Home

 

Na de onderwijskloof is nu ook de loonkloof tussen de migranten en de autochtonen nergens in Europa zo groot als bij ons. Bovendien zijn de migranten ook koplopers ‘in armoede belanden’. En toch blijft het stil. Heel stil zelfs.

Een kloof duidt op ongelijkheid. En die ongelijkheid blijft maar toenemen in ons land. Weinigen zullen ontkennen dat sociale ongelijkheid vandaag in Brussel het grootste probleem is.

Maar als we het over migranten hebben, komen allerlei excuses naar boven. In dit land heeft men nooit de verantwoordelijkheid genomen om zelfs maar na te denken over de positie van de migrant in de samenleving.

Valse beloftes

Ondanks de komst van de niet-Europese migranten was men tot eind jaren tachtig gewoon niet bezig met de migrantenkwestie. Ze werden naar hier gehaald om het zwaarste werk te doen toen we ze nodig hadden. We haalden ze naar hier met beloftes dat we zouden zorgen voor degelijke huisvesting, ondersteuning en de mogelijkheid om hun religie te beleven. Achteraf bleken dat valse beloftes. Want wat men vooral deed, zowel vanuit het beleid als door de gewone man in de straat, was de migranten negeren. Doen alsof ze niet bestaan.

Men noemt dit de ‘laisser-faire’ periode. Op een bepaald moment toen werd vastgesteld dat de migranten -of beter gezegd de gastarbeiders- niet terugkeerden naar eigen land, maar zich hier hadden geïntegreerd, konden we niet anders dan met een plan komen. In 1986 (Witboek integratiebeleid inzake migranten in Vlaanderen-België) spraken we over de sociale en economische integratie van deze mensen die in moeilijke omstandigheden leefden in de armste wijken van het land.

Een lang leven was dit discours niet gegeven. Met de opkomst van het Vlaams Blok begin jaren ‘90 ging het gesprek niet langer over de socio-economische integratie maar werden cultuur, ethnie en religie bepalend. Het ging niet langer over de structurele problemen waarmee de migranten kampten. Vanaf nu waren de migranten zelf het probleem, want ze waren anders dan de rest. Zo onststonden de problemen van de multiculturele samenleving.

Moeilijker te negeren

Die problemen bleven, ondanks het feit dat we ondertussen aan de derde en vierde generatie zitten van families uit die migratiestromen. Die generaties zijn eerst en vooral Brusselaars, Antwerpenaars, Luikenaars of Limburgers, maar dat interesseert ons weinig.

Die nieuwe generaties zijn ook zichtbaarder en met de zichtbaarheid namen de problemen toe, want we kunnen hen moeilijker negeren.

En als veel van deze migranten het niet pikken dat ze structureel ongelijk en onrechtvaardig behandeld worden, als ze het racisme en de discriminatie aanklagen, als ze schreeuwen om werk, onderwijs en huisvesting en als ze nu en dan in opstand komen, dàn staan onze media op de eerste rij om het over de migranten te hebben. Niet over de problemen van migranten maar over de migranten als probleem. Behalve de media heb je ook de politici die ons lieten weten dat de multiculturele samenleving failliet is.

Crisis

Tot zover een hele korte en algemene historische schets. In werkelijkheid is de multiculturele samenleving niet failliet, want onze samenleving wordt steeds diverser en in steden zoals Brussel vormen de blanke Belgen al lang de minderheid. Wat wel is mislukt is het systeem waarvan onze samenleving deel uitmaakt.

We zitten middenin een crisis die geen einde kent. Het kapitalistische systeem kent de zoveelste crisis op rij. Zoals altijd is het vooral crisis voor de armen, voor zij die uitgesloten worden en voor de gewone man. Het is geen crisis voor de rijken want hun rijkdom is alleen maar toegenomen. Het is door de crisis dat steeds meer mensen zich realiseren wat de echte problemen zijn. Problemen zoals armoede, pover onderwijs, erbarmelijke huisvesting, slechte gezondheid, discriminatie op de arbeidsmarkt… zijn problemen die de migranten al van hun eerste dagen in dit land kennen. Als de samenleving failliet is, dan zijn wij allemaal verantwoordelijk en niet één bepaalde groep.

Discriminatie, racisme en uitsluiting

Om terug te komen bij het begin. Drie belangrijke aspecten van het dagelijkse leven van elke burger in dit land zijn werk, onderwijs en huisvesting. Wel: voor twee van de drie blijkt dat migranten het nergens in Europa moeilijker hebben dan in ons land.

Wat lezen we hierover in de media? Hoeveel reportages zien we op tv? Hoeveel artikels of opiniestukken in de krant? Hoeveel gasten horen we op de radio die het komen uitleggen? Niets.

Wat zegt de overheid over deze cijfers die een weerspiegeling zijn van een harde realiteit? Iets vernomen van de minister van werk? Of de minister van onderwijs? Reacties van politieke partijen of politici? Niets.

Daarentegen: hoeveel hebt u de afgelopen dagen gelezen, gehoord en gezien over de hoofddoek? Of weet u nog hoe onze politici binnen de kortste tijd een wet konden stemmen om de boerka te verbieden? En diezelfde politici negeren al jaren de socio-economische realiteit van de migranten en bestempelen vragen naar een beter beleid als verpampering.

Ik en die duizenden migranten in dit land die dagelijks met discriminatie, racisme en uitsluiting worden geconfronteerd, terwijl bijna de helft van de migranten in armoede zitten, zien die pampers niet.

Wanneer gaat men de problemen erkennen waarmee migranten te kampen hebben en wanneer gaat men acties lanceren om die problemen aan te pakken?

Dieper in de put kan de migrant in dit land niet geraken.

Bleri Lleshi is politiek filosoof

Uit: Deredactie.be 12-03-12

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s