Home

BleriLleshiWat hebben ze gemeen: een uitstap naar Gent waar ik moest spreken over jeugdcultuur en één naar de groentenwinkel hier bij mij om de hoek ? De huidige crisis.

Iedereen hetzelfde verhaal

Op het forum jeugdcultuur in Gent had ik het over de jongeren in het algemeen, gaande van hun identiteitsconstructie tot de harde socio-economische realiteit waarmee ze geconfronteerd worden. Een aantal van de aanwezigen reageerden verontwaardigd op mijn uiteenzetting. Het ging om een aantal mensen werkzaam bij de jeugddienst van de stad Gent, u weet wel, die rode stad in Vlaanderen. Ze begrepen maar niet waarom ik het over het socio-economische aspect had. Wat heeft die realiteit te maken met jeugdcultuur? Niet alleen wilden ze dat deel van het verhaal niet horen, ze waren het ook oneens met mij over mijn stelling dat de grote problemen daar liggen. Ze zijn niet de enigen.

Men verwacht dat we allemaal hetzelfde verhaal vertellen. Het verhaal dat momenteel domineert. Namelijk: onze jongeren deugen niet, ze hebben geen discipline en weinig besef van normen en waarden. Bovendien is spreken over socio-economische factoren ‘not done’ anno 2012 . Dat is iets voor wereldvreemde marxisten. Dat we anno 2012 middenin een sociale en economische crisis zitten blijkt weinig indruk te maken.

Dat werd me nog duidelijker op het einde van deze studiedag. Eppo Van Nispen tot Sevenaer, directeur van een Nederlandse Stichting, mocht de dag afsluiten met een netjes voorbereide presentatie. Wat mij vooral is bijgebleven van zijn presentatie en de inhoud ervan, is dat het allemaal zo erg niet is en zelfs best wel leuk.

Wie voelt de crisis?

Laat me een voorbeeld aanhalen. Op een bepaald moment vraagt hij het publiek of er nu werkelijk een crisis aan de gang is? En was er iemand in de zaal die de crisis nu voelde? Hij begreep maar niet waarom men beweert dat de huidige generatie jongeren het moeilijker zou hebben dan vorige generaties als je ziet wat ze allemaal in handen hebben, al die technologie.

Gezien de spreker de mening van het publiek vroeg en ik tientallen koppen ermee zag instemmen dat er inderdaad misschien wel geen crisis is, en dat we die ook niet voelen, vroeg ik het woord en legde ik kort uit waarom ik denk dat er wel een crisis gaande is en waarom heel wat van ons die ook voelen, maar ons daar misschien niet zo bewust van zijn. Ik voegde daar aan toe dat we toch niet zo optimistisch kunnen zijn over de situatie van  jongeren en hun perspectieven voor de toekomst, als we niet met radicale veranderingen komen. ‘Interessant, ik kom er later op terug’ zei hij. Terwijl hij dat zei wist ik dat hij daar niet op terug zou komen en dat heb ik goed geraden want daarover geen woord meer, wel over hoe het allemaal nog ‘leuker’ kan worden voor onze jongeren.

De groentenwinkel om de hoek

Het antwoord op zijn vraag of er nu een crisis is en of we die ook voelen, kreeg ik onlangs van de verkoper in de groentenwinkel hier bij mij in de buurt in Brussel. De groentenwinkel waarvan sprake vertelt ook een beetje de geschiedenis van de migratie hier in de wijk. Eerst was het een voedingswinkel uitgebaat door een oeroude Brusselse familie. Nadien werd de winkel overgenomen door een Portugees koppel. Toen deze mensen oud werden en hun kinderen de zaak niet verder wilden zetten, hebben ze deze doorverkocht aan een Brusselaar van Turkse origine. En een jaar geleden heeft een Bangladeshi de winkel op zijn beurt weer overgenomen.

Met de Turkse eigenaar had ik vaak gesprekken als ik naar de winkel ging.   Met de Bangladeshi verkoper veel minder. Niet alleen is hij nieuw in de buurt, zijn Frans is ook heel beperkt. Bovendien vind ik hem weinig sympathiek vergeleken met de Turkse verkoper.

De crisis: van Bangladesh naar Italië tot en met Brussel

De laatste keer toen hij de prijs noemde van wat ik moest betalen, versprak hij zich en wat uit zijn mond kwam klonk meer Italiaans dan Frans. Ik vroeg hem of hij Italiaans sprak. Hij bleek inderdaad Italiaans te spreken en zelfs de Italiaanse nationaliteit te hebben. Na al die maanden hadden we geen drie zinnen gewisseld, maar nu we in het Italiaans konden converseren, begon hij zijn verhaal te vertellen en bleek hij veel sympathieker dan ik dacht.

Vijftien jaar geleden was hij naar Europa gekomen. Dertien jaar lang werkte hij in een Italiaanse fabriek. Tot een jaar geleden. Toen ging de fabriek dicht. Hij had geen werk meer en ook na een maandenlange zoektocht vond hij nog steeds geen werk. Hij werd gedwongen om zijn vrouw en kinderen terug te sturen naar Bangladesh en alleen verder op zoek naar werk te gaan.

Zo kwam hij twee maanden geleden in Brussel terecht. De eigenaar van de groentenwinkel bleek net zoals hij een Bangladeshi te zijn die in Italië heeft gewoond, maar nu in België verblijft. Over zijn werk was de verkoper weinig lovend. ‘Ik werk van 8 uur ’s morgens tot 10 ’s avonds en wat ik verdien is iets meer dan duizend euro. Als het een maand echt goed gaat dan is dat 1300 euro. Met dat geld moet ik mezelf en mijn familie onderhouden’. Ik vraag hem of hij een ander werk aan het zoeken is. ‘Neen, want ik heb geen tijd. Ik werk zeven dagen op zeven. Als ik thuis kom van het werk dan maak ik wat eten voor mezelf en ga slapen’.

Nu begreep ik beter waarom zijn Frans zo beperkt was, waarom hij mij weinig sympathiek over kwam, waarom hij bijna altijd aan het bellen was (heel waarschijnlijk met zijn vrouw en kinderen) als ik de winkel binnenkwam, waarom hij altijd zo triest leek, en wat de crisis voor deze man betekende. En nu dat ik het begreep wist ik niet wat zeggen behalve ‘ik blijf een trouwe klant hier’. Veel zal hij niet hebben gehad aan deze woorden want er zal veel meer moeten gebeuren om uit de huidige crisis te geraken, voor hem, voor mij en ons allemaal. Dat beseften we beiden al te goed.

Bleri Lleshi is politiek filosoof

https://blerilleshi.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi


One thought on “Crisis. Waar? Welke crisis?

  1. De duizenden werklozen en armen overal in Europa, zelfmoordplegen enz en dan gaan zeggen geen crisis. Onbegrijpelijk!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s