Aetas Nova

Hoewel ik tweeëntwintig jaar oud ben en ettelijke cursussen humane wetenschappen heb ingestudeerd, weet ik nog steeds niet goed wie ik juist ben, wat ik wil doen en of ik Continue reading →

Relatieve realiteit: Kinderen krijgen kinderen & dat botst

“Hoe gaat het daar? Ben je gelukkig?” “Ja, want ik ga een kindje krijgen,” zegt het veertienjarige Braziliaanse meisje. Slik. Ik vraag haar wie de vader is. Ze zegt: “Mijn Continue reading →

Lof der Mensheid: Over gebroken of nieuw-samengestelde gezinnen en de armoedeloterij

In het laatste jaar van mijn opleiding sociaal-cultureel werk doe ik sinds enkele maanden stage bij HET PALEIS, het Antwerpse theaterhuis voor kinderen, jongeren, kunstenaars en eigenlijk gewoon voor iedereen. Continue reading →

Waarom ik mij (nog) niet wil integreren

Het is absurd dat veel moslims nog worstelen met het integratievraagstuk. Zeker als je bedenkt dat het bestaan van Antwerpen te danken is aan de sharia. Op school leerden we Continue reading →

Beaucrise in Bxl: Onze Belgische cultuur

Vorige week vertoefde ik enkele dagen in Griekenland. Deze wieg van de beschaving staat tegenwoordig alleen nog in associatie met crisis. Ik kan hier kort over zijn: de berichten zijn Continue reading →

Boze Bruine Borgerhoutenaar (BBB): Waar blijft die atoombom?

Even was ik geen allochtoon meer. Even moest ik niet nadenken of ik wel thuis hoorde in dat cafeetje. Even moest ik me geen zorgen maken over de misselijkmakende berichtgeving Continue reading →

Wat doen we met die andere jongeren die ook (willen) vertrekken?

België maakt zich sinds een aantal weken zorgen over jonge moslims die naar Syrië trekken om de wapens op te nemen tegen het Assad regime. Verschillende analisten werden daarom aangesproken Continue reading →

Relatieve realiteit: De spiegel tijdens het stemmen

We schuiven aan. Ik sta in de juiste rij. Voor mij zie ik een mooie, oude Noord Afrikaanse man, twee meisjes met hun scoutsuniform aan, een vrouw met haar baby Continue reading →