Home

Tussen wanhoop en hoop

‘Niemand weet dat ik een mens ben’ (***)  is een pakkend boek waarin de verhalen van een aantal minderjarige vluchtelingen aan bod komen. Het zijn verhalen die zo goed als nooit de media halen.

Het boek is een initiatief van Opvang en Minor-Ndako, twee organisaties die zich inzetten voor deze jongeren. Ze vroegen Erwin Mortier (schrijver) en Lieve Blancquaert (fotografe) om hun verhalen te bundelen. Het resultaat mag er zijn.

Aangezien de meeste jongeren nog steeds minderjarig zijn, moet hun privacy beschermd worden. Vooral voor Blancquaert is het dan niet zo vanzelfsprekend om hun dagelijkse leven weer te geven.

Als vluchtelingen en asielzoekers in de media of bij monde van de politici in het publieke debat komen, is het meestal problematisch. Ons land is vol. Hoe die mensen zo goed mogelijk opsluiten of zo snel mogelijk terugsturen, daar gaat het over. Behalve een aantal organisaties die dicht bij de vluchtelingen staan, zijn er weinig anderen die het voor hen opnemen.

De verhalen van deze jongeren op de vlucht zijn verschillend, maar wat ze samenbrengt is de wanhoop en tegelijk de hoop. Bange terugblikken op het verleden en onzekerheid over de toekomst. Deze jongeren hebben hun huis achtergelaten tegen hun wil, ook al is het stereotype dat men via de media verkoopt net anders. Op die leeftijd je vertrouwde omgeving verlaten, familie en ouders achterlaten of verliezen is een grote trauma voor elk kind. De gevolgen zijn dan ook diepgaand. Ze hebben hun thuisgevoel verloren. Een gevoel die ze nooit terug zullen vinden omdat het niet langer bestaat. Het is kapot.

En toch blijven de jongeren optimistisch, glimlachen ze, zoals een van hen zegt. Wat heeft het voor zin, na wat zij hebben meegemaakt, om de hoop op te geven? Ze hebben al alles verloren. Ze worden geconfronteerd met negatieve percepties die over minderjarigen in gesloten centra bestaan. Ze komen in een heel andere wereld, waar de enige optie doorgaan is. Want wat zou het alternatief zijn?

De meeste jongeren hebben zich neergelegd bij het feit dat ze niet terug kunnen keren. Daarom hopen ze dat ze hier mogen blijven. Ook al is hun situatie moeilijk, er is toch enige bescherming en begeleiding, en ze beseffen heel goed hoe hard het leven zal worden zodra ze meerderjarig zijn en aan hun lot worden overlaten. Ze staan onder druk om te slagen en niets verkeerds te doen. Studeren, werken en dromen dat ze ooit een eigen gezin kunnen stichten om dan misschien toch thuis te komen, daar hebben ze allemaal over.

Dit is een klein boek over een groot thema. Het laat zien dat mensen om verschillende redenen gedwongen worden hun land te verlaten. De foto’s hadden bij momenten wat realistischer gekund, en de tekst ook. Met realistich bedoelen we ‘minder trucage’, want de realiteit is harder. Toch zijn de auteurs meer dan geslaagd in hun opzet de verhalen van de jongeren naar buiten te brengen. Het was – en blijft – hard nodig.

Bleri Lleshi

 

Uit: Cutting Edge 23-11-10

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s