Home

bleri-lleshi2‘Babysterfte in Brussel hoogste van Europa’. Het zoveelste voorbeeld dat hard aankomt. Dat mij als inwoner van deze stad niet onverschillig laat. We weten dat dit niet het enige cijfer is waarin wij het slechtste scoren in Europa. Ik noem een paar andere.

Brussel heeft vandaag de meest ongebalanceerde arbeidsmarkt in Europa met vooral hooggeschoolde banen voor laaggeschoolde Brusselaars. Tot op heden hoorde ik nergens een oplossing hiervoor.

In Brussel is de ongelijkheid op de arbeidsmarkt een van de hoogste binnen de OESO landen. Anders gezegd: racisme en discriminatie worden steeds meer de norm. We wachten nog steeds op structurele maatregelen hiertegen.

Het hardste cijfer is dat over ons onderwijs. Bijna nergens anders in Europa is de ongelijkheid binnen het onderwijs groter dan in ons land. Brussel op zijn beurt scoort het slechtst binnen België. Onderwijs is het fundament van een samenleving. Ons onderwijs biedt kansen noch hoop aan onze kinderen. Kinderen die de toekomst zijn van de stad en die bovendien de grootste groep vormen in onze stad.

De lijst is lang, maar laat me nog een laatste probleem aanhalen: de huisvesting. Recht op wonen is een basisrecht dat we niet langer kunnen of willen garanderen. De huurprijzen blijven stijgen. Armen worden verdrongen uit hun buurt en hebben geen andere keuze dan in de armste wijken van de stad te gaan wonen. De gemeentes zijn niet bezig met het probleem op te lossen, maar zoeken eerder naar manieren om armen buiten de eigen gemeente te houden en degene die er al zijn, ziet men graag vertrekken.

Er zijn bijna 15.000 leegstaande panden, maar geen enkel ervan werd opgeëist door het gewest terwijl het wettelijk kader daarvoor al 20 jaar bestaat Nochtans het is perfect mogelijk om werkloze Brusselaars tewerk te stellen om deze panden te renoveren op een duurzame manier via sociale economiebedrijven of in samenwerking, met publiek-private overeenkomsten.

Wat het beleid wel doet is groen licht geven voor meer kantoorruimte terwijl er al twee miljoen vierkante meters kantoorruimte leeg staat. Onze politici denken dat door het aantrekken van meer mensen met een middenklasse inkomen de problemen in Brussel opgelost zullen geraken. Ze vergeten dat heel wat van die mensen de stad snel weer verlaten precies omdat de problemen niet worden opgelost.

Aan de kanaalzone waar de armoede en de werkloosheid catastrofaal zijn, wil men nu een museum gaan bouwen. Wat hebben die buurten aan dit museum als meer dan een derde van de bewoners in armoede leeft? Wat hebben de jongeren aan dit museum als tot 50% onder hen zonder werk zit?

Ik werk momenteel aan het boek ‘De neoliberale strafstaat’ met Brussel als case study. Daarin doe ik een aanzet tot het formuleren van alternatieven. Maar ik zit vast omdat ik er zo weinig tegenkom. Hier en daar zijn er positieve voorbeelden, maar die zijn peanuts in vergelijking met de problemen en uitdagingen van de stad.

Ik vraag me af hoe komt het dat in de afgelopen 30 jaar zo weinig Brusselse politici en intellectuelen hebben stil gestaan bij alternatieven en dat men niet verder raakt dan het formuleren van kritiek. Bovendien ontbreekt het niet alleen aan visie, maar ook aan durf. Zoals de nieuwe minister president Rudi Vervoort die onlangs eerst pleitte voor tweetalig onderwijs in Brussel (toch een normale zaak in een tweetalige stad?) maar geen dag later zijn woorden al terugnam.

Het is hoog tijd dat we toegeven dat we niet weten wat er moet gebeuren. Dat we weinig of geen alternatieven hebben. Wil dat zeggen dat we vanaf nul moeten beginnen? Neen want er zijn positieve voorbeelden: we hebben de eerste Community Land Trust (CLT) op het Europese vasteland. CLT’s zijn organisaties die gronden verwerven om die, samen met en in het belang van de gemeenschap, te beheren als een gemeenschappelijk goed. Er is de Zinneke Parade die duizenden Brusselaars samenbrengt. Er is de Staten-Generaal van Brussel die honderden Brusselaars en tientallen middenveldorganisaties op been bracht om na te denken over de stad. Dergelijke voorbeelden moeten we ondersteunen en democratischer, diverser en sterker maken.

We moeten investeren in het oplossen van de problemen. Meer sociale economie bedrijven waar laaggeschoolden ingeschakkeld kunnen worden. Coöperatieven zijn uiterst interessant. Dat bewijst het succes van New B waar bijna 100 organisaties en meer dan 40000 burgers samen een coöperatieve bank zullen oprichten. Een voorbeeld waar burgers zelf iets kunnen betekenen. Coöperatieven die steun nodig hebben moeten die ook krijgen vanuit het beleid. Laten we eindelijk werk maken van de huisvesting. We kunnen honderden van de duizenden leegstaande panden op korte tijd renoveren, de leegstaande kantoorruimten gebruiken; meer investeren in sociale huisvesting en dit in verschillende gemeentes in de stad zodat ook de sociale mix en mobiliteit toenemen.

Kansen krijgen begint met een degelijk onderwijs. Gezien de Brusselse realiteit is meertalig onderwijs de enig denkbare toekomst. Brusselaars vragen ernaar, wetenschappelijk onderzoek prijst dit soort onderwijs. Het is nu aan politiek om de verantwoordelijkheid te nemen en voor echte veranderingen kiezen.

Bleri Lleshi is politiek filosoof en werkt momenteel aan het boek ‘De neoliberale strafstaat’ dat in het najaar bij uitgeverij EPO zal verschijnen.

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s