Aetas Nova

Hoewel ik tweeëntwintig jaar oud ben en ettelijke cursussen humane wetenschappen heb ingestudeerd, weet ik nog steeds niet goed wie ik juist ben, wat ik wil doen en of ik Continue reading →

Relatieve realiteit: Kinderen krijgen kinderen & dat botst

“Hoe gaat het daar? Ben je gelukkig?” “Ja, want ik ga een kindje krijgen,” zegt het veertienjarige Braziliaanse meisje. Slik. Ik vraag haar wie de vader is. Ze zegt: “Mijn Continue reading →

Jonge mensen met goesting

Antwerpen. Na een omzwerving voor studies langs Brussel en Utrecht, verhuis ik weer naar deze stad. Ik heb daar goesting in. Je kan beter waarderen wat je hebt als je Continue reading →

Interview Ted Bwatu in De Morgen: ‘Ik geloof niet in angst’

Zijn brief in De Morgen verhitte de gemoederen. Ted Bwatu kon en wou het racisme in zijn stad Antwerpen niet meer verdragen en legde uit waarom hij voor Brussel koos. Continue reading →

Lof der Mensheid: Over gebroken of nieuw-samengestelde gezinnen en de armoedeloterij

In het laatste jaar van mijn opleiding sociaal-cultureel werk doe ik sinds enkele maanden stage bij HET PALEIS, het Antwerpse theaterhuis voor kinderen, jongeren, kunstenaars en eigenlijk gewoon voor iedereen. Continue reading →

Waarom ik mij (nog) niet wil integreren

Het is absurd dat veel moslims nog worstelen met het integratievraagstuk. Zeker als je bedenkt dat het bestaan van Antwerpen te danken is aan de sharia. Op school leerden we Continue reading →

Beaucrise in Bxl: Onze Belgische cultuur

Vorige week vertoefde ik enkele dagen in Griekenland. Deze wieg van de beschaving staat tegenwoordig alleen nog in associatie met crisis. Ik kan hier kort over zijn: de berichten zijn Continue reading →

Vertrekken als rode draad

Mijn vader vertrok in de jaren zestig vanuit Marokko, na een tussenstop in Algerije, naar Europa. Hij vertrok omdat er geen toekomst was in zijn geboorteland maar ook omdat hij Continue reading →