Home

28495_416074574858_617929858_5208893_1421550_nTieners die van de brug springen, minderjarigen die een student verkrachten, zware pesterijen die kinderen tot zelfmoord aanzetten, geweld op school, afpersing, depressies,… Is er wat aan de hand met onze kinderen of zijn excessen bij de jeugd van alle tijden?

“Kinderen zijn het product van hun tijd,” zegt jongerenwerker Bleri Lleshi. “Ze leven in een bikkelhard systeem dat focust op materialisme, succes en competitie. Dat leidt tot stress, onzekerheid, frustraties en excessen.”

Bleri Lleshi is een Brusselse politiek filosoof, blogger en documentairemaker die veel met jongeren werkt.

RL: Is er iets aan de hand met onze jongeren?

Bleri Lleshi: “Er is zeker iets aan de hand met onze jongeren, maar dat ligt niet aan henzelf. Ons systeem is fout. We leven in een succesmaatschappij waarin alles draait om materialisme, consumptie en eigenbelang. Jongeren vinden het belangrijk om daarin mee te kunnen draaien. Maar door de stijgende kinderarmoede en socio-economische problemen wordt dat voor een grotere groep almaar moeilijker. Onze hele maatschappij is doordrongen van de competitie. Iedereen wil gezien worden, succesvol zijn, uitblinken. Je maakt het pas als je beter bent dan de rest. Dat leidt tot stress, onzekerheid, faalangst en frustraties bij jongeren. De media focussen ook maar op drie groepen jongeren: het zogenaamde crapuul dat vanalles mispeutert, de slachtoffers en de bekende acteurs, sporters en talenten die deelnemen aan The Voice en So You Think You Can Dance. Maar daar zit een heel brede groep tussen die nooit aan bod komt. Je zal in deze maatschappij maar een ‘gewone’ jongere zijn.”

RL: Zijn jongeren minder weerbaar dan vroeger?

Lleshi: “Jongeren zijn minder weerbaar, omdat we hen zo máken. We voeden hen op als kritiekloze wezens. Op school moeten ze vooral veel van buiten leren en in de pas lopen. Er is te weinig discussiecultuur in dit land. Jongeren komen te vaak van de schoolbanken zoals auto’s uit de fabriek: als massaproducten die te weinig creatief hebben leren denken. Ze dénken wel dat ze mondig zijn, maar het is vaak inhoudsloos. Dat brengt niks bij. Als we jongeren leren om kritisch na te denken en pas te praten als ze zich in iets hebben verdiept, zullen ze ook beter gewapend zijn in het leven en tegen stress en depressies.”

RL: Veel ouders gaan met twee werken en hebben weinig tijd voor hun kinderen. Speelt dat een rol?

Lleshi: “Ik denk het wel. Er is te weinig band tussen jongeren en hun ouders of leraars. Vaak hebben de ouders nauwelijks tijd voor hun kinderen,en als ze dan toch tijd vrij maken noemt men dat ‘quality time’. Dat is verkeerd. Ouders zouden eigenlijk moeten uitleggen dat je die dingen niet nodig hebt om gelukkig te zijn. Ouders moeten opnieuw meer met hun kinderen bezig zijn. Opvoeding is essentieel en de ouders hebben hier een verantwoordelijkheid te dragen willen ze hun kinderen sterk maken en een betere toekomst bieden”

RL: Alles kan in de moderne maatschappij. Gaan jongeren gebukt onder dat overaanbod aan keuzes?

Lleshi: “Hébben we wel zoveel keuzes? In de supermarkt wel, ja. Maar daarbuiten zijn er heel veel zekerheden weggevallen. Vroeger wist je: als ik goed studeer, ga ik een goeie job hebben, een huis kunnen kopen, mijn kinderen een stabiele thuis kunnen geven. Welke jongere kan dat vandaag nog zeggen? Ik ken veel jongeren die, zelfs met een hoger diploma, nergens aan de bak komen.”

Bleri Lleshi ziet tal van oplossingen en benadrukt dat hij niet pessimistisch is. “Ik werk in Brussel vaak met wat men ‘moeilijke’ jongeren noemt. Als je hen verantwoordelijkheid geeft in een boeiend project, sta je ervan versteld wat ze allemaal kunnen. Het sterker maken van jongeren moet beginnen op lokaal vlak: bijvoorbeeld door jongeren te laten meewerken aan documentaires, blogs en buurtprojecten,… Door hen een forum te geven om hun mening, verhalen en ervaringen naar buiten te brengen. Het is aan de overheid om zulke initiatieven te ondersteunen.”

“Daarnaast moet het onderwijs hervormd worden. Elke professor vindt dat er te veel competitie in ons schoolsysteem zit, maar niemand doet er wat aan. Bereid kinderen voor op een latere job, maar maak er ook kritische burgers van en laat ruimte voor afwijkende meningen. Jongeren hebben ook behoefte aan zingeving. Maar, ze weten niet waar ze daarvoor terecht kunnen. Daar ligt misschien wel een kans voor jeugdbewegingen en hulpverleners. Met jongeren werken is meer dan hen een bal of een computerspel geven. Je moet hun problemen ook bespreekbaar maken en vooral hen serieus nemen.”

Raf Liekens, GVA 1/12/12

Foto: Lucia Russo

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi

5 thoughts on “Wat is er aan de hand met onze jeugd? Interview met Bleri Lleshi (GVA 01/12)

  1. Mooi artikel Bleri. Ik ben persoonlijk ook fan van een meer filosofische aanpak op jongere leeftijd aan de hand van de levenskunst bv. Ook de esthetische opvoeding moet zeker niet onderdoen aan het kritische. We hebben naar mijn denken vooral nood aan een kunstige en filosofische opvoeding. Al is dit een eeuwenoude ideaal dat veel kritiek mag krijgen.

  2. Pingback: Wat is er aan de hand met onze jeugd? Interview met Bleri Lleshi (GVA 01/12) « Dirk Lagast

  3. Kunstenaars en filosofen hebben in alle tijden een belangrijke rol gespeeld. Door hun werk te tonen, door hun stem te laten horen. Dat is vandaag zeker ook nodig! Wanneer we iets belangrijk willen zeggen of uitdrukken grijpen we vaak naar een kunstwerk of een citaat om dit kracht bij te zetten. Kunstenaars en filosofen kunnen mensen hierin begeleiden en orienteren zodat elk kind en elke volwassene zichzelf nog meer en beter kan uitdrukken over wat zij voelen en denken, wat belangrijk is voor ieder van hen. Kunst en filosofie zouden hoofdvakken mogen zijn, naast taal en wiskunde, want zij bieden “INHOUD” welke te maken hebben met de levensvragen: wie ben ik, van waar kom ik, waar wil ik heen. Wat wil ik bijdragen aan deze wereld terwijl ik leef. Ik pleit ervoor dat het belang dat deze wereld, of onze maatschappij, en alle scholen hechten aan “wiskunde” en “taal”, gerelativeerd wordt, en vakken als filosofie, kunst ( brede zin), WO, aan belang winnen, op gelijke hoogte komen, dus een gelijk aantal punten/uren voor elk vak. Het is niet logsich dat er vakken zijn met een veel hoger aantal punten ( dus belangrijker?) dan andere. Filosofie of nadenken over zichzelf en het leven, lijkt me dan nog het belangrijkste vak. In ieder geval het belang in aantal punten uitgedrukt zou men moeten schrappen. Men moet veel meer levensbeschouwelijk leren, nadenken over zichzelf en de wereld waarin we leven. Men steekt of vraagt veel te veel tijd te besteden aan inhouden die veel te ver van het “leven” staan. Wil men een andere maatschappij ontwikkelen dan denk ik moet het onderwijs inhoudelijk ook veranderen, de accenten verlegd worden, tijd en aandacht herverdeeld. Een debatcultuur ontbreekt totaal vind ik, dat wil zeggen luisteren naar de anderen, andere standpunten, zelf een standpunt leren verdedigen, argumenten leren formuleren, goed onderbouwd, ook een standpunt leren verdedigen wanneer men de einige is die er zo overdenkt. Dit vraagt tijd en begeleiding. Leren aandacht en respect hebben voor een andere mening of standpunt. Dit lijkt me waardevoller dan angst om punten te verliezen voor foute spelling, of foute optelling. Het woord “fout” zou men mogen, moeten schrappen. Studenten nemen dit zeer vaak in de mond: het is fout wat ik doe, wat ik denk, schrik om “fouten” te maken. Hoe kan men dan “leren”? Hoe kan men dan met mislukking leren omgaan? Filosofen en kunstenaars denken hierover na, gaan hiermee om, doen er iets mee.
    Picasso zei in een documentaire: als iets fout gaat dan creëer ik iets nieuws met die fout! In dat opzich heb je “fouten” en “mislukkingen” nodig om na te denken, om oplossingen te zoeken. De speech van “El Presidente” , José Mujica van Uruguay, zou een interessante invalshoek zijn om een nieuwe vorm van onderwijs te starten. Hoe kunnen we een nieuwe cultuur creëeren, een nieuwe vorm van maatschappij, waarin succes een andere invulling krijgt, waarin ruimte is voor diversiteit, waarin men niet hoeft zich “aan te passen” aan een “groep”. Waarin men niet uitgestoten wordt, niet meetelt wanneer men een andere stijl heeft dan wat de “mode” of de groep dicteert. Hoe kan men er toe komen dat “geld” niet de norm is? Of niet determinerend of men mag meedoen of niet. Hoe komen we tot een meer humane wereld waarin de betrachting de ander te respecteren ook in zijn verschillend zijn hoog op de agenda staat, hoger dan status, auto, huis en geld op de bank. Aan kunstenaars en filosofen : ik wens jullie de toekomst!

  4. Pingback: Mais qu’est-ce qui se passe avec notre jeunesse? Entretien avec Bleri Lleshi (GVA 01/12) « Bleri Lleshi's Blog

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s