stelde hem de vraag of het hem was opgevallen dat als N-VA ministers met hun voorstellen komen, er weinig of geen weerstand komt van de Vlaamse regeringspartners CD&V en Sp.a., terwijl als die partijen met voorstellen komen, de N-VA als eerste klaar staat om te klagen. Zoals nu weer in het debat over het onderwijs. Hij gaf een lang antwoord maar de essentie was: het was hem niet opgevallen.

Ik kon het niet laten, nu ik alle tijd had om met een N-VAer in gesprek te gaan, en vroeg zijn mening over wat de beste oplossing is voor Vlaanderen. Is België nu zo’n groot probleem? Zijn antwoord was kort. “Confederalisme.” Onafhankelijkheid zag hij ook wel zitten, maar het boeide hem niet echt.

Ik vertelde hem dat ik een Brusselaar ben en dus heel graag wilde horen wat hij met Brussel wou aanvangen. Terwijl hij over alles een mening had, was hij over Brussel minder spraakzaam. “Brussel is zoals België, een zooi. Ik heb daar geen mening over maar ben het liever kwijt dan rijk”. Dit leek mij een duidelijke mening. Veel duidelijker dan die van zijn partij.

Op het einde van de wandeling, beide bijna thuis, had ik nog een laatste vraag. “Waar woon je in Vlaanderen?”. “ In de Kempen”, zei hij zonder specifiek te zeggen waar in de Kempen. “Als je in Kempen op straat loopt en een Franstalige groet u in het Frans, wat vind je daar dan van?”. “Eerlijk gezegd: ik vind het niet kunnen. Wat je op zijn minst kan doen als je in Vlaanderen bent is in het Nederlands groeten. Dit is toch niet veel gevraagd.” “Neen, dat klopt”, antwoordde ik, “maar toen we elkaar troffen een paar uur geleden heb je mij in hartje Ardennen als eerste gegroet met ‘goedenavond”. Iets wat mij trouwens lichtjes verbaasde want zelfs de Nederlanders en de Duitsers die ik de vorige dagen hier was tegengekomen haalden een ‘bonjour’ of ‘bonsoir’ boven, ondanks hun scheef accent.

Door die laatste vraag eindigde ons gesprek in mineur. Het woord ‘mineur’ vat ook goed mijn mening samen over de N-VA. Grote woorden, grote beloftes, ‘durven’, ‘kracht van verandering’ enz, maar ik ben er zeker van dat de partij, en samen met haar ook Vlaanderen, in mineur zal eindigen. Wie hier twijfels over heeft kijkt maar naar Antwerpen waar de bezieler van en tevens de belangrijkste N-VA-er de lakens uitdeelt. Tot nu toe in mineur.

Bleri Lleshi

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

One thought on “Een Vlaming en een Brusselaar in Wallonië

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s