Home

In de Verenigde Staten waren in 2008 iets meer dan 2.300.000 gevangenen. In de VS woont rond 5% van de wereldbevolking terwijl ze bijna ¼ van de gevangenen in de wereld in huis hebben. De criminoloog André Kuhn schreef zo’n vijftien jaar geleden dat Europa weerstand moet bieden aan het Amerikaanse ‘voorbeeld’. Volgens hem hebben VS een slecht voorbeeld gegeven om het te volgen. Hij kreeg ongelijk want in navolging van het zero tolerance experiment in New York, hebben verschillende landen zoals Verenigd Koninkrijk, Nederland en Frankrijk hun voorbeeld gevolgd. Brussel is nu aan de beurt.

“De oorlog is nog niet gedaan”

De grootste politieactie die ooit in Brussel werd ondernomen hebben we net achter de rug. 550 politieagenten met tientallen voertuigen werden ingeschakkeld. Toeval of niet, diezelfde dag kwam men ook met ‘bewijzen’ naar boven dat de afgekondigde nultolerantie van een tijdje geleden wel degelijk werkt. Deze actie moest het startschot geven, want hoe ‘impressionant’ de cijfers ook zijn, volgens Gaëtan Van Goidsenhoven, burgemeester van Anderlecht, “is de oorlog nog niet gedaan”.

De minister van Binnenlandse Zaken, Annemie Turtelboom is ervan overtuigd dat “meer blauw op straat komt de veiligheid ten goede”. De directeur van de Brusselse Gerechtelijke Politie, Glenn Audenaert, grijpt naar het bekende voorbeeld van New York waar ‘zero tolerance’ volgens sommige tot positieve cijfers heeft geleid. Brussel zal dat voorbeeld volgen, want “net als in New York zullen we de hele stad kuisen” beweert Audenaert. Hij doet er een schepje bovenop en belooft binnen twee jaar een bendevrij Brussel. Hoe indrukwekend de gespierde taal van deze ‘nultolerantie kliek’ ook mag zijn, ik heb veel vragen bij deze aanpak. Deze is volgens mij, zeker op lange termijn, niet de juiste, want we zullen hiervoor een zware rekening gepresenteerd krijgen in de toekomst.

Simplistische aanpak

De nultolerantieaanpak is aantrekkelijk voor bepaalde politici en politiemensen omdat het een simplistische aanpak van het probleem van de wanorde biedt. Ze beweren dat de sociale, politieke en economische oorzaken van criminaliteit te ingewikkeld zijn en dus zijn praktische oplossingen hiervoor moeilijk te vinden. Ze stellen voor om de kernpunten aan te pakken en op die manier tot een effectieve daling van criminaliteit te komen. Volgens hen, een praktische en efficiënte oplossing voor de sociale problemen kan gerealiseerd worden door de effecten in plaats van de oorzaken aan te pakken.

Mensenrechten

Zoals al vermeld, is Brussel niet de eerste stad die het beleid van nultolerantie aanhangt. In vele andere Amerikaanse en West-Europese steden is die aanpak getest en in de meeste heeft het negatieve resultaten opgeleverd. Dit is blijkbaar aan de huidige ‘nultolerantie-kliek’ ontgaan. Weet meneer Audenaert wat de New Yorkse politie kapot heeft gemaakt met die zero tolerance? In twee jaar tijd na de invoering van zero tolerance steeg het aantal klachten van de bevolking over het optreden van de politie met 41 %. In het rapport van Amnesty International in 1996 staat dat het geweld dat de New Yorkse politie heeft gebruikt vaak tegen de internationale basisrechten van de mens inging. “Net als in New York”, inderdaad, want betere voorbeeld kon men blijkbaar niet vinden.

Gemeenschapsopbouw

Als we niet van de huidige aanpak afstappen dan staan we voor serieuze problemen op lange termijn. Ik noem er een paar: ontwrichting van familiebanden, stigmatisering van de barrières (die trouwens al bestaan) op de arbeidsmarkt, toename van vervreemding en wantrouwen tussen politie en politici met de burgers en vooral het in gevaar brengen van het democratische engagement van de jongeren. Het is te gemakkelijk om nadien te komen klagen dat ze de burgers niet kunnen bereiken en laten participeren. Als men voor de nultolerantie aanpak kiest is het antwoord voor later nu al klaar.

Waar we naartoe moeten streven is wederzijds vertrouwen, democratische participatie en gemeenschapsopbouw. Er moet dus coordinatie en samenwerking met de gemeenschap komen maar die gemeenschap staat niet sterk in haar schoenen. We zijn terug bij wat volgens mij de kern van het probleem is: de socio-economische situatie binnen deze gemeenschappen. Er is armoede, werkloosheid, erbarmelijke huisvesting, slechte gezondheidsverzorging en falend onderwijs. Als nu eerst en vooral deze problemen worden aangepakt dan zal het probleem criminaliteit op den duur veel minder groot zijn. Het zal nooit verdwijnen, want wie dat belooft maakt een valse belofte. Criminaliteit heb je nu eenmaal overal en zeker in grote steden. Maar de gemeenschap zal in elk geval in een veel sterkere positie staan om haar steentje bij te dragen. Wij willen allemaal zo weinig mogelijk criminaliteit in onze buurten maar dat moet niet bereikt worden door middel van repressie en nultolerantie-praktijken die tot criminalisering en uitsluiting leiden.

Uit: http://www.deredactie.be 02-06-10

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s