Home

In deze tijden van sociale afbraak en middenin verschillende crisissen: financiële, economische, energie, euro… is staken meer dan een recht. Het is een plicht.

Het is rustiger dan gewoonlijk in mijn wijk. Geen trams, bussen, gehaaste postbodes en weinig mensen die ’s morgens al vroeg aan de dag beginnen. Het is stakingsdag.

Het zal u waarde lezer niet ontgaan zijn, want de afgelopen dagen is er heel wat media aandacht geweest rond deze staking. Het beeld dat vooral aan bod komt is dat van de niet-stakers, zij die anderen en zo je wil het land, niet in de steek laten. Af en toe mogen ook de stakers aan het woord.

De toon is gezet. Stakers tegen niet-stakers. Het regent reacties aan alle kanten. Niets is makkelijker dan mensen tegen elkaar opzetten, zeker vandaag, waar iedereen moet zien te overleven in deze tijden van crisis, onzekerheid en doorgedreven individualisme dat niet veel verschilt van egoïsme.

De jongeren zouden niet warm lopen voor de staking. Vanuit de migrantengemeenschap (waar je natuurlijk ook stakers en niet-stakers hebt) krijgen we geen reacties te horen, want staking is niet iets dat hen aangaat of wat we met hen associëren. Wat natuurlijk niet klopt, maar media en politiek zien het anders. Als het over sociale en economische problemen gaat tellen de migranten niet mee, gaat het over culturalistisch geklets dan krijgt ze een microfoon onder de neus.

Ik zie het als mijn plicht om als jongvolwassene, met een migrantachtergrond en vooral als Brusselaar en burger van dit land een andere kant te laten zien. Laat me kleur bekennen: ik ben voor de staking. Graag vertel ik waarom.

Staken is een sociaal recht. Vandaag kan men kiezen om te staken of niet te staken. Ooit was die keuze er niet. Zoals het stakingsrecht zijn er in ons land tientallen andere sociale rechten die we vandaag genieten. Deze sociale rechten waren geen cadeau van de politieke en economische elites. Het zijn rechten waarvoor arbeiders, burgers lang voor hebben gevochten. Soms zelfs met hun leven voor hebben betaald.

Het is daarom belangrijk om te weten, vooral voor de niet-stakers en de jongeren dat voor elk van die sociale rechten die wij vandaag genieten, strijd werd geleverd.

Ik wil een voorbeeld aanhalen. Vandaag leeft meer dan 15% van de Belgische bevolking in armoede. In Brussel is dat zelfs een op drie Brusselaars. U kan zich inbeelden beste lezer, hoe groot de armoede vandaag zou zijn zonder die sociale rechten.

Zoals ik al zei horen we vanuit de migrantengemeenschap weinig stemmen over de staking. Ik ben van mening dat wij meer dan eender wie deze staking moeten steunen. Wij voelen aan den lijve wat het vandaag betekent om voor je rechten te strijden. En we weten ook beter dan een ander wat het betekent om geen of weinig sociale rechten te hebben. Daarvoor hoeven we maar naar ons land van origine te kijken. Voor ons dus makkelijker te begrijpen dan voor mensen die deze rechten als vanzelfsprekend nemen.

Men is vandaag vrij om te staken of om niet te staken, maar we moeten met zijn allen bewust zijn over wat op het spel staat. Daarom is het erg belangrijk dat elke burger in ons land op zijn minst geïnformeerd wordt over de geschiedenis en de betekenis van de sociale rechten die we vandaag hebben. Niet om in het verleden te blijven steken, maar om met deze rechten op een goede manier om te gaan.

Als ik zie wat de tendensen zijn in het kapitalistische systeem, dan is staken voor mij een plicht. We zijn niet het eerste en ook niet het laatste land waar de politiek voor sociale afbraak kiest. In andere landen zoals de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, twee van de eerste landen die voor het neoliberale sociale beleid kozen, werd die keuze al veel eerder gemaakt. De resultaten van deze sociale afbraak, van het afpakken van sociale rechten zoals o.a het recht om je te verenigen in vakbonden, of het recht om te staken, het recht op een sociaal vangnet en andere belangrijke sociale rechten, zie je vandaag in de miljoenen mensen die in uitsluiting en armoede leven.

In veel landen is de sociale zekerheid zoals die in ons land bestaat een droom. Ergens anders moeten mensen hun huis of andere bezittingen opgeven om een dure operatie te ondergaan omdat ze geen recht hebben op gezondheidszorg. Een realiteit die velen onder ons zich niet kunnen voorstellen.

Als we realiseren wat op het spel staat dan gaan we verder kijken dan ons eigenbelang. Deze stakingsdag kwam u niet goed uit, het was op een vervelend moment of u bent gewoon tegen omdat u staken weinig zinvol vindt? Allemaal goed en wel, maar besef dat wie vandaag staakt ook voor uw rechten staakt. En dit verdient solidariteit. Solidariteit die belangrijk is voor uw toekomst en voor de toekomst van de samenleving waarin u leeft.

Sociale rechten afpakken van de burgers van een land betekent niet louter mensen in armoede en uitsluiting duwen. Het is een misdaad in deze harde tijden. Zeker als er alternatieven zijn. En die zijn er, maar dan moet men aan de elites raken en dat durft men niet, en dus moet de gewone burger opdraaien voor de crisis.

Sociale afbraak zegt ook iets over het land zelf. En dat is niet iets om trots op te zijn.

Bleri Lleshi is politiek filosoof

https://blerilleshi.wordpress.com

https://www.facebook.com/Bleri.Lleshi

Twitter @blerilleshi

One thought on “Staken is een plicht

  1. Hey, ik vind wat je schrijft erg mooi. Staken is een recht/plicht en wij leven hier allemaal samen in een mooi land met vele mogelijkheden en mooie sociale rechten. Andere middelen om het staatstekort “terug te drinken” zijn er, en worden volgens mij door een te liberale visie en aanpak niet aangesproken.

    Maar, waar het vandaag over ging gaat volgens mij niet om die 15% in de Brusselse armoede mee te redden. Waar het vandaag over ging is een betoog van mensen die niet tot die 15% horen, naar mijn mening verre van. Het gaat vandaag over overheidsambtenaren welke een goed basisloon hebben en de hoogste pensioenen hebben in het land. Het gaat hier niet om een betoog om de armsten te helpen. Ik ben volledig akkoord met u als u zegt dat de mensen die het moeilijk hebben in de samenleving, dat men deze niet aan hun lot mag overlaten of met een marginaal pensioentje zomaar kan wegcijferen en wegmoffelen.

    Vandaag gaat het niet over het beschermen van sociale rechten waar ooit mensen voor zijn gestorven. Als ik kort door de bocht mag gaan zijn het de mensen die nu goed en slapend in het kapitaistische systeem zitten welke nu even wakker worden op een donderdag omdat er aan hun goed bestaan op een beperkte manier wordt gemorreld, zeker als je het vergelijkt met andere maatregels in Eurpa. Als men wat zou wegnemen van die luxe, en men transfereert dit naar de pensioenen van de armsten onder ons dan zou die 15% al minder moeten krabben om rond te komen. Het is een samenloop van een vorige generatie welke op te grote voet heeft geleefd en mistoestanden in de financiele wereld. Natuurlijk zijn er ook andere middelen om dit uit te voeren. Vandaag worden deze 15% helemaal vergeten! Er zou een herverdeling moeten komen van de rijkdom van het sociale systeem met weliswaar een beleid van zij die moeite doen ook beloond worden. Zonder de mensen te vergeten welke geen moeite kunnen doen natuurlijk.

    Het is een debat geworden over staken of niet staken, waarbij men het onderwerp vergeet, over jongeren tegen ouderen, ….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s