Home

Blaise TurikumweMenig zijn de klaagzangen over het zoveelste persbericht over allochtonen die oproer hebben veroorzaakt. Of op één of andere manier in verband worden gebracht met conflicten, vandalisme, geweld enzovoort. Het nieuws bericht dan ook bij uitstek over alles wat verkeerd gaat in de wereld. Kunnen we het ongenuanceerd beeld dat de media portretteren als representatief beschouwen? Of zijn er ook positieve getuigenissen?

Eén persbericht staat mij nog helder voor de geest. Drie Belgen van Turkse origine vonden een tijd terug 300.000 euro in een kluis van een voormalig Dexia-kantoor dat één van hen gekocht had en aan het verbouwen was.  Ze hebben toen de politie en de pers gebeld ‘Om te tonen dat wij eerlijke mensen zijn.’

Enerzijds kunnen we stellen dat dit een waar toonbeeld is van integriteit en moreel gezien is het zeker prijzenswaardig. Ik wil echter stilstaan bij de keerzijde van de medaille: ‘Laat dit maar het bewijs zijn dat de vooroordelen tegen de allochtonen niet kloppen’

Ik heb vaak het gevoel dat vreemdelingen, allochtonen, buitenlanders, of hoe je ze ook wil noemen, lijden aan een soort ‘minderwaardigheidscomplex’. Het is geenszins mijn bedoeling om racisme en discriminatie te bagatelliseren. Maar de drang om de inheemse bevolking het tegengestelde te bewijzen is weinig constructief. Het schept een sfeer van wrijving en polarisatie, “wij- tegen-zij”. Het is één ding om sociale onrechtvaardigheid te veroordelen, maar het vergt moed om de zogenaamde slachtoffer-mentaliteit te overschrijden. Het willen veranderen van de publieke opinie is een waardig doel als dat gepaard gaat met positieve initiatieven

Ik ken een aantal moeders die omwille van oorlog in hun thuisland naar België zijn gevlucht, als weduwe met jonge kinderen, zonder financiële middelen of duidelijk toekomstperspectief.  De moeilijkheden om aan werk te geraken (ondermeer wegens een niet erkend diploma), de hoge huurprijzen en de zorg voor kleine kinderen zijn bekende struikelblokken. En toch slagen die alleenstaande moeders erin om hun problemen te  overwinnen zodat hun kinderen hun studies succesvol kunnen afronden, zelfs in het hoger onderwijs en aan werk geraken. Ik ben me ervan bewust dat dit niet de gewone gang van zaken is en dat veel alleenstaande moeders heel moeilijk hebben. En dat vele kinderen niet kunnen aangemoedigd en ondersteund worden door hun ouders.

Anderzijds mogen we de bestaande discriminatie niet ontkennen. Denk maar aan het bekende verhaal van de “Bleu Blanc Belge” lijsten, die aantonen dat vele Belgische bedrijven alleen werknemers willen met de juiste pedigree. Maar in deze tijden van crisis en economische onzekerheid, moeten jongeren beseffen dat het behalen van een diploma niet genoeg is. Het is aan ons om onze verantwoordelijkheid op te nemen en zelfs in ongunstige omstandigheden kansen te grijpen of opportuniteiten te creëren.

Een vaak voorkomend discours is dat er een grote ongelijkheid heerst in het onderwijs. Ironisch vond ik het, toen een vriend van mij afkomstig uit Afrika, klaagde dat “de aanwezigheid van een grote hoeveelheid buitenlanders de kwaliteit van het onderwijs ondermijnt”. Op het eerste zicht lijkt dit beledigend en hypocriet. Maar ik heb dit aan de lijve ondervonden: in het lager onderwijs volgde ik les in een basisschool in Anderlecht, waar het merendeel van de leerlingen van buitenlandse afkomst was. In het zesde leerjaar heeft mijn moeder me ingeschreven in een school in Vlaanderen. Ik herinner mij nog heel goed dat de leerkracht ons onderrichtte over romeinse cijfers, een eenvoudige herhaling van geziene leerstof die voor mij chinees was. Mijn gezicht sprak boekdelen.

Het is een anekdote maar ze illustreert de grote leerachterstand van veel jongeren in Brussel. Uiteraard deelt de overheid hier in de verantwoordelijkheid. Maar het gaat ook om een wisselwerking: als wij ons willen engageren in actieve participatie, vergemakkelijkt dat toch het leerproces?

Ik heb ervoor gekozen om mij in te zetten voor een internationale studentenorganisatie: AIESEC. We geven jongeren de kans om na hun studies naar het buitenland te gaan, en aan buitenlandse jongeren om naar hier te komen, voor een professionele (betaalde) stage van 6 tot 18 maanden of om tijdens de zomer 6 weken mee te werken aan een ontwikkelingsproject.

Vrijwilligers zoals ik kunnen meewerken aan de organisatie van projecten zoals een jobbeurs. De bedoeling is om begrip voor andere culturen te kweken en ook om de jongeren de kans te geven om reeds tijdens hun studies een professioneel netwerk uit te bouwen. Als ik zie hoe jongeren samenwerken in deze multiculturele groep, ben ik geneigd te geloven dat vreedzame co-existentie niet slechts een ideaal is, maar een feit.

Ik ben dankbaar dat ik in België mag wonen, dat ik het voorrecht heb om hoger onderwijs te volgen, dat ik tijdens de zomer kan werken zodat ik financiëel onafhankelijk ben, en dat ik kan uitkijken naar een gunstige toekomst. Kansen krijgen is goed, ze grijpen is beter.

Blaise Turikumwe is 20 jaar en studeert rechten aan de HUB

In de reeks >>Brieven uit Brussel<<

:::::: Geïntegreerd ondanks mezelf door Christelle Samba :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/21/geintegreerd-ondanks-mezelf

::::::Eéntalig in anderstalig omgeving door Jan Brumagne :::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/14/eentalig-in-een-anderstalige-omgeving

::::: Blinde onverschilligheid door Rabia Uslu ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2013/01/07/blinde-onverschilligheid

::::: Durven kijken naar Brussel door Hannah Boakye ::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/31/durven-kijken-naar-brussel

:::::::: Tussenin door Natacha De Rudder ::::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/24/tussenin

:: Brussel behoort niet enkel de pendelaar toe door Nathaniël Bovin ::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/17/brussel-behoort-niet-enkel-de-pendelaar-toe

::Dochter van een zandneger door Danira Boukhriss Terkessidis ::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/10/dochter-van-een-zandneger

::::: De Vlaamse bril door Ibrahim Üçkuyulu:::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/04/de-vlaamse-bril

Volg de reeks op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

8 thoughts on “Kansen krijgen is goed, ze grijpen is beter

  1. Ik heb 2 opmerkingen: 1) de term “vreedzame co-existentie” vind ik ondermaats. Ik ben wat men dan ‘lokaal’ of ‘autochtoon’ of ‘oude Belg’ noemt, maar mijn beste vrienden aan wie ik het meest heb zijn allemaal ‘nieuwe’ Belgen. Ik zou mijn ‘nieuwe’ vrienden geen dag kunnen missen. Dat is heel wat meer dan ‘de vrede bewaren’ of ‘elkaar tolereren’. 2) Akkoord, gewoon doen zonder altijd die wij/zij, volledig akkoord. Maar deze morgen kreeg ik weer eens een islamofobe haatmail vanuit extreem of nationaal rechts. Dat heeft mij enorm gekwetst want men roept op tot haat tegen mijn beste vrienden en dan heb ik die nonsens ook overtuigend moeten weerleggen, wat wil je? gao

  2. Pingback: Een stad die inspireert | Bleri Lleshi's Blog

  3. Pingback: Brussel fascineert | Bleri Lleshi's Blog

  4. Pingback: Mijn stinkende grote liefde | Bleri Lleshi's Blog

  5. Pingback: De kracht van taal | Bleri Lleshi's Blog

  6. Pingback: Ismaël, de Ivoriaan | Bleri Lleshi's Blog

  7. Pingback: Gezocht: solidariteit | Bleri Lleshi's Blog

  8. Pingback: De wil en vastberadenheid | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s