Home

hannah-boakyeEen boekje lezen op het ‘De Coninckplein’ in Antwerpen, ‘het Coninckxpleintje’ in de volksmond. Waarom niet?

Ik kom van het centrum en het zonnetje schijnt zo heerlijk dat ik er nog langer van wil genieten. Ik weet dat dat pleintje langer zon vat dan andere plaatsen, zodoende. Het is koud maar de zon verwarmt mijn koude gevoel. Ik zet me neer en lees. Ik kan er echt van genieten:  ergens heen gaan met iets om te lezen of schrijven en er een tijdje vertoeven, niemand die weet waar je op dat moment bent, die anonimiteit. De stad. Alweer.

Af en toe kijk ik van mijn boek op en observeer ik het plein: een groep kleuters met fluo vestjes die de Permekebibliotheek binnen gaat, twee politieagenten die iemand de boeien omdoen, een hele resem mensen met het ‘ik sta er bij en kijk er naar’ gedrag, vluchtig voorbij fietsende fietsers, mensen die tijd hebben en rustig voorbij wandelen, weer twee politieagenten, Afrikanen naar links, Chinezen rechtdoor. Voor de rest: rust en zon. Terug het verhaal van mijn boek in.

Ik word afgeleid door de mensen die naast me aan het praten zijn. “Ze hebben ons uit elkaar getrokken. Er zijn veel meer doden sindsdien”. Doden? Waar praten die mensen over?! Ik besluit rustig verder te luisteren, want ik begrijp niet waar ze het over hebben. “Inderdaad, sinds ze niet meer willen dat we op dit plein drinken… Waar moeten we eigenlijk naartoe? Een café, dat kost te veel.” Een andere man reageert: “Ja, daarom blijven sommigen alleen thuis, drinken ze te veel en gaan ze erover hé.” Een vrouw zegt nog: “Zo zijn we er niet meer om voor elkaar te zorgen”.

Ik vind het iets mooi hebben, hoe deze mensen samen praten, de tijd nemen om samen te komen naar het plein, hun bezorgdheden uit te drukken. Ik vind het mooi om te zien dat sommigen onder hen, die wel een huis hebben, maar geen thuis, het thuisgevoel bij elkaar vinden.

Op en rond het Coninckxpleintje zijn er borden te zien met drinkende mannetjes met een rode streep door: het alcohol verbod. Dit verbod is er al enkele jaren. Ik begrijp dat sommige buurten moeilijker zijn en dat er maatregelen genomen moeten worden. Desalniettemin gebeurt dat naar mijn mening vaak op een foute manier. Verbieden, wegduwen, verdrijven, opkuisen. Hup, geen zatlappen meer op het Coninckxpleintje, probleem opgelost! Nee, zo werkt dat niet. Hebben de beleidsmakers zich eigenlijk ooit afgevraagd waar de mensen naar toe gaan die normaal op dat plein drinken?

De mensen die naast mij praten zijn enkele van hun vrienden verloren. Ik hoor teleurstelling en verdriet. Rancune ook. Ze zijn realistisch genoeg om te beseffen dat ze zelf geen engeltjes zijn, maar ze zijn goed van hart en hebben uiteindelijk ook het beste met zichzelf en hun medemens voor.

Er passeren weer twee politieagenten.

Wat is dat toch met al dat extra blauw in de Antwerpse straten?, vraag ik me terloops af, pas achteraf beseffend dat dit waarschijnlijk de aanleiding was van het gesprek naast mij. Het controlerende, intimiderende gevoel dat teweeg gebracht wordt door meer politie in het straatbeeld. Alsof wij allemaal stoute burgers zijn. Macht. Geen vertrouwen. Want er zou maar iets kunnen fout lopen.

Waarom heerst er een beleid dat ‘ambetanteriken’ liever ‘opkuist’ en ‘verwijdert’, in plaats van stimuleert en vooruit helpt?  Moest ik op straat leven of geen thuis hebben, ik zou blij zijn met een plek waar ik heen kon. Voor warmte, om andere mensen te ontmoeten, om verbondenheid te blijven voelen met het leven en niet te vereenzamen. Zou niet iedereen daar blij mee zijn? Er moet geïnvesteerd worden in extra ontmoetingsplaatsen en in professionelen en vrijwilligers die zich daarvoor willen inzetten. Er wordt te vaak vergeten wat voor kracht er in ‘samenzijn’ zit: het delen van verhalen, het hebben van een luisterend oor, het geloven in elkaar, elkaar opkrikken, lachen, discussiëren. Het gaat ook om een gevoel van eigenwaarde dat gevoed wordt door samenzijn. Je waardig voelen en je beter voelen dan wanneer je alleen zou zijn.

Ik zeg niet dat er niets is voor de mensen van de straat, want dat is er zeker wel. Vele mensen geven zich dag in dag uit volledig, om op hun manier iets te betekenen voor hen. Ik zeg enkel dat er meer zou mogen zijn. Blijkbaar is er voldoende geld voor meer blauw op straat of om het de mens uit de Antwerpse buitenwijken te vergemakkelijken met de auto naar het centrum te komen, waarom is er dan geen geld of bestaanszekerheid hiervoor? Is het raar dat ik het belangrijk vind dat mensen een plaats hebben waar ze heen kunnen?

Ik sta op. Geen zonnestraal meer op het plein te bespeuren, niets om mijn koude gevoel te verwarmen. Mijn koude gevoel blijft koud. Tijd om naar huis te gaan en er de warmte op te zoeken. Ik besef mijn geluk. Wanneer ik op mijn fiets zit, kijk ik nog eens om naar het groepje dat naast me zat. Sommigen maken aanstalten om te vertrekken, enkele doorzetters blijven zitten en keuvelen gezellig verder, de kou trotserend, nog even samenzijnd.

Liever samen dan alleen.

Hannah Boakye is columniste. Haar column Relatieve realiteit verschijnt maandelijks op Bleri Lleshi’s blog.

http://crossingtheborders.tumblr.com

Volg de columns op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

3 thoughts on “Relatieve realiteit: Liever samen dan alleen

  1. Pràchtig geschreven door Hannah Boakye. De warmte enerzijds, met daartegenover “de kìlte van het blauw” en alles waar het voor staat … “inderdaad”! ^_^ Het gaat door merg en been …

  2. Zèlf heb ik ooit als opdracht voor St.Lucas, een verwarmde bank ontworpen “bestemd voor het Vosseplein”
    Het leek me heerlijk om een plaats te hebben in Brussel waar zowel daklozen, toeristen, artiesten, musici als ministers, mekaar tegemoet konden komen.

    Ieder bracht een busseltje hout mee, dat middenin de korf van de bank gedeponeerd werd, en het water in de leidingen tegelijk opwarmde en door de leidingen liet stromen. Daardoor bleven onze billen – ook in de winter – lekker warm😉

    Samen musiceren of een glaasje drinken … dat moet toch kunnen “dàcht ik toen”. Het is nòg altijd mijn droom, maar hij lijkt – momenteel – verder weg dan ooit … Jammer, toch ?

  3. Heel goed geschreven, boeiend om door jou ogen de dingen te zien!
    En terechte bedenkingen bij het begrip ‘samen-leving’.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s