Home

Niet tot de kern doorgedrongen

De Arabische wereld staat nog steeds in rep en roer. In Syrië worden de burgers dagelijks omsingeld door de tanks van het dictatoriale regime, in de Golfstaten is het nog steeds onrustig en Iran blijft in het vizier van de Verenigde Staten en andere westerse mogendheden. Baharak Bashar, een Belgisch-Iraanse, besloot voor haar boek ‘Djenghis, democratie en vrouwen. Een Iraanse van Gent naar Cairo’ een reis te maken door die Arabische wereld.

Op haar dertiende vluchtte Bashar met haar moeder van Iran naar België. Samen waren ze op zoek naar een beter leven, naar vrijheid. Bijna twintig jaar later legt ze samen met haar partner de omgekeerde weg af in hun camper Djenghis. In ‘Djenghis, democratie en vrouwen’ lezen we haar belevenissen.

Hoewel Bashar iemand is met een sterke eigen mening, kan ze niet verstoppen dat ze in het Westen is opgegroeid. Haar denken is door onze samenleving beïnvloed en dat verklaart misschien een heel aantal van de problemen in haar boek. De gesprekken met de mensen die ze onderweg ontmoet zijn oppervlakkig. Echt wijzer word je er niet van. Bashar slaagt er niet genoeg in om zich open te stellen voor de verhalen die haar verteld worden, vooral niet wanneer die ingaan tegen haar vrijgevochten, feministische overtuiging. De auteur wil een aantal stereotypes en clichés de kop indrukken, maar eindigt zelf in clichés.

De eerste helft van het boek handelt over Balkanlanden zoals Bosnië en Albanië. Tot onze spijt lazen wij hier niets dat we nog niet wisten. Nadien komen Turkije en Koerdistan aan bod. In deze stukken, en dan zeker de delen over de Koerden met wie ze zich duidelijk verbonden voelt, lukt het Bashar wel om wat dieper te graven. Maar het is wachten tot ze in Syrië arriveert voor ze ons werkelijk kan boeien.

Het gedeelte over de Arabische landen is veel beter uitgewerkt. In Syrië wordt er met een imam een echt gesprek aangegaan over de islam. Bashar beschrijft met zeer veel inlevingsvermogen de diepe wonden die er in Libanon geslagen zijn. Bovendien schetst ze een uitstekend beeld van de socio-economische situatie in Jordanië en Egypte.

‘Djenghis, democratie en vrouwen’ geeft een pessimistisch beeld van de landen die Bashar bezoekt. Na het lezen van dit boek zal je niet snel geneigd zijn om deze streek ooit zelf te bezoeken. We gaan hier niet ontkennen dat er heel veel misloopt in al die landen, maar er valt ook heel wat positiefs te vertellen en dat wordt veel te weinig gedaan.

Bashar is duidelijk gepassioneerd door de mensen die er leven, maar toch komt die gedrevenheid er niet altijd even goed uit. Je hebt vaak het gevoel dat ze in dit boek minder landen had moeten behandelen, maar meer tot de kern had moeten proberen door te dringen. Nu is ‘Djenghis, democratie en vrouwen’ vaak erg repetitief. De vele tussentitels geven alvast aan dat de vlotheid ontbreekt. Bovendien bevat het boek ook een aantal grove fouten: Ariel Sharon is nooit de president van Israël geweest en Sali Berisha is van de Democratische Partij en niet de Socialistische Partij.

Toch is ‘Djenghis, democratie en vrouwen’ het toch waard om eens ter hand te genomen te worden, want ondanks al onze kritiek is Bashar er toch in geslaagd om een stap verder te gaan dan Jan Leyers en zijn stereotyperende ‘De weg naar Mekka’.

Bleri Lleshi

Uit: Cutting Edge 05-03-12

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s