Home

Beschrijvende conservatieve journalistiek

Gideon Rachman is lang en overal in de wereld correspondent geweest. Hij schrijft al jaren over thema’s zoals politiek, wereldeconomie en de zakenwereld.

‘Winnaars en Verliezers – een nieuwe vorm van democratie’ (**) is een reflectie op de laatste crisis. Volgens Rachman is er met de crisis van 2008 een einde gekomen aan wat hij ‘de tijd van optimisme’ noemt. Anno 2010 ziet het zorgwekkend uit dus haalt hij de pen naar boven.

In deel I van het boek behandelt Rachman ‘de tijd van grote veranderingen’. Als startpunt in de geschiedenis kiest hij het jaar 1978. Dit is naar zijn eigen zeggen een belangrijk moment. Het gaat om de openstelling van China naar het buitenland door de toenmalige leider Deng Xiapong. Hij staat stil bij Groot-Brittannië waar Margareth Thatcher aan de macht was gekomen. De Verenigde Staten waren ongeveer in dezelfde periode volop in de ban van Reagan-revolutie. De eerste kiemen van de vrijemarkt ontluikten succesvol.

In Europa kregen ze de hulp van Jacques Delors die een enorm belangrijke figuur was in de Franse en Europese politiek. Hij werd tweemaal tot president van de Europese Commissie benoemd. In de Sovjet-Unie was Gorbatjsov ondertussen aan de macht, wat het einde van die Unie zou betekenen.

Rachman spreekt vol sympathie voor de mannen en vrouwen die de drijfkracht vormden achter het globale kapitalisme. Van Thatcher, Reagan tot en met Greenspan: het belangrijkste was het geloof in de markteconomie. En die hebben ze wereldwijd kunnen verspreiden, want de rest van de wereld volgde al snel in wat Rachman ‘de tijd van optimisme’ noemt. In deel II van het boek bespreekt hij een aantal cruciale momenten en figuren zoals Francis Fukuyama en zijn ‘einde van de geschiedenis’; Bill Gates en de triomf van de technologie. Maar wie constant terugkeert is Bill Clinton en zijn win-winwereld. Een visie die optimisch werd gedeeld door leiders overal ter wereld. Rachman besteedt vooral aan de Aziatische voorbeelden veel aandacht.

Met de financiële crisis in 2008 kwam een einde aan dit optimisme. Het Westen zit in crisis en opeens zit de wereld vol problemen. Rachman stelt de economische crisis centraal maar op geen enkel maakt hij een analyse van de betekenis ervan. Er is geen zin waarin hij het kapitalisme bekritiseert. Integendeel, hij is een groot bepleiter van het kapitalisme en hoopt dat het systeem zich herstelt. De VS kunnen hierin een belangrijke rol spelen. Daarom moeten ze terug machtig worden, stelt de auteur.

De andersglobalisten worden belachelijk gemaakt door ze op dezelfde lijn te zetten met Al-Qaeda. Bewegingen zoals Hezbollah en leiders zoals Chavez worden op dezelfde manier benaderd.

Er valt valt weinig te lezen dat echt innovatief is. Het boek komt niet verder dan de typische beschrijvende rechtse journalistiek. Typisch aan de centrum-rechtse The Economist en The Financial Times. Op het einde van het boek verwacht je dat de auteur wat oplossingen of mogelijke uitwegen biedt, maar verder dan slogans ‘rustig blijven en doorgaan’ komt hij niet. Het boek is goed geschreven en bevat heel wat interessante geschiedkundige feiten, maar qua inhoud en analyse komt dit boek te kort.

Bleri Lleshi

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s