Home

De situatie van de jeugdzorg in België is op zijn zacht gezegd zorgwekkend. Wekelijks komen allerlei cijfers en nieuws naar boven die laten zien dat er heel wat misloopt.

Maar liefst 26.687 minderjarigen zitten de bijzondere jeugdzorg en 3.736 kinderen en jongeren staan op een wachtlijst. Het zijn maar enkele cijfers die die de omvang van het probleem tonen. Vorig jaar werd daarom een ad hoc commissie jeugdzorg opgericht onder de leiding van Else De Wachter. Samen met John Combrez, die ook in deze commissie zetelde, schreef ze het boek ‘Kansen voor kinderen’.

De kritiek op de jeugdzorg is niet nieuw. Al toen jaar lang wordt de sector met dezelfde problemen geconfronteerd. Tijd voor verandering dus. In verschillende bijdrages uit het werkveld schuift ‘Kansen voor kinderen’ tien klemtonen naar voren. Op die manier laat dit boek zien wat er zou moeten gebeuren om de jeugdhulp en de jeugdzorg op de juiste richting te krijgen. De auteurs hopen dat deze ideeën mensen aan het denken zullen zetten.

Een eerste belangrijke bekommernis is het foutieve beeld dat er over de jeugdzorg bestaat. Jan Publiek ziet de sector als een verzameling delinquente jongeren, die alleen maar problemen veroorzaken. In werkelijkheid gaat het hier echter om minder dan tien procent van de gasten. De rest zijn jongeren die op een of andere manier in problemen zijn gekomen. De auteurs willen daarom een correcte beeldvorming. Bovendien pleiten ze niet voor meer middelen, maar voor een beter inzet van de bestaande middelen.

Als we naar de werking van de jeugdzorg kijken, dan kunnen we moeilijk ontkennen dat er heel wat fout gaat. Om te beginnen is er de diagnose, een element dat dit boek niet kritisch genoeg tegen het licht durft te houden. Men heeft het over preventie en structurele maatregelen, maar er is meer aan de hand. De torenhoge cijfers en het feit dat jongeren met een gedrag dat een beetje anders is steeds vaker als ‘ziek’ worden gediagnoseerd, moeten ons toch aan het denken zetten. Is de definitie van wat wij ‘ziek’ noemen dan niet aan een kritisch onderzoek toe?

In het boek vinden we een aantal zwakke bijdrages die niet veel aan het debat toevoegen, zoals die van Katrien Debreuck en Lieve Mortelmans. Andere bijdrages van Karel De Vos en Rudi Roose durven de dominante logica binnen de bijzondere jeugdzorg wel kritisch in vraag stellen. Ook al gebeurt dit niet op een fundamenteel niveau. De bijdrage van Michel Vandenbroeck ligt in diezelfde lijn, maar deze had gerust wat meer uitgewerkt kunnen worden. Hij had zich bijvoorbeeld eerder kunnen richten op de nieuwe opvoedingsondersteuning dan een algemene kritiek op de oude vormen.

In de pakkende bijdrage van Erwin Mortier en Lieve Blancquaert komt Mike De Preetere aan het woord. Hij is voogd over enkele minderjarige vluchtelingen. De verhalen van De Preetere laten zien hoe rampzalig het beleid is. Deze getuigenis is een schreeuw om actie.

Dit laatste voorbeeld geeft aan dat ‘Kansen voor kinderen’ ondanks de kritische bemerkingen toch een aanzet is om het debat op een hoger niveau te tillen. Alleen hiervoor al is dit boek geslaagd.

Bleri Lleshi

Uit: Cutting Edge 05-09-11

One thought on “Else De Wachter, John Crombez, ‘Kansen voor kinderen’ (2011)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s