Home

Zero tolerance in Brusselse wijken, kopten de meeste media vandaag. Alweer schoten gelost in Brussel en problemen met jongeren. De boodschap van Jan Schonkeren, hoofd liberale politievakbond is duidelijk: “Uitschot moet dringend van de straat geveegd worden”. want “het is een verloren generatie”. Luckas Vander Taelen pleit dat we onze Brusselse buurten niet verlaten want de Brussel van vandaag is even onveilig als in de middeleeuwen.

In Brussel vormen jongeren de grootste bevolkingsgroep. 32% van de jongeren in Brussel leeft in huishoudens zonder arbeidsinkomen. De jongerenwerkloosheid ligt boven de 35% en in de armste wijken loopt ze op tot 50%. 30% van de Brusselse bevolking leeft onder de armoedegrens. Dit zijn enkele cijfers uit het boek Brussel! van Eric Corijn & Eefje Vloeberghs. Waarom hoor ik geen zero tolerance over de problemen achter deze cijfers?

Volgens mij is het antwoord simpel: omdat de overheid blijft falen. De verantwoordelijkheid voor sociale verandering wordt bij de jongeren  geplaatst en niet bij de  overheid en de brede samenleving. De jongeren moeten zich niet alleen onderwerpen aan de ongelijke behandeling van de staat maar die ook accepteren en deze zelfs bevestigen als gerechtvaardigd.

Dit roept enkele vragen op. Waarom krijgen we telkens in de media te horen over de no-go zones in Brussel en nooit iets over hoe deze jongeren geïsoleerd zijn, letterlijk en figuurlijk. Als er geld in Brussel wordt geïnvesteerd en die jongeren zogezegd gelijke kansen krijgen, waarom zijn arbeidsmarkt, woningmarkt en goede scholen no-go  zones?

Omdat die jongeren rot en niets waard zijn, luidt vaak het antwoord. Ze zouden zogezegd nutteloos zijn, iets waar we zonder kunnen. Iedereen zou er beter van worden als ze zouden verdwijnen. Aangezien ze nutteloos zijn is  gevaar het enige wat ze ons zogezegd lijken te bieden te hebben. Ze worden voorgesteld als een bende criminelen. Onnodig, ongewild, ongewenst. Wat is dan hun plaats? Het kortste antwoord is: buiten het zicht. Ze moeten eerst en vooral verwijderd worden van de straten en de publieke plaatsen van de ‘fatsoenlijke’ mensen. De media  versterken in grote mate dit beeld. Het ergste is dat veel van die jongeren zelf ook beginnen te geloven dat ze inderdaad uitschot zijn want ze krijgen niets anders te horen.

Het verwondert mij dan ook niet dat men gaat beginnen roepen over ‘normen en waarden’. Wie zich deze normen en waarden niet kan toe-eigenen, marginaliseert zichzelf. Die zou zelf verantwoordelijk zijn voor zijn uitsluiting. Sociale, economische en politieke ongelijkheid worden omzeild door criminaliteit en strafwetenschap. Dit komt de staat goed uit, want in plaats van verantwoordelijkheid te nemen voor de sociale mobiliteit en de zwakke positie van deze jongeren waarvan de meesten in armoede leven, nu ze als criminelen of potentiële criminelen afgeschilderd worden, kunnen de beleidsmensen de verantwoordelijkheid voor deze ‘criminelen’ ontlopen. Er is geld voor meer politietroepen maar niet voor de andere problemen van deze jongeren. Met hun criminalisering wordt het dan vooral kwestie de rechten en de levens te beschermen van de ‘fatsoenlijke’ mensen tegen aanvallen die in elke straat, in elk getto en in elke no-go zone kunnen plaatshebben. Kijk maar naar het gespierde taal van de politici en mediatisering van de gevallen Anderlecht en Molenbeek.

Hierdoor komt het dat bewaarders opstaan en beweren dat zij de verdedigers van wet en orde zijn, de beschermers van de waarden, de normen en de standaarden van fatsoen. Volgens hen zouden de jongeren geïntegreerd moeten worden in de ‘goede, veilige en rechtvaardige’ samenleving. De oplossing is dus niet die jongeren te ‘integreren’ in de huidige structuren waarin ze onderdrukt worden maar de structuren en de aanpak te veranderen zodat ze zich bewust worden van hun bestaan en iets kunnen doen met hun leven. Kortom: criminaliteit aanpakken maar ook de structurele problemen in deze wijken.

Er is vraag naar een echt en breed beleid voor de Brusselse jongeren. Wat eerst en vooral bestreden moet worden is: armoede, uitsluiting, falen van onderwijs, werkloosheid, racisme en discriminatie. Dat is al vaker gezegd, maar het blijft dode letter. De integratiemechanismen in Brussel zijn achterhaald. De resultaten worden steeds zichtbaarder: Molenbeek, Anderlecht, Zuid. De bicommunautaire strijd maakt van Brussel een slagveld. Kijk maar naar het onderwijs in Brussel. Het is tijd voor actie, maar dan moeten alle betrokken instanties eerst en vooral de hand in eigen boezem steken. Verder moet men zorgen dat er eindelijk inspraak van de betrokken burgers komt. Er moet naar hen geluisterd worden en er moet met alle Brusselaars naar oplossingen gezocht worden. De focus op de eigen belangen en de eenzijdige politiek moet plaats maken voor een echt engagement voor Brussel.

Uit: De Standaard 02-02-10

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s