Home

natachaIk was 11 jaar toen ik voor het eerst een meisje kuste. Ze was van Marokkaanse origine.

Ongeacht wat ik verder ga vertellen, je zult nu al een oordeel gevormd hebben over mij zowel als over het andere meisje. We vereenvoudigen de zaken graag, we klasseren ze in vakjes, we zoeken een begrijpelijke uitleg en laten het achter ons. Het is zozeer onze gewoonte geworden om alles zwart-wit te zien, dat we er niet meer bij stil staan dat de realiteit veel complexer is dan we zelf zouden willen.

Het is pas vrij laat dat ik mezelf identificeerde als zijnde bi. Het is vooral die ‘labelling’ waar ik het zeer moeilijk mee had. De maatschappij verwacht dat alles perfect in een hokje past. Iets tussenin, dat bestaat niet. Maar probeer maar eens om als dertienjarige uit te zoeken in welk vakje je thuishoort, terwijl je zelf niet eens weet wat het is dat je voelt.

In de lagere school was ik altijd zeer geïntrigeerd door mijn beste vriendinnen. En die fascinatie groeide enkel maar toen ik in het middelbaar terecht kwam. De meeste meisjes hadden ondertussen al een vriendje, maar mij interesseerde dat totaal niet. Het voelde vooral heel erg onnatuurlijk aan. Dat gevoel was zo verwarrend omdat ik me tegelijkertijd steeds meer aangetrokken voelde tot meisjes. Maar het laatste dat ik als dertienjarige wilde zijn was lesbisch. Ik wilde gewoon normaal zijn en thuishoren bij de rest.

In ons college was er maar één openlijk lesbisch koppel. Dat was dan ook hét lesbische koppel, niemand kende verder hun naam. Ik had toen ergens gelezen dat er zoiets als een ‘gaydar’ bestaat, de mogelijkheid van holebi’s om aan te voelen of iemand anders ook holebi is. Ik herinner me nog dat ik altijd oogcontact met hen vermeed, hopend dat ze zo niet zouden merken dat ik stiekem één van hen was.

De erkenning dat ik op meisjes val begon pas echt toen ik een jaar of vijftien was. Mijn moeder kwam mijn kamer binnen om me iets te zeggen en nadien bleef ze even staan en keek rond zich heen. Vervolgens zei ze heel nonchalant: “Ge kunt misschien ook eens posters van jongens aan uw muren hangen.”. Het was pas jaren later dat ik aan mij moeder vertelde dat ik bi ben.

Ondertussen sta ik wat verder. Al sedert een jaar ben ik vrijwilliger bij de holebi-vereniging Basta en het Hiv-Café, allebei in Brussel. Ik zorg ervoor dat de mensen zich op hun gemak voelen bij ons en dat ze hun verhaal kunnen vertellen. Het heeft me zeer veel geleerd, op verschillende vlakken. Ik ben me vooral bewust geworden van mijn eigen referentiekader. De manier waarop je een eerste oordeel vormt gebaseerd op eigen ervaringen uit het verleden, normen en waarden, etc… De bewustwording kwam omdat het exact dàt referentiekader is dat ik aan de kant moet kunnen schuiven wanneer ik iemand anders wil helpen.

Als iemand me vertelt dat hij spijt heeft dat hij vorige week zijn vriend heeft bedrogen, of als  iemand die HIV positief is, me zegt dat zij wil stoppen met haar medicatie, zijn zij niet geholpen met mijn afkeuring of als ik mijn eigen normen en waarden ga opleggen. Wat ik wel kan doen is vragen naar hun redenen om zo de context beter te begrijpen. Die empathie heb ik van mijn vrijwilligerswerk geleerd en ik mis die empathie binnen onze maatschappij.

Je zou gewoon eens bewust moeten luisteren naar de gesprekken die we voeren, dan zou je merken hoezeer we telkens onze eigen normen en waarden opleggen, denkend dat we hiermee de andere persoon verder helpen. Ik geloof niet in één waarheid, ieder heeft zijn waarheid. Dat ik homoseksualiteit normaal vind is een zeer belangrijke waarde voor mij, maar het is de mijne. Die van u kan hierover verschillen en ik respecteer dat ook.

Indien ik u dus zeg dat ik holebi ben, verwacht ik eigenlijk helemaal niet dat je dit sociaal aanvaardbaar vindt. Het is mooi meegenomen natuurlijk en ik zou me minder gekwetst of persoonlijk aangevallen voelen als die aanvaarding er is, maar het enige wat ik echt verwacht is dat je me gelijkwaardig behandelt.

Het strijden voor holebi-rechten betekent voor mij niet dat wij onze normen opleggen, maar wel dat we dezelfde rechten hebben en krijgen als elke andere burger.

We leven vandaag in een samenleving met verscheidenheid. Maar we hebben nooit echt geleerd hoe we hiermee moeten omgaan. Tijdens de wiskundeles leren we wel de oppervlakte berekenen van het stukje grond dat het pas getrouwd koppel Sofie en Steven hebben gekocht, maar nooit die van het stukje grond van Elke en Zahra. Wij hebben allemaal onze eigen verhalen, onze waarheden, onze eigen normen en waarden. Laten we deze niet reduceren tot een makkelijk plaatsbaar cliché. De uitdaging is om de complexere realiteit  te zien en om een gemeenschappelijk verhaal mogelijk te maken.

Natacha De Rudder is studente aan de HUB

In de reeks >>Brieven uit Brussel<<

:: Brussel behoort niet enkel de pendelaar toe van Nathaniël Bovin::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/17/brussel-behoort-niet-enkel-de-pendelaar-toe

::Dochter van een zandneger van Danira Boukhriss Terkessidis ::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/10/dochter-van-een-zandneger

::::: De Vlaamse bril van Ibrahim Üçkuyulu:::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/12/04/de-vlaamse-bril

:::::Verontwaardigd van Rabia Uslu :::::::

https://blerilleshi.wordpress.com/2012/11/27/verontwaardigd

Volg de reeks op

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

@blerilleshi

17 thoughts on “Tussenin

  1. Dank u voor deze wijze woorden ‘De uitdaging is om de complexere realiteit te zien en om een gemeenschappelijk verhaal mogelijk te maken.’ Helemaal mijn visie

  2. Eigenlijk hebben holebi’s altijd al dezelfde rechten gehad als hetero’s: ze mochten trouwen met iemand van het andere geslacht, die ouder is dan 18 en waarmee ze geen bloedverwantschap hadden tot een bepaalde graad. Heteroseksuelen mochten ook nooit trouwen of kinderen adopteren samen met iemand van het eigen geslacht. Je kan argumenteren dat heteroseksuelen mochten trouwen met wie ze wilden, dat is dus niet waar, en is nog steeds niet zo. Nu is er gewoon een voorwaarde minder, namelijk degene dat partners van verschillend geslacht moeten zijn, en dit zowel voor heteroseksuelen als holebi’s. De andere voorwaarden zijn nog steeds van toepassing, dus mensen die willen trouwen met iemand die verwant is of minderjarig is worden nog steeds gediscrimineerd volgens de logica van degenen die vinden dat holebi’s vroeger gediscrimineerd werden. De verandering van de grondwet op basis van de anti-discriminatie wet was dus eigenlijk onlogisch.

  3. Pingback: Durven kijken naar Brussel « Bleri Lleshi's Blog

  4. Pingback: Blinde onverschilligheid « Bleri Lleshi's Blog

  5. Ja wat dacht je Natacha, dat ik dit zomaar blauw blauw zou laten. Nee, graag hier mijn commentaar.
    Je verhaal doen is éen, er dagdagelijks mee leven is twee.
    Je bent dus geslaagd.
    Ik waardeer je openheid en als je de dingen blijft in vraag stellen ga je er zeker op vooruit. Wie of wat je ook bent, blijf jezelf en laat je niet leven.
    Succes op je zoektocht in de doolhof van het leven.

  6. Pingback: Eéntalig in een anderstalige omgeving « Bleri Lleshi's Blog

  7. Identiteiten zijn dynamisch, meervoudig en complex, inderdaad. Pin nooit iemand vast in een hokje, maar respecteer zijn/haar zoeken en de eigen inbreng in de dialoog. Openheid, dialoog, ontmoeting… Gilbert Akwasi Obroni

  8. Pingback: Geïntegreerd ondanks mezelf | Bleri Lleshi's Blog

  9. Pingback: Kansen krijgen is goed, ze grijpen is beter | Bleri Lleshi's Blog

  10. Dag Natacha

    Dank je wel voor je “brief”!
    Fijne tekst!

    Doet me denken aan deze talk op Ted:

    Zo wààr allemaal: vakjes en polarisatie werken niet: niemand valt in de éne of de andere pool – we zitten allemaal ergens tussenin!

    En communicatie! Ja: we vormen ons allemaal beelden – en daar is niks mis mee – maar door benieuwdheid in te zetten (en dus je oordeel even opschorten en vragen te stellen) krijg je een ruimer beeld, en daardoor kan je ook checken wat er van je oorspronkelijke beeld klopt en wat niet.

  11. Pingback: Een stad die inspireert | Bleri Lleshi's Blog

  12. Pingback: Brussel fascineert | Bleri Lleshi's Blog

  13. Pingback: Mijn stinkende grote liefde | Bleri Lleshi's Blog

  14. Pingback: De kracht van taal | Bleri Lleshi's Blog

  15. Pingback: Ismaël, de Ivoriaan | Bleri Lleshi's Blog

  16. Pingback: Gezocht: solidariteit | Bleri Lleshi's Blog

  17. Pingback: De wil en vastberadenheid | Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s