Home

Eigenlijk verbaast het al niet meer dat Noord-Afrikanen moeilijk binnen geraken in discotheken, maar de resultaten van de test die de Brusselse antiracismegwerkgroep Mrax uitvoerde, blijven toch onthutsend.

Mrax verdeedlde een tiental jonge vrijwilligers in een groep blanken en een groep allochtonen. Gewapend met een verborgen camera van RTBF- programma On n’est pas de pigeons testten ze uit of de gorilla’s aan de ingang van de discotheken hen binnenlieten. Terwijl de blanke bende in elke boîte vlotjes naar binnen wandelde, ving de ‘gekleurde groep’ met (Noord)-Afrikaanse jongeren overal bot. De portiers gebruikten excuses als ‘je kledij is niet goed’ of ‘ik ken je niet, je bent hier geen vaste klant’. Nochtans was hun kledij perfect aangepast aan de eisen die de discotheken stelden. Mrax overweegt om klacht neer te leggen tegen de discotheken wegen racisme. Ook Bleri Lleshi (Brusselaar, politicoloog, sociaal jongerenwerken én kenner van het Brusselse nachtleven) wil deze test niet blauwblauw laten.

Bleri Lleshi: “De namen van die discotheken moeten bekendgemaakt worden. We moeten stappen ondernemen. Wat is anders het nut van dit soort tests?”

Verbaast dit resultaat u nog?

Lleshi: “Ja, omdat dit Brussel is, een multiculturele smeltkroes. Dat het soms moeilijk is, was bekend, maar dat er werkelijk niemand binnen raakte, is choquerend.”

Hoe komt dat? Het vooroordeel dat ze keet gaan schoppen?

Lleshi: “Mogelijk, maar dat is idioot. Je hebt altijd jongeren die keet schoppen, maar daarom moet je toch niet elke Noord-Afrikaan weigeren? Mensen die naar een discotheek gaan, zijn niet de moeilijke gasten die stelen om aan geld te geraken. Wie daar een avond kan doorbrengen, hééft geld en mooie kleren. Trouwens, als blanke Vlamingen of Oost-Europeanen vechten, gaan ze die de volgende keer dan ook allemaal weigeren?”

Als de namen van die discotheken bekend worden, vreest u dan niet dat die clubs net populairder gaan worden bij een bepaald publiek?

Lleshi: “Het probleem is niet het publiek. Wie in Brussel uitgaat, doet dat voor een stuk voor dat multiculturele. Dit heeft louter te maken met het beleid van de uitbaters en de portiers. Laatst ging ik naar een club waar ik vaker kom. Deze keer mocht ik niet binnen, omdat ik twee Spaanse en een Turkse vriend bij me had. Dat waren professoren en doctoraatstudenten. Ik heb dat proberen uit te leggen aan de portier, maar het hielp niet. Achteraf heb ik klacht ingediend bij de politie en gebeld met de uitbater. Ik kreeg een gratis uitnodiging voor mij en mijn vrienden en heb hem verteld dat ik voortaan altijd naar de media zou stappen als ik nog zoiets hoor”.

“Maar er wordt niet alleen gediscrimineerd op kleur. Sommige discotheken in de Louizalaan willen vooral een heel chique cliënteel dat dure flessen champagne kraakt. Die willen geen simpele vogels over de vloer. Als ik daar aankom in een pak van Armani en een chique wagen, mag ik zo binnen. Laten zien dat je geld hebt, is minstens even belangrijk”.

Raf Liekens

Uit P-Magazine nr 39 27/09/11

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s